Είναι εκείνη η ώρα που τα συναισθήματα έχουν σιγήσει και δεν ακούγεται πια τίποτα, μόνο ο βαρύγδουπος ήχος από την πόρτα που κλείνει. Οι λέξεις είναι άηχες, κενές, γιατί πολύ απλά δεν υπάρχει κάτι άλλο να πεις. Προσπάθησα με όλους τους τρόπους να σώσω ό,τι ήταν να σωθεί. Ζήτησα, έκλαψα,Continue Reading

Μου είπαν για σένα χτες… Σε είδαν… Πέρασαν οι μέρες, οι μήνες, τα χρόνια, πάει τόσο καιρός, αλλά είμαι ακόμα πολύ πληγωμένη, αδυνατώ να το διαχειριστώ. Ίσως και να μη θέλω, γιατί ο πόνος της απουσίας σου μου θυμίζει πως ακόμα μου λείπεις, πως κάποτε ήσουν εδώ. Προσπάθησα πολλές φορέςContinue Reading

Είμαστε και εμείς, που κάποιες στιγμές της ζωής μας, επιλέξαμε να αυτοβαφτιστούμε “σωτήρες” και να σώσουμε όποιον πονεμένο και λυπημένο βρίσκαμε στο διάβα μας. Δεν είναι ατόφια επιλογή, έτσι μάθαμε, έτσι διδαχτήκαμε στο πέρας της ζωής. Αμέριστη αφοσίωση, νοιάξιμο και προσφορά στο βωμό της κατανόησης, της αποδοχής και της αναγνώρισης.Continue Reading

[Γράφει η Stella] Το φροντιστήριο των παιδιών απέχει αρκετά από το σπίτι, οπότε όση ώρα κάνουν μάθημα, περιμένω στο αμάξι. Τώρα με το άνοιγμα των σχολείων, τα εξωσχολικά και την καθημερινότητα, είναι εκείνες οι δύο μοναδικές πολύτιμες ώρες της εβδομάδας που είναι μοναχά για πάρτη μου. Που έχω την πολυτέλειαContinue Reading

-Φεύγω…-Στο καλό! Άραγε ποιος ξέρει προς τα πού πέφτει εκείνο το καλό; Ποιο μονοπάτι είναι το λάθος ή το σωστό; Ποιος δρόμος θα σε κατευθύνει στην επιθυμητή τη διαδρομή; Οφείλω να ακολουθήσω εκείνα τα “πρέπει” ή τελικά εκείνα που επιθυμώ; Απλά τα πράγματα λοιπόν. Άσε με να κάνω λάθος! ΆσεContinue Reading

04:45 το πρωί. Σηκώνομαι από το κρεβάτι, τρίτο συνεχόμενο βράδυ που με έχουν κυριέψει οι σκέψεις. Η μια συνεχόμενη πίσω από την άλλη, μην αφήνοντας περιθώρια διαπραγμάτευσης. Καταιγισμός σεναρίων, υποθέσεων, όλα εκείνα που θα μπορούσαν να έχουν γίνει διαφορετικά, όλα εκείνα τα “αν” που θα μπορούσαν να έχουν πάρει άλληContinue Reading

Εμφανίστηκες εκείνη την ύστατη στιγμή που είχα χάσει κάθε ελπίδα. Τα όνειρα μου είχαν κουλουριαστεί και η θλίψη είχε κουρνιάσει για τα καλά μες τη ψυχή μου. Μου έδειξες τον ήλιο, ενώ αγνάντευα στα πιο βαθιά σκοτάδια. Μου έδωσες ξανά ανάσα για πνοή, οξυγόνο για ζωή. Μου ανέστησες την πίστη!Continue Reading

Μαζί στην αφετηρία της διαδρομής! Χαμόγελα, φιλιά, αγκαλιές, ανεμελιά και πόθος. Στη ρότα της ζωής περπατήσαμε μαζί, με ενθουσιασμό και έρωτα που σε βάθος χρόνου με αργά και σταθερά βήματα μετατράπηκε σε βαθιά αγάπη. Με σεβασμό και εκτίμηση ο ένας στο πρόσωπο του άλλου, με βαθιά κατανόηση και προσπάθεια στηContinue Reading

Έφυγες… Κλειδαμπάρωσα καλά, έβαλα και τον σύρτη για σιγουριά. Κοίταξα από το ματάκι της πόρτας, να βεβαιωθώ ότι απομακρύνθηκες, έφυγες μακριά. Άφησα απ’ έξω όλες τις αναμνήσεις μας, τα θέλω, τα κομματιασμένα όνειρά μας, όλα εκείνα τα συναισθήματα που έγιναν θρύψαλα εν μέσω μιας στιγμής. Μου πήρε καιρό να χαμογελάσωContinue Reading

Μελαχρινός, μελαμψός, με τσακίρικο μάτι, άσπρο δέρμα και μια αγνή παιδική ψυχή που τον έκανε περιζήτητο και ακαταμάχητο στο γυναικείο πληθυσμό του νησιού. Η ντροπαλότητα και τα λακκάκια γύρω από τα χείλη όταν χαμογελούσε, μαζί με την άγνοια της εσωτερικής και εξωτερικής του ομορφιάς, άφηνε το στίγμα του από όπουContinue Reading

Εγώ μωρό μου είμαι στην απέναντι όχθη. Είμαι εδώ και σε προσμένω. Πάει καιρός που προσδοκώ να κάνεις το βήμα να έρθεις. Όσο και αν σου φωνάζω, δεν μπορείς να ακούσεις, δεν θέλεις, δεν κοιτάς, δεν προσπαθείς καν. Σου στέλνω σημάδια, σινιάλα, αλλά εσύ αρνείσαι πεισματικά. Στενεύει η μέρα καιContinue Reading

Μαρίζα, η μελαχρινή αιτία του σκανδάλου, με τις ατίθασες μπούκλες και το ανάλαφρο, ουράνιο βάδισμα, που όριζε την παρουσία της στο χώρο αθόρυβα και επιβλητικά από όπου περνούσε. Όλη η γειτονιά την είχε στην μπούκα, πιθανότατα και τα γύρω περίχωρα. Αν μπορούσαν να την κάψουν στη πυρά, θα το είχανContinue Reading

Θέλω εκείνον που θα τον κοιτάω στα μάτια και θα σεργιανίζουμε μαζί στις θάλασσες και στα αχαρτογράφητα νερά. Να βουτάμε μαζί στα βαθιά, να ανακαλύπτουμε ο ένας τον άλλον στα ναυάγια των “θέλω” και των “πρέπει” μας, να πλατσουρίζουμε στον αφρό και να λιαζόμαστε στην ακροθαλασσιά. Να αγναντεύουμε το πέλαγος,Continue Reading

O κούκος από το παλιό ρολόι της γιαγιάς που έχω κληρονομήσει, δηλώνει ότι είναι 21:00. Η ώρα εκείνη που ο εγκέφαλος οφείλει να δώσει εντολή στο σώμα και στο μυαλό να σταματήσει το διαμοιρασμό στους τριγύρω και να τολμήσω να διεκδικήσω λίγο χρόνο και για μένα. Κάποιες φορές υποτάσσεται καιContinue Reading

Δεν με ξέχασες το ξέρω, άλλωστε σου έδωσα τόσα για να έχεις να θυμάσαι. Πάει καιρός που έφυγα και όμως είναι στιγμές που ακόμα νιώθω την ανάσα σου. Από το “σ’ αγαπώ” στο “σε μισώ”, ένα τσιγάρο δρόμος. Εύρος συναισθημάτων. Μπορούσα να γίνω αυτό που ήθελες, αλλά εγώ επέλεξα ναContinue Reading

Συναισθηματικά φορτισμένες αυτές οι μέρες… Μια πλημμύρα θλίψης και λύπης με έχει κατακλύσει. Δεν ξέρω γιατί σε σκέφτομαι τόσο έντονα σήμερα. Το κενό της απουσίας σου ανασύρει τις βαθιά θαμμένες αναμνήσεις. Βρέξε! Βρέξε να ξεπλύνεις τα κατάλοιπα του αβάσταχτου πόνου και εκείνων των αναπάντητων γιατί. Πάει καιρός… ίσως και πάλιContinue Reading

Τα πόδια της έτρεμαν, ανέβηκε όμως στη σκηνή. Έπρεπε να φέρει εις πέρας και αυτήν την παράσταση όπως κάθε βράδυ τα τελευταία χρόνια για ακόμα μια φορά. Δεν έπρεπε κανείς να καταλάβει τίποτα. Έπλυνε τα πιάτα, ετοίμασε το κολατσιό, φύλαξε τα ρούχα, έσβησε τα φώτα και έγειρε στη άκρη στηContinue Reading

Αναμονή… Ρίγος κατακλύζει όλο το κορμί, κάθε κύτταρο και κάθε σπιθαμή, αγωνία για το τι μπορεί να συμβεί, τι θα ακούσεις και τι θα βιωθεί! Το παρόν σου θα αλλάξει και ένα νέο μέλλον θα εισαχθεί. Αναμονή… μια λέξη και μπορεί να αλλάξει όλη σου η ζωή. Αναμονή… ο χρόνοςContinue Reading

Θα ήθελα να ήσουν εδώ που σε χρειάζομαι. Να μεθύσω μες το άρωμα σου, να ζαλιστώ από τα φιλιά σου, να κουρνιάσω μέσα στην αγκαλιά σου, να επιτρέψω στη σαγηνευτική μορφή σου να σιγοψιθυρίσει στο κορμί μου, να κάνουμε το βλέμμα μας πάθος και να αφεθούμε λικνίζοντας στα φιλιά, ναContinue Reading

Κάθε άνθρωπος έχει την δική του ιστορία να αφηγηθεί. Κάποιοι πασχίζουν να την κρύψουν στα βαθιά. Τους καταλαβαίνεις όμως από τη ματιά. Από εκείνο το βαθύ θλιμμένο βλέμμα και τον πόνο που παλεύουν με κόπο να κρύψουν στα σωθικά, όχι για να μην ανακαλύψεις και δεις, αλλά μη τυχόν καιContinue Reading