[Γράφει η Στέλλα Σωτήρκου] Δεν μπορούσα να σε κοιτάξω στα μάτια στην αρχή, θυμάσαι; Γιατί ήταν σκοτεινό το βλέμμα σου και μες στην καταχνιά. Αλλά έλαμπες έστω για στιγμές, όταν σου ‘δειχνα την αγάπη μου, για στιγμές μόνο… Ύστερα πάλι σκοτάδι και σιωπή, που σου τρελαίνει το νου, παρόλο πουContinue Reading

[Γράφει η Joanna Sou] Περπάτησα σε μετέωρους ουρανούς, κρύφτηκα στα σκοτάδια μου, συνήθισα μα και αγάπησα τη μοναξιά μου. Όταν έχεις κάνει φίλο σου το φόβο, πώς μπορείς να ανοιχτείς στην ασφάλεια και στη σιγουριά; Όταν θυμάσαι από την εφηβεία σου μόνο αποτυχίες, απογοητεύσεις και προδοσίες, πώς μπορείς να ατενίζειςContinue Reading

[Γράφει η Στέλλα Σωτήρκου] Πίνουμε το καφεδάκι μας και τη μια γελάμε και την άλλη μοιραζόμαστε τις πιο βαθιές σκέψεις μας. Σε κοιτάζω και σε βλέπω καθαρά. Δεν ξεχνώ. Τότε που όλα τα θεριά έπεσαν καταπάνω μου και πιο πολύ οι τύψεις οι δικές μου, εσύ στάθηκες εκεί, άπλωσες τοContinue Reading

[Γράφει η Κική Γιοβανοπούλου] Θέλει κότσια να μπορέσεις να σταθείς απέναντι στον άλλον, να τον κοιτάξεις στα μάτια και να του πεις την αλήθεια σου. Δεν έχει σημασία αν είναι η σωστή, αντικειμενική αλήθεια, αρκεί να είναι η δική σου. Θέλει δύναμη να αντέχεις να ξεστομίσεις λέξεις που ίσως πονέσουν,Continue Reading

[Γράφει η Ελένη Ισπόγλου] Θυμάσαι που σου τα έλεγα κι εσύ όλο και με αμφισβητούσες; Θυμάσαι που σου έλεγα πως θα έρθουν νύχτες, που η σκέψη μου θα είναι μόνο μαζί σου; Αυτές οι νύχτες ήρθαν και πρωτόγνωρες αισθήσεις κατακλύζουν το σώμα μου, νιώθοντας πως η ζωή μου σου ανήκει.Continue Reading

[Γράφει η Joanna Sou] Η δεύτερη ευκαιρία υπάρχει πάντα εκεί, να δίνεται. Άλλη ιστορία είναι αν την αξίζει ο άνθρωπος αυτός. Η κασέτα κάθε φορά να παίζει το ίδιο τραγούδι. Αναμασημένα λόγια που τα έχεις σιχαθεί. Ο σκηνοθέτης να κινηματογραφεί κάθε φορά τις ίδιες σκηνές. Λες ότι το έργο κάπουContinue Reading

[Γράφει η Ελένη Ρέγγα] Πάντα ανοιχτά τα χέρια μου στις επιλογές σου, εκεί για εσένα, το δίχτυ ασφαλείας σου, να σε κρατά όταν πέφτεις! Δυο βήματα μπροστά εσύ, ένα βήμα πίσω εγώ να ακολουθώ, πάντα ν’ ακολουθώ. Μια πορεία χωρίς νόημα, απλά και μόνο επειδή εσύ την είχες διαλέξει. ΕίπαContinue Reading

[Γράφει η Joanna Sou] Ψυχρός εκτελεστής συναισθημάτων, όπλα σου το παγερό σου βλέμμα και η απαθής συμπεριφορά σου. Ψυχρός εκτελεστής των λόγων σου. Καλύτερα να μένεις σιωπηλός. Όμως, εσύ διαλέγεις να οπλίζεις τη κυνικότητα σου, τον απόλυτο ρεαλισμό και την απίστευτη ωμότητα σου. Έχεις το χάρισμα να καταστρέφεις στο διάβαContinue Reading

[Γράφει η Μαρία Σκαμπαρδώνη] Τον φοβισμένο άνθρωπο τον καταλαβαίνεις. Βλέπεις τη λαχτάρα για αγάπη στα μάτια του, αλλά παράλληλα το φόβο και το δισταγμό του να αφεθεί. «Πού να τρέχω και να δίνομαι, αφού στο τέλος πάλι τα κομμάτια μου θα μαζεύω… Καλύτερα στη σιγουριά μου!». Έτσι σκέφτεται. Και έτσιContinue Reading

[Γράφει η Κική Γιοβανοπούλου] Σε στήνει στον τοίχο η συνείδηση και σε πυροβολεί. Κι οι ενοχές, οι τύψεις, η ντροπή, ένα κουβάρι που στέκεται εκεί, στο λαιμό και φράζει την αναπνοή σου. Νιώθεις να πνίγεσαι, να σου τελειώνει ο αέρας κι η ηθική σου δικαστής, υψώνει το δάχτυλο και ουρλιάζειContinue Reading

[Γράφει η Άνδρεα Αρβανιτίδου] Κάθε φορά που τα παρατάς, τόσο το σκοτάδι που σε τυλίγει, γίνεται πιο πυκνό, πιο βαθύ. Η παραίτηση δηλώνει παράδοση στον θάνατο, μια ζωή σαν μαριονέτα, δίχως νόημα και δίχως συναισθήματα. Όταν χωρίς να φταις πρέπει να περπατήσεις μέσα στα σκοτάδια που δεν έχουν τελειωμό, είσαιContinue Reading

[Γράφει η Στέλλα Σωτήρκου] Προσπάθησα τόσο τραγικά, μάρτυς μου ο Θεός! Μα κάθε φορά έβλεπα στα μάτια σου το φευγιό. Λες και μου δήλωνες “Ναι μεν σ’ αγαπάω μωρέ, αλλά τώρα πρέπει να φύγω, πρέπει να την κάνω!”. “Μα…”. “Άντε γεια!”. Δουλειά, ταξίδια και πάει λέγοντας. Κι έμενα εγώ μεContinue Reading

[Γράφει η Χρυσάνθη Σ.] Βράδυ, ώρα δώδεκα. Το τζάκι σιγοκαίει, το κρύο είναι πολύ δυνατό. Παρηγοριά μου το τσιγάρο, το κρασί και εσύ. Πού είσαι; Που γυρνάς; Γιατί δεν είσαι εδώ ποτέ όταν σε χρειάζομαι; Γιατί δεν μου τηλεφωνείς πια; Τι σκληρή στάση είναι αυτή που κρατάς απέναντί μου; Σιωπή.Continue Reading

[Γράφει η Άνδρεα Αρβανιτίδου] Τα βράδια, όταν πέφτει το σκοτάδι, τότε ξυπνάνε αναμνήσεις που πονάνε. Έρχονται στιγμές που θα ήθελες να ζήσεις ακόμα μια φορά, να νιώσεις αυτό το συναίσθημα που πλέον έχει ξεθωριάσει. Τις νύχτες μου λείπεις πιο πολύ, όταν οι ψυχικές αντιστάσεις πέφτουν και γίνονται πιο ευάλωτες. Τότε,Continue Reading

[Γράφει η Αικατερίνη Χριστοδούλου] Άστοχα ερωτήματα βασανίζουν διαρκώς το μυαλό μου… Ερωτήματα πλασμένα τόσο προσεκτικά από την ανασφάλεια και τον πόνο, που δεν επιδέχονται λανθασμένης απάντησης. Είναι φορές που η ίδια σου η ύπαρξη προσπαθεί να σε προστατεύσει, να σε προφυλάξει από την τρέλα του νου. Δεν μπορεί να δημιουργήσειContinue Reading

[Γράφει η Μαρία Σταυρίδου] Μέρες προσπαθούσα να πείσω τον εαυτό μου πως απλώς ήμουν πολύ κουρασμένη και δεν μπορούσα να χαλαρώσω. Η ένταση και η κούραση της ημέρας είχαν πειράξει τα νεύρα μου και ήταν αδύνατο να κοιμηθώ. Στριφογύριζα για ώρες πάνω στο κρεβάτι, μέχρι που η κούραση με νανούριζεContinue Reading

[Γράφει η Ελένη Ρέγγα] Δυσκολεύομαι κάπως να προσαρμοστώ και οι καταστάσεις απαιτούν την αμέριστη προσοχή μου! Κάποιες φορές, τα πρωινά, κοιτάω στον καθρέπτη και βλέπω την μορφή μου αγέλαστη. Κάνω μορφασμούς χαζούς, να γελάσω έστω και με το ζόρι, να δω πώς είναι να χαμογελάς χωρίς λόγο, όπως τα παιδιά!Continue Reading

[Γράφει η Κατερίνα Σιδέρη] Με τον όρο “μικροί άνθρωποι” μπορούν να χαρακτηριστούν πολλοί, τόσο με αρνητική σημασία, όσο και με θετική. Επειδή η ζωή μας όμως βομβαρδίζεται συνεχώς με αρνητισμό, θα επιλέξω να ρίξω φως σε εκείνους τους μικρούς μεν ανθρώπους, που διαθέτουν όμως μια μεγάλη καρδιά και τολμούν ναContinue Reading

[Γράφει η Χρυσάνθη Σ.] Περνούσαμε όμορφες στιγμές μαζί. Το γέλιο σου, η ανάσα σου, τα βράδια γεμάτα ηδονή… Τα πρωινά. Ο καφές μας… Είχαμε μια ζωή κοινή, απλή, όπως ακριβώς την είχαμε συζητήσει. Και ξαφνικά άλλαξαν όλα. Ξαφνικά γνώρισες κάποια άλλη. Και ζήτησες την λήξη, γιατί η ζωή μας δενContinue Reading

Εκεί που κουμπώνεις απόλυτα, εκεί που είσαι η πιο όμορφη εκδοχή του εαυτού σου, εκεί που αγαλλιάζει η ψυχή σου. Εκεί που νιώθεις πως ανήκεις απόλυτα, εκεί που νιώθεις πως γεννήθηκες για να κρυφτείς. Σ’ εκείνη την αγκαλιά που ομορφαίνει τον κόσμο σου, που ζεσταίνει την καρδιά σου, που φωτίζειContinue Reading