Με ρώτησαν αν η ψυχή μπορεί να μιλήσει. Στάθηκα για μια στιγμή και σκέφτηκα. Τι ωραία ερώτηση, μα είναι δυνατόν να μην ξέρουν την απάντηση; Η ψυχή είναι ότι πιο σημαντικό έχουμε. Είναι αυτή που δεν πεθαίνει ποτέ και πάντα θα υπάρχει, ακόμα κι αν βγει από το σώμα. ΠολλέςContinue Reading

Αντέχεις; Ερωτήματα που έρχονται και συγκρούονται με τα “θέλω” μας, τα όνειρά μας, τις επιδιώξεις μας, καθώς και με το τι έχουμε σχεδιάσει και θέλουμε αργά ή γρήγορα να το δούμε να αποκτά σάρκα και οστά. Συζητήσεις που στο μέσω της νυκτός εγείρουν τα αισθητήριά μας όργανα και συσκέπτονται μεContinue Reading

Ο φόβος είναι αυτός που δεν σου δίνει την πνοή που χρειάζεσαι, για να ζήσεις όλα όσα αξίζεις. Είδα σε πολλά μάτια τον φόβο, είδα ψυχές να φυλακίζονται μέσα του. Άνθρωποι να χάνουν τις στιγμές, γιατί ο φόβος τους πάγωσε την κάθε κίνηση. Και έρχεται αύτη η στιγμή, που δενContinue Reading

Δεν είναι ότι πιστεύω στο κάρμα, στη θεία δίκη, στην ισορροπία του σύμπαντος που κάπως, κάπου, κάποτε θα έρθει για να τιμωρήσει κάθε αδικία και να αποδώσει στον καθένα αυτό που του αξίζει. Δεν είναι ότι πιστεύω πως η ζωή επιστρέφει συμπεριφορές και αποδίδει τα του Καίσαρος τω Καίσαρι, σκορπώνταςContinue Reading

Θεός, κάρμα, σύμπαν… και πόσα ακόμη δεν “συνωμοτούν” (θεωρητικά) για να φέρουν την δικαίωση, να επαναφέρουν την ισορροπία, να αποδώσουν δικαιοσύνη; Πόσες φορές δεν εναπόθεσες τις ελπίδες σου πάνω τους, για να παρηγορήσεις την ψυχή και το μυαλό σου, όσες στιγμές αδικήθηκες, χτυπήθηκες, πόνεσες; Πόσες φορές δεν ακούμπησες πάνω τουςContinue Reading

Άνθρωποι χαρούμενοι και φωτεινοί, με μελιστάλακτη ομιλία και μεταξένια λόγια. Η ψυχή της παρέας, καλαμπουρτζήδες, καταφερτζήδες και γενναιόδωροι. Άνθρωποι με μόνιμο το χαμόγελο στα χείλη και περίσσια καλοσύνη. Με υπερπληθώρα προσφορά και κατανόηση. Άνθρωποι περιπλανώμενοι, σκυφτοί και μόνοι, με αχνό και θλιμμένο το βλέμμα στα μάτια. Κρυμμένοι βαθιά στον μικρόκοσμοContinue Reading

Να τη χαίρεσαι την ομορφιά σου, αλλά μονάχα αυτό είναι που έχεις. Δεν πειράζει, σκόρπισε το σώμα σου όπου και αν θελήσεις. Δε ζηλεύω, ούτε κακία πια κρατώ. Γιατί το κάλλος του σώματος φθίνει και χάνεται με τον καιρό. Και οι εραστές που από την ομορφιά σου μαγεύονταν, στο τέλοςContinue Reading