[Γράφει η Μαρία Σκαμπαρδώνη] Δεν συμφωνώ με την απιστία, τη θεωρώ μία πράξη δειλίας. Ναι, αντιλαμβάνομαι πως οι σχέσεις σε βάθος χρόνου βουλιάζουν σε μία ρουτίνα και ο έρωτας αντί να σκάβεται και να ανακαλύπτεται, παραγκωνίζεται. Όμως για αυτό υπάρχει ο διάλογος, η έκφραση των συναισθημάτων, η προσπάθεια να επιλυθείContinue Reading

Πόσο σωστά και πόσο ξεκάθαρα να τοποθετηθούμε γι’ αυτό το θέμα θα ‘θελα να ‘ξερα! Πόσο πιο απλά και κατανοητά να τα πούμε! Όταν ένας γονιός, θέλει να λέγεται γονιός, δεν θα πρέπει να εργαλειοποιεί το παιδί του! Πόσο δύσκολο και πόσο δύσπεπτο θα πρέπει να ‘ναι για κάθε μιαContinue Reading

Μαζί στην αφετηρία της διαδρομής! Χαμόγελα, φιλιά, αγκαλιές, ανεμελιά και πόθος. Στη ρότα της ζωής περπατήσαμε μαζί, με ενθουσιασμό και έρωτα που σε βάθος χρόνου με αργά και σταθερά βήματα μετατράπηκε σε βαθιά αγάπη. Με σεβασμό και εκτίμηση ο ένας στο πρόσωπο του άλλου, με βαθιά κατανόηση και προσπάθεια στηContinue Reading

Σαν να ένιωσα τους χτύπους της καρδιάς μου να σταματούν και την αναπνοή μου να κόβεται απότομα. Κι έφτανε μόνο να δω την οθόνη του κινητού μου ν’ αναβοσβήνει και τον αριθμό σου να χορεύει κοιτώντας με θαρρείς κοροϊδευτικά. Έπιασα το τηλέφωνο στα χέρια μου και προσπάθησα να το συνειδητοποιήσω.Continue Reading

Κοιτάς τον εαυτό σου στον καθρέφτη. Εκ πρώτης όψεως, παρατηρείς επιφανειακά το είδωλό σου. Ανακατωμένα μαλλιά και μαύροι κύκλοι δεσπόζουν κάτω από τα αγουροξυπνημένα μάτια σου. «Τι μέρα να είναι;» λες κοιτώντας τη φωτισμένη οθόνη του κινητού σου όλο απορία. Σάββατο. Ακόμα ένα συνηθισμένο Σάββατο. Ακόμα μια συνηθισμένη μέρα… ΤονContinue Reading

Δευτέρα πρωί και ήδη είχα αργήσει. Βιαζόμουν να βρω ταξί, όταν σε είδα στη θέση του συνοδηγού και χωρίς να το θέλω κοκκάλωσα. Ο οδηγός ταξί να με ρωτάει πού πηγαίνω και εγώ να μη ξέρω πώς ν΄ αντιδράσω. Τελικά φύγατε και εγώ απόμεινα μαρμαρωμένη να μη ξέρω πού ναContinue Reading

“Μάλλον θα φταίει η κούραση”, για τις φορές που σου μιλούσα κι απαντούσες απότομα. “Μάλλον θα φταίνε τα οικονομικά προβλήματα”, για τις ώρες που βούλιαζες στον καναπέ και δεν μου χάριζες ούτε βλέμμα. “Μάλλον θα φταίει ο μουντός καιρός”, που δεν είχες καμία όρεξη να βγούμε απ’ το σπίτι. Μαζί.Continue Reading

Μου λείπεις! Κι αν είναι κάτι που πονάει πιο πολύ απ’ αυτό, είναι που δεν θα μάθεις ποτέ το πόσο, γιατί ξέρω πως δεν σου αξίζει να ξέρεις… Μονάχα εγώ ξέρω πόσες φορές πάλεψα με τον ίδιο μου τον εαυτό και πόσες φορές κατάφερε να με νικήσει. Πόσα βράδια αποκοιμήθηκαContinue Reading

Μην μου αγοράζεις άλλα δώρα. Φτάνουν! Δεν θα καλύψουν το κενό της μοναξιάς μου, ούτε την απουσία σου. Πες το λοιπόν! Κοίτα με στα μάτια και πες μου πως κουράστηκες! Μ’ αγάπησες, νοιάζεσαι για εμένα, αλλά δεν με αντέχεις άλλο! Φτάνει! Μην γυρνάς αλλού το βλέμμα, κανείς δεν θα μαςContinue Reading

Δεν θα προσπαθήσω καν να σου εξηγήσω. Δεν θα προσπαθήσω καν να σε κάνω να καταλάβεις. Δεν θα προσπαθήσω καν να σου πω όλα εκείνα που θέλω. Τα έχω μαζέψει όλα σε μια βαλίτσα, λόγια, όνειρα, στιγμές που θα ζούσαμε μαζί. Φεύγω. Έτσι απλά. Δίχως κανένα σημείωμα. Δίχως καμία λέξη. ΗContinue Reading

Τολμώ και ανοίγω τα μάτια, μόνο γιατί ξέρω πως στην άλλη άκρη αυτού του κόσμου υπάρχεις εσύ… Η πρωινή δροσιά έχει έρθει και χαϊδεύει ότι τα δικά σου δάχτυλα αδυνατούν. Σηκώνω το βλέμμα και βλέπω την Αφροδίτη λαμπερή να μου χαμογελά. Κρατά στη ζεστή ανάσα την “καλημέρα” σου, που στολίδιContinue Reading

Μιας στιγμής θυμός, μου στοίχισε μια ζωή. Αυτή η ανυπαρξία της υπομονής, έγινε η σφαίρα που έδωσε το τέλος! Αναρωτήθηκες ποτέ τι με έφτασε εδώ; Μην γελιόμαστε, όλοι κάπου μας ξεσπάμε και δεν υπολογίζουμε τίποτα… Είχε γίνει επώδυνο το να σου εξηγώ και να μην με ακούς. Φωνές και γκρίνιες.Continue Reading

Σ’ όλα τα μάτια που με κοιτάζουν, κρύβονται τα δικά σου. Σε κάθε αγκαλιά που μέσα κλείνομαι, νιώθω τα χέρια σου. Το κάθε ξένο άγγιγμα, έχει κάτι από σένα… Με κλειστά τα μάτια έχω παραδοθεί στην δίνη του έρωτά σου. Ανήμπορη ν’ αντισταθώ, μεταφράζω κάθε λέξη με τη φωνή σου.Continue Reading

Δεν ήρθα για να σου πάρω, στο έλεγε κάθε μου πράξη. Δεν ήρθα για να σου κλέψω, στο έλεγε κάθε μου βλέμμα. Ψυχή ήρθα να σου δώσω, χρώματα να σε γεμίσω, φως να σου χαρίσω. Τι ένιωσες; Τι κατάλαβες; Τι συνειδητοποίησες; Ποιος ξέρει… Γκρέμισα τα τείχη μου, χαλάρωσα τις άμυνέςContinue Reading

Χρειάζονται λεπτά, ώρες, μέρες, μήνες, χρόνια και φτάνει η στιγμή που αναπνέεις και δεν πονάς! Και σκέφτεσαι σήμερα ήταν όλα αλλιώς, πέρασε, πάει, χάθηκε, έγινε ανάμνηση. Και αποφασίζεις να πας παρακάτω. Και σίγουρα έχεις τις φοβίες σου μην ξαναπληγωθεις, αλλά και επειδή είσαι γκομενάκι τρελό, με μιας σκας μύτη γιαContinue Reading

Κι ύστερα ήρθε η σιωπή, η αποξένωση. Η μη αναγνωρισιμότητα των δύο αυτών χαρακτήρων. Η σιωπή που δήλωσε το τέλος. Το τέλος είναι οριστικό. Είναι; Για να το πεις πρέπει να το νιώθεις. Πρέπει να σκοτώσεις μέσα σου ότι θυμίζει εκείνο το πρόσωπο που αγάπησες. Πρέπει να φτάσεις πάτο. ΝαContinue Reading

Πόσες φορές ήρθες αντιμέτωπη με την αλήθεια που φοβόσουν για καιρό; Υποψίες, ένστικτο και κινήσεις που έδειχναν ότι όλα οδεύουν προς το τέλος… Να κρατάς μια σχέση με ψέματα, γιατί η αλήθεια δεν χωράει ψέμα, αυτό ειδικά που κλείνεις τα μάτια. Ναι, δεν σε καλεί γιατί δεν θέλει, όχι γιατίContinue Reading

Έφυγες… Δεν σ΄ ακολούθησα, έκλεισα απλώς την πόρτα, σφράγισα τα σκούρα, έβγαλα τα σκουπίδια, πήρα στα χέρια τη χειραποσκευή και πήρα το μόνο μονοπάτι που είχε απομείνει για τα δικά μου βήματα. Ένα μικρό, στενό μονοπάτι, δίπλα από το ποτάμι της οργής. Για μια στιγμή μονάχα κοίταξα το νερό, τοContinue Reading

Τελείωσε μωρό μου. Αυτό ήταν. Βγάλε την μάσκα σου και έλα να τα πούμε πίσω, στα καμαρίνια. Βάλε και ένα ποτό, θα σου χρειαστεί. Τσιγάρα έχω εγώ, μην αγχώνεσαι. Κάθισε λοιπόν άνετα και έλα να κάνουμε παρέα τον απολογισμό μας. Μόνο υποσχέσου μου, πως δεν θα αραδιάσεις πάλι δικαιολογίες καιContinue Reading

Δύσκολα ή εύκολα, επέλεξες να δώσεις τέλος σ’ αυτή τη σχέση. Μετά από σκέψη ή εν βρασμώ ψυχής, βρόντηξες την πόρτα κι άφησες πίσω σου αναμνήσεις, υποσχέσεις, όνειρα, φιλιά και “σ’ αγαπώ”. Έφυγες αποφασισμένος πως θα είναι καλύτερα για σένα να είσαι μακριά, πως θα είναι καλύτερα να περάσεις στοContinue Reading