Ετικέτα: Στέλλα Σωτήρκου

-Στέλλα Σωτήρκου- ΓΥΝΑΙΚΑ

Ήρθε η ώρα να τα πούμε εαυτέ μου…

Μες στην πόλη γυρίζω. Όχι, δεν είναι άδεια. Είναι κατάμεστη από κόσμο, φωνές, τουρίστες. “Ήρθαν κι αυτοί…” μονολογώ. Μύρισε καλοκαίρι. Το καλοκαίρι που καρτερούσαμε κι όλο μας ξέφευγε.

-Στέλλα Σωτήρκου- ΣΧΕΣΕΙΣ

Το “μαύρο πρόβατο”, γίνεται λευκό;

Σαν κεραυνός χτύπησε η είδηση την οικογένεια. -Χωρίζεις; Πώς τολμάς; -Αν δεν το κάνω, θα πάω στο ψυχιατρείο! Κι έμεινα εκεί, στο λαβωμένο σπίτι, να μαζεύω τα κομμάτια

-Στέλλα Σωτήρκου- ΠΑΙΔΙ & ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ

Σε βλέπω να μεγαλώνεις και χαίρομαι παιδί μου…

Σε βλέπω να μεγαλώνεις και χαίρομαι παιδί μου. Γελάς και νιώθω να λάμπει ο ήλιος. Αλλά κι ένα τσίμπημα στην καρδιά. Ότι σε λίγο καιρό κι εσύ θ’

-Στέλλα Σωτήρκου- ΣΧΕΣΕΙΣ

Μερικές φορές, οι σιωπές κρύβουν τα πιο βαριά φορτία…

Κάθεσαι απέναντι και με κοιτάς. Πώς φτάσαμε ως εδώ; Λίγο το ένα, λίγο το άλλο… Ο χρόνος ο αδηφάγος τα τρώει όλα, τα ροκανίζει. Ίσως ήμασταν κι οι

-Στέλλα Σωτήρκου- ΣΧΕΣΕΙΣ

Είναι η ζωή ωραία ή επιτέλους την βλέπω εγώ έτσι;

Ετοιμάζομαι γρήγορα κι ανάμεσα απ’ τις δουλειές, συναντιόμαστε για ένα γρήγορο καφέ. -Πολύ καιρό είχαμε να τα πούμε κορίτσι! -Ξεχάσαμε και πώς είναι! λες και γελάς -Τι νέα;

-Στέλλα Σωτήρκου- ΠΑΙΔΙ & ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ

Έχεις δίκιο παιδί μου, όλοι κάνουμε λάθη…

Είσαι εκεί, πάντα εκεί. Ο πατέρας, η φιγούρα που με καθορίζει απ’ τη γέννησή μου. Δεν φλυαρείς. Με κοιτάζεις μόνο και καταλαβαίνεις πώς είμαι. Χθες είπα πολλά. Ίσως

-Στέλλα Σωτήρκου- ΓΥΝΑΙΚΑ

Στις μέρες μας, το “μια χαρά είμαι” δεν πιάνει φιλενάδα…

Έλα εδώ, κάτσε λίγο κοντά μου. Άραξε. Για πες μου, πώς είσαι; Αληθινά πώς είσαι; Όχι αυτά που λες στους γύρω και προσπαθείς να τους πείσεις. Στις μέρες

-Στέλλα Σωτήρκου- ΣΧΕΣΕΙΣ

Κουράστηκα να υποκρίνομαι ότι είμαι καλά και δεν τρέχει τίποτα…

Σπαρταράει ο κόσμος. Ψάχνει να βρει μια θέση κάτω απ’ τον ήλιο. Γεμάτα τα καφέ και τα ταβερνάκια. Πιάνω θέση και τους παρατηρώ. Γέλια, δυνατές φωνές. Θέλουν να

-Στέλλα Σωτήρκου- ΠΑΙΔΙ & ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ

Τα παιδιά με τα κλειδιά γύρω απ’ τον λαιμό…

Προχτές ήμουν σ’ ένα καφέ της παραλίας, που έβλεπα τον ήλιο να παιχνιδίζει μέσα απ’ τα δέντρα. Και τότε άρχισαν να περνάνε παρέες – παρέες μπροστά μου. Οι

-Στέλλα Σωτήρκου- ΣΧΕΣΕΙΣ

Σου δίνουν ψίχουλα και τα περνάς γι’ αγάπη

-Μην κλαίς κορίτσι μου! Αυτοί πρέπει να βάλουν μαύρα γυαλιά. Δεν αντέχουν το φως σου! -Ναι μάνα, αλλά ξέρεις… πώς το ‘λεγες κάθε φορά; -Σου δίνουν ψίχουλα και

-Στέλλα Σωτήρκου- ΣΧΕΣΕΙΣ

Είμαι ελεύθερη να διαχειριστώ τον πόνο μου όπως θέλω!

Ίσως αν ζούσα λίγο ανάμεσα στα ροδοπέταλα της ψυχής, ν’ αναπνεύσω, να ευωδιάζει παντού, ίσως και να μπορούσα να ξεφύγω απ’ το μαύρο πέπλο του τρόμου της βιοπάλης.

-Στέλλα Σωτήρκου- ΣΧΕΣΕΙΣ

Σκίζω τα κουρέλια από πάνω μου και φοράω ρούχο γιορτινό

Δεν επιτρέπω σε κανέναν να παραβιάζει τις πύλες της ψυχής μου. Ακόμα κι ο νους μου, δεν θέλω να τριγυρνά σε σένα. Δύσκολο ακούγεται, αλλά όχι δεν είναι!

-Στέλλα Σωτήρκου- ΓΥΝΑΙΚΑ

Πότε θα κάνει ξαστεριά;

Σε μια βδομάδα ξημερώνει Μεγάλη Εβδομάδα. Ακούω τα πουλιά να κελαηδούν. Ο ουρανός βαρύς, συννεφιασμένος ακόμα, λες κι ακουμπάει πάνω μας, όλο τον πόνο απ’ το θεϊκό δράμα

-Στέλλα Σωτήρκου- ΣΧΕΣΕΙΣ

Σπίτι, είναι εκεί που είναι η καρδιά

-Μα είναι πιο μικρό, δεν το βλέπεις; επιμένεις-Και τι σημασία έχει;-Πώς θα βολευτούμε εδώ πέρα; Κι όλα αυτά τα έπιπλα;-Καιρός να κάνουμε ξεκαθάρισμα! Δεν ζούμε για τον καναπέ,

View More
Αρέσει σε %d bloggers: