Ετικέτα: πόνος

-Σοφία Β.- ΣΧΕΣΕΙΣ

Μην ανησυχείς για μένα, θ’ αντέξω και χωρίς εσένα

Ήμουν η ζωή σου, το φως σου μου ‘λεγες, θυμάσαι; Με πρόσεχες, όπως προσέχουν τα ακριβά κρύσταλλα για να μη σπάσουν. Με προστάτευες σαν τον φύλακα άγγελο, από

-Στέλλα Σωτήρκου- ΣΧΕΣΕΙΣ

Σου δίνουν ψίχουλα και τα περνάς γι’ αγάπη

-Μην κλαίς κορίτσι μου! Αυτοί πρέπει να βάλουν μαύρα γυαλιά. Δεν αντέχουν το φως σου! -Ναι μάνα, αλλά ξέρεις… πώς το ‘λεγες κάθε φορά; -Σου δίνουν ψίχουλα και

-Στέλλα Σωτήρκου- ΣΧΕΣΕΙΣ

Είμαι ελεύθερη να διαχειριστώ τον πόνο μου όπως θέλω!

Ίσως αν ζούσα λίγο ανάμεσα στα ροδοπέταλα της ψυχής, ν’ αναπνεύσω, να ευωδιάζει παντού, ίσως και να μπορούσα να ξεφύγω απ’ το μαύρο πέπλο του τρόμου της βιοπάλης.

-Κική Γιοβανοπούλου- ΣΧΕΣΕΙΣ

Κάποιος με ρώτησε αν σε ξέρω…

Λένε πως αν το παρελθόν αποφασίσει να σ’ επισκεφτεί, θα βρει τον τρόπο. Θα βρει μια χαραμάδα να τρυπώσει στο μυαλό σου και να σου θυμίσει όσα είχαν

-Κική Γιοβανοπούλου- ΣΧΕΣΕΙΣ

Και τα πιο δυνατά “μου λείπεις”, έχουν ημερομηνία λήξης

Είναι κι αυτοί οι άνθρωποι που απομακρύνθηκαν απ’ την ζωή σου και που η έλλειψή τους, πονάει σαν καρφί στην καρδιά. Είναι αυτοί που επέλεξαν διαφορετικά, αφήνοντάς σε

-Κική Γιοβανοπούλου- ΓΥΝΑΙΚΑ

Μόνο εμένα φοβάμαι πια…

Στημένες παρτίδες με κρυμμένους άσσους. Σκοτεινά μονοπάτια με καλοστημένες παγίδες. Αδιέξοδοι λαβύρινθοι με παραπλανητικούς μίτους. Μαχαίρια μέσα σε αγκαλιές. Σπασμένα γυαλιά μέσα σε φιλιά. Μίσος μέσα σε χαμόγελα.

-Κική Γιοβανοπούλου- ΣΧΕΣΕΙΣ

Ο λάθος άνθρωπος, που τόσο λάθος αγάπησες…

Λάθος άνθρωποι, ένα κεφάλαιο της ζωής μας που πονάει όταν το αγγίξεις κι ας πάει καιρός που έχει κλείσει. Ένα κεφάλαιο γραμμένο με μελανά γράμματα, γεμάτο με έντονα

-Κική Γιοβανοπούλου- ΣΧΕΣΕΙΣ

Τα ετερώνυμα έλκονται, αλλά και όμορφα καίγονται μωρό μου

Πόσο εύκολο είναι να σε εξιτάρει το διαφορετικό! Πόσο εύκολα τραβάει το βλέμμα σου, αυτό το παράξενο, το τόσο έξω απ’ τα νερά σου! Πόσο εύκολο ν’ ανοίξεις

-Κική Γιοβανοπούλου- ΓΥΝΑΙΚΑ

Άνθρωποι που όσα κι αν πέρασαν, δεν έσπασαν. Άνθρωποι φτιαγμένοι απ’ άλλο υλικό…

Είναι κι εκείνοι οι άνθρωποι που πέρασαν πολλά, μα δεν σταμάτησαν να προχωρούν. Εκείνοι που η ζωή τους δεν ήταν στρωμένη με ροδοπέταλα, μα δεν το έβαλαν κάτω.

-Κική Γιοβανοπούλου- ΓΥΝΑΙΚΑ

Μην κοιτάς που γελάω, πού να ‘ξερες τι γίνεται μέσα μου…

Να μοιράζεσαι τον πόνο σου. Να λες όσα σε βαραίνουν, να βγαίνουν από μέσα σου. Να μοιράζεσαι τη στεναχώρια σου, μετριάζεται όταν κόβεται στα δυο, λένε… Μην κρατάς

Αρέσει σε %d bloggers: