Μου λείπεις! Κι αν είναι κάτι που πονάει πιο πολύ απ’ αυτό, είναι που δεν θα μάθεις ποτέ το πόσο, γιατί ξέρω πως δεν σου αξίζει να ξέρεις… Μονάχα εγώ ξέρω πόσες φορές πάλεψα με τον ίδιο μου τον εαυτό και πόσες φορές κατάφερε να με νικήσει. Πόσα βράδια αποκοιμήθηκαContinue Reading

Άναψα πάλι τσιγάρο και χάθηκα μέσα στον καπνό του. Εκεί που πάντα κρύβεσαι, εκεί που πάντα σε ψάχνω… Πόσος καιρός έχει περάσει κι ακόμη ένα “μου λείπεις” τρεμοπαίζει μέσα μου κι όσο κι αν προσπαθώ, δεν λέει να σβήσει. Πόσος καιρός έχει περάσει κι ακόμη εκεί, να βασανίζει καρδιά, μυαλόContinue Reading

Χαίρομαι όταν έρχεται το βράδυ, όταν βυθίζομαι σε ύπνο βαθύ, γιατί τότε σκέφτομαι ότι η ψυχή μου απελευθερώνεται από τα δεσμά του σώματός μου και αλητεύει ελεύθερη, μηδενίζει τις αποστάσεις και έρχεται δίπλα σου… Ξαπλώνει στο πλάι σου, εκεί που πάντα ήθελε να βρίσκεται. Αγκαλιάζει τη δική σου ψυχή σφιχτά,Continue Reading

Ναι ξέρω, ποτέ δεν τα πήγαινες καλά με τις ημερομηνίες και τις επετείους. Θυμάμαι που παιχνιδιάρικα στα θύμιζα κάθε φορά κι εσύ δήθεν αδιάφορα έλεγες “τι σημασία έχει;”, αλλά χαμογελούσαν τα μάτια σου που εγώ θυμόμουν… Εκείνη την πρώτη πρώτη φορά που συναντηθήκαμε και δώσαμε τα χέρια σ’ ένα “χαίρωContinue Reading

Μου λείπεις τόσο πολύ που η ανάσα πονάει… Κοιτάζω το είδωλο μιας τρελής απέναντί μου και νιώθω τα σωθικά να καίγονται. Τίποτα πια δεν έχει νόημα και αν ξέρω πως ο τροχός του κόσμου αυτού συνεχίζει να γυρίζει, εγώ μένω ακίνητη μέσα στη φωτιά. Και αν όλοι γύρω μου στολίσανεContinue Reading

Να ‘ξερες πόσο μου λείπουν οι στιγμές μας! Εκείνες οι μικρές, οι αδιόρατες που κοιταζόμασταν και κρυφογελούσαμε χωρίς να χρειάζεται να πούμε τίποτε. Άλλη αίσθηση είχε το ηλιοβασίλεμα. Η βουή της πόλης, τα σοκάκια που τριγυρνούσαμε, το κρύο που έτσουζε κι αγκαλιαζόμασταν σφιχτά να πάρουμε ακόμα μια ανάσα απ’ τηContinue Reading

Πάλι ξημέρωσε και για ακόμη μια φορά δεν βρήκα την καλημέρα σου στο κινητό μου. Σηκώθηκα με βαρύ κεφάλι πάλι σήμερα και ο καφές ήταν άθλιος.  Άνοιξα την τηλεόραση και έπαιζε η ίδια εκπομπή. Νέα και ίντριγκες παντού και δεν ήσουν εκεί να σου πω “μισό λεπτό κάτι βλέπω” καιContinue Reading

Με τι μετριούνται οι απουσίες; Με δάκρυα, αναστεναγμούς, αναμνήσεις, σβησμένα αποτσίγαρα; Με τι μετριέται ο πόνος; Με αναπάντητα “γιατί”, ανομολόγητα “σ’ αγαπώ”, ανεκπλήρωτα όνειρα, μισοάδεια ποτήρια με αλκοόλ; Πόσα “μου λείπεις” στέκονται στην άκρη της γλώσσας κι από φόβο, εγωισμό, δειλία, μένουν εκεί ακίνητα μέχρι το ξημέρωμα; Πόσα τηλέφωνα μετέωραContinue Reading

Σε ένα παλιό συρτάρι φύλαξα ότι έμεινε από σένα. Σε μια προσπάθεια να κρατήσω τις αναμνήσεις ζωντανές. Κλείδωσα φωτογραφίες που θύμιζαν το χθες, αντικείμενα που αποδείκνυαν την ύπαρξη μιας αγάπης, που στις δυσκολίες έγινε ακόμα πιο δυνατή. Ακόμα και χρόνια που πέρασαν, το συρτάρι ήταν εκεί. Το άνοιγα κάθε φοράContinue Reading

Κάθε καλοκαίρι περιμένω να φανείς. Έχει γίνει ρουτίνα τα τελευταία χρόνια. Πετάω από πάνω μου υποχρεώσεις και καθημερινότητα κι εκείνες οι μέρες είναι αφιερωμένες σε σένα. Σ’ αγκαλιάζω σφιχτά και νιώθω πάλι εκείνο το τσίμπημα στην καρδιά, το αγκάθι… Γιατί να είσαι τόσο μακριά; Να πίναμε ένα καφέ όταν σεContinue Reading

Εμένα με θυμάσαι; Έχεις καιρό να με δεις, απορώ να αναγνωρίζεις τη μορφή μου. Τα βλέπεις τα χέρια μου; Τα βλέπεις τα μάτια μου; Δε διακρίνεις το αίμα από τα χέρια μου που μάτωναν, όσο πάλευα να σε κρατήσω κοντά μου; Έμοιαζες με ένα σκοινί που όσο περισσότερο προσπαθούσα ναContinue Reading

Είναι κι αυτοί οι άνθρωποι που απομακρύνθηκαν απ’ την ζωή σου και που η έλλειψή τους, πονάει σαν καρφί στην καρδιά. Είναι αυτοί που επέλεξαν διαφορετικά, αφήνοντάς σε πίσω, αγκαλιά με αναμνήσεις. Είναι αυτοί που αμέτρητα ξενύχτια, αμέτρητα αποτσίγαρα, αμέτρητα δάκρυα, είχαν το όνομά τους. Είναι αυτοί που θεωρούσες τόσοContinue Reading

Για εκείνους που έφυγαν νωρίς...

Είναι αυτό το αμετάκλητο του θανάτου, που σαν κόμπος στέκεται στο λαιμό και δυσκολεύει την ανάσα σου. Είναι κι αυτοί οι άνθρωποι που είχες τόσο ανάγκη και το φευγιό τους, γκρέμισε τον κόσμο σου… Ποτέ μια απώλεια δεν σε βρίσκει προετοιμασμένο. Ποτέ, ακόμη κι αν όλα έδειχναν πως ίσως θαContinue Reading

Άφησέ την...

Γιατί κάθεσαι και μαραζώνεις; Άφησέ την να πάει όπου θέλει να πάει. Ας γυρίσει κάθε μπαρ της πόλης και ας πιει μέχρι πρωίας. Ας πάει όπου θέλει, ας κυλιστεί σε όσα κρεβάτια θέλει. Τι θέλεις άνθρωπέ μου και στεναχωριέσαι; Μήπως θα αλλάξει την ζωή της; Και να πηγαίνει σαν ταContinue Reading

Είμαστε μαζί κι ας είμαστε χώρια...

Έρωτας σε αναμονή. “Μ’ ακούτε; Σας συνδέω αμέσως!”. Και κάπως έτσι φτάσαμε ως εδώ. Ίσως το πιο όμορφο συναίσθημα για τον εαυτό μας, είναι τελικά ένα “μπράβο ρε συ, τα κατάφερες και σήμερα!”. Ακούμπησα το βλέμμα στα μάτια σου και σε “είδα”. Κι αυτό που αντίκρισα, με χτύπησε σαν γροθιάContinue Reading

Όταν βραδιάζει, πόσο μου λείπεις…

Δεν ήρθες απόψε, ούτε χθες. Βραδιάζει και το μόνο που περιμένω είναι το σφίξιμο στο στομάχι. Αυτό το γνώριμο και βασανιστικό σφίξιμο που φέρνει η απουσία σου, περιμένοντας να ‘ρθει το ξημέρωμα. Όλες οι προσπάθειες που κάνω την ημέρα για να μην σε θυμάμαι, καταρρέουν το βράδυ. Κάθε πρωί γυρνώContinue Reading

Τα μαλλιά μου άσπρισαν, μα μαύρισε η καρδιά μου

Χρόνια πριν, ήμουν μικρότερη τότε, δεν θυμάμαι ηλικία, δεν θυμάμαι χρόνο και τόπο, θυμάμαι μόνο να μπαίνεις στην ζωή μου και να τα κάνεις όλα άνω κάτω. -Χαμογέλα! μου είπες. Πόσο όμορφη είσαι Θεέ μου! -Μα είμαι άβαφη και τόσο κενή μέσα μου! -Είμαι εδώ μαζί σου. Ναι, μπορείς ναContinue Reading

Γιατί να μου λείπεις τόσο πολύ;

Προσπάθησα ν’ αντισταθώ. Να μην ανοίξω τις πύλες της καρδιάς. Αλλά δεν τα κατάφερα. Λες και μ’ ένα μαγικό σου άγγιγμα τις διέλυσες. Κι απλώθηκε το φως μέσα μου. Κι αφού μας έλουσε, ήλθε η ώρα να φύγεις. Και τώρα; Γιατί να μου λείπεις τόσο πολύ; Θωρώ μες απ’ τοContinue Reading

Δεν μου είπες ούτε μια λέξη, δεν γύρισες ούτε καν να με κοιτάξεις. Σου ζήτησα συγνώμη, αλλά εσύ έφυγες, έφυγες μακριά μου… Λάθος μου, το παραδέχομαι. Προσπάθησα να σου μιλήσω, αλλά με σταμάτησες. Προσπάθησα να σου εξηγήσω, αλλά δεν μ’ άφησες. Δεν μου έδωσες μια δεύτερη ευκαιρία! Όλοι δικαιούνται μία!Continue Reading

Κοιτάω την ώρα και με τρελαίνει το χτυποκάρδι. Λίγο έμεινε… στο ψιθύριζα τόσο καιρό! Και μια γέφυρα νοητή στήθηκε ανάμεσά μας. Μία να σε πλησιάζω και μία να απομακρύνεσαι. “Άκου με, δεν λυγίζω με τίποτα!’’. Κι ερχόσουν κοντά. Κι όταν ερχόταν το μαύρο σύννεφο πάνω μου, έστελνες μια αγκαλιά! ΤώραContinue Reading