[Γράφει η Άνδρεα Αρβανιτίδου] Τα βράδια, όταν πέφτει το σκοτάδι, τότε ξυπνάνε αναμνήσεις που πονάνε. Έρχονται στιγμές που θα ήθελες να ζήσεις ακόμα μια φορά, να νιώσεις αυτό το συναίσθημα που πλέον έχει ξεθωριάσει. Τις νύχτες μου λείπεις πιο πολύ, όταν οι ψυχικές αντιστάσεις πέφτουν και γίνονται πιο ευάλωτες. Τότε,Continue Reading

Το βιβλίο «Μάλλον δεν θα έπρεπε…» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Διάνοια, από την συγγραφέα Αλεξάνδρα Τσότσου. ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ Η Τσότσου Αλεξάνδρα γεννήθηκε και μεγάλωσε στον Πειραιά. Σπούδασε σε Βρετανικό πανεπιστήμιο Marketing και σήμερα είναι Procurement Manager στην εταιρία Creative Concept Hellas Sa. Παράλληλα είναι αρθρογράφος από το 2017 στο μεγαλύτερο αρθρογραφικόContinue Reading

[Γράφει η Άνδρεα Αρβανιτίδου] Υπάρχει όμως μια στιγμή που όντως είναι αργά. Είναι η στιγμή που ο θάνατος ψιθυρίζει στο αφτί σου και το τέλος είναι κοντά. Είναι η στιγμή που τίποτα δεν γυρίζει πίσω, ο χρόνος σταματάει και τα λάθη περνάνε από μπροστά μας. Και επειδή κανείς δεν ξέρει πότεContinue Reading

Είδα στα μάτια της τον φόβο, ήθελε την ασφάλεια του τώρα, χωρίς κανείς να της την προσφέρει. Το ρίσκο το θεωρούσε κάτι κακό, δεν είχε πίστη στον εαυτό της και εκεί ξεκινάνε όλα. Ο φόβος πάντα φρέναρε κάθε κίνησή της και έτσι κλεινόταν πιο πολύ στον εαυτό της. Η καθημερινότητάContinue Reading

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ Η Μαρία Δαμιανάκου γεννήθηκε στην Αθήνα κι έχει σπουδάσει πληροφορική. Έχει εργαστεί σε διάφορους τομείς, γιατί όπως λέει, το καλύτερο σχολείο είναι η ίδια η ζωή κι όταν βρεθείς σε διάφορους επαγγελματικούς χώρους, μαθαίνεις τα μυστικά της. Ως ανήσυχο πνεύμα, ασχολείται με πολλά πράγματα ταυτόχρονα. Εργάζεται ως ιδιωτική υπάλληλος,Continue Reading

Πόσες θάλασσες θα πρέπει να κολυμπήσω, πόσες πληγές να αποκτήσω, για να σταματήσεις να με κρίνεις σε κάθε μου προσπάθεια για να σηκωθώ ξανά; Βάλτωσες σε μια ζωή γεμάτη “πρέπει”, σε μια καθημερινότητα που σε έπνιξε, άφησες τα όνειρα γιατί δεν πίστεψες και τώρα μόνο κρίνεις ό,τι εσύ δεν κατάφερες.Continue Reading

Όλοι κάποια στιγμή, ίσως άθελά μας, υπήρξαμε αχάριστοι, με την ζωή που θεωρήσαμε δεδομένη, με στιγμές που χάσαμε γιατί δεν εκτιμήσαμε το τώρα, μα κυρίως αχάριστοι γιατί δεν καταλάβαμε μηνύματα και μαθήματα που ήρθαν μέσα από δυσκολίες. Ναι, υπάρχουν άνθρωποι που ακόμα κι αν περάσουν δύσκολα, μέσα από ασθένεια, μέσαContinue Reading

Πόσες φορές κληθήκαμε να πούμε συγνώμη σε άλλους ανθρώπους; Πολλές φορές για να μην στεναχωρήσουμε κάποιον, άλλες γιατί φταίγαμε. Τελικά όμως η συγνώμη μήπως έπρεπε να είναι προς τον εαυτό μας; Πότε ζήτησε κάποιος συγνώμη στον ίδιο του εαυτό; Η μόνη συγνώμη πρέπει να είναι προς εμάς. Δεν φροντίζουμε τηνContinue Reading

Χαθήκαμε μέσα στα “πρέπει” και ξεχάσαμε τα “θέλω”. Κλειδώσαμε τις επιθυμίες μας και τα συναισθήματά μας, από φόβο για την απόρριψη. Δεν τολμάμε να πούμε αυτά που θέλουμε, αυτά που πνίγουν την καρδιά μας, με αποτέλεσμα η ψυχή μας να είναι κενή. Εμείς κάνουμε τις σχέσεις δύσκολες. Εμείς έχουμε βάλειContinue Reading

Μακάρι οι περισσότεροι να ήξεραν να κοιτάνε και να διαβάζουν τα μάτια. Μέσα στα μάτια βρίσκεται ο θησαυρός της ψυχής, αρκεί να ξέρεις ή να θέλεις να τα διαβάσεις. Μέσα σε ένα βλέμμα θα βρεις την αλήθεια, γιατί από εκεί δεν μπορεί να κρυφτεί. Ο καθρέφτης της ψυχής είναι ταContinue Reading

Ένα ποτήρι κόκκινο κρασί κρατώ, μια καρδιά κομμάτια και μια ψυχή γεμάτη ρωγμές. Κλείνω το φως και ανάβω κεριά, μια ατμόσφαιρα που θα ηρεμήσει το μέσα μου. Μια μουσική απαλή στον χώρο, για ηρεμεί τις αισθήσεις. Κι εγώ με την μοναξιά μου παρέα, μετράω στιγμές που έφυγαν. Αναμνήσεις μέσα απόContinue Reading

Πέρασε κιόλας ενάμιση μήνας από τότε που λείπεις. Ένα ταξίδι στην άλλη άκρη του κόσμου. Τόσο καιρό χωρίς ιδιαίτερη επικοινωνία και τώρα σε περιμένω να γυρίσεις με πολύ αγωνία. Η καρδιά μου κοντεύει να σπάσει, τα λεπτά περνάνε βασανιστικά αργά. Το τηλέφωνό σου νεκρό και εγώ το μόνο που θέλωContinue Reading

Μπορούν να χωρέσουν τα “πρέπει” σε έναν έρωτα που φλέγεται; Μπορούν τα “πρέπει” να σε κάνουν να δεις τις φλόγες; Δεν υπάρχουν “πρέπει” πουθενά, ούτε στον έρωτα, ούτε στην ίδια την ζωή. Τα “πρέπει” σε μπλοκάρουν, δεν σε αφήνουν ελεύθερο, δεν σε αφήνουν να είσαι ο πραγματικός σου εαυτός, ναContinue Reading

Το βιβλίο “Έρωτας φωτιά” κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πηγή από την συγγραφέα Πηνελόπη Πιατουλάκη.   ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ Η Πηνελόπη Πιατουλάκη έχει γεννηθεί και μεγαλώσει σε μια μικρή συνοικία του Πειραιά, όπου και εξακολουθεί να διαμένει. Από πολύ µικρή ηλικία της άρεσε να ξεφεύγει µε την ονειροπόληση, γράφοντας στίχους για τραγούδια καιContinue Reading

Ο φόβος είναι ο εχθρός της ζωής. Όχι, δεν είναι απλά μια φιλοσοφία, είναι κάτι που το έζησα προσωπικά στο πετσί μου. Είδα τον φόβο να καταστρέφει στιγμές, μα και ολάκερες ζωές. Φόβος ψυχής, που κάνει τους ανθρώπους να μην κάνουν το βήμα μπροστά. Είναι ο φόβος που τους κάνειContinue Reading

Η ώρα έχει πάει δώδεκα το βράδυ κι εγώ για άλλη μια φορά δεν μπορώ να κοιμηθώ. Κάτι μέσα μου, μου φέρνει ένταση και δεν με αφήνει να κοιμηθώ. Βάζω ένα ποτήρι κρασί και βγαίνω στο μπαλκόνι. “Έχει πανσέληνο απόψε αγάπη μου” λέω ασυναίσθητα, σαν τότε που ήσουν δίπλα μου.Continue Reading

“Όσα δεν σου είπα”, ένα βιβλίο της Χαράς Μαρκατζίνου που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Υδροπλάνο.   ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ Η Χαρά Μαρκατζίνου γεννήθηκε και ζει στην Αθήνα. Είναι μητέρα μιας κόρης. Σπούδασε Αγγλική Φιλολογία κι εργάστηκε ως καθηγήτρια αγγλικών, ενώ στη συνέχεια ασχολήθηκε με τα ναυτιλιακά, όπου και εργάζεται μέχρι σήμερα. ΗContinue Reading

Ξαπλωμένη στον καναπέ μου, οι σκέψεις σκόρπιες, η καρδιά κομμάτια και η ψυχή μου σε ταραχή. Το μόνο που θέλω είναι να σβήσω τον τελευταίο χρόνο. Η μόνη σκέψη μου, είναι να μπορέσω να δω την φίλη μου. Μόνο σε εκείνη μπορώ να νιώσω ότι για κάποιο λόγο έμεινα να υπομένωContinue Reading

Κάποιος λόγος θα υπάρχει που τα νερά του ποταμού πηγαίνουν μόνο μπροστά. Η φύση ξέρει ότι τίποτα δεν γυρίζει πίσω. Το ρολόι στον τοίχο, σου θυμίζει ότι όλα πάνε μόνο μπροστά. Το παρελθόν μένει πίσω και το μόνο που έχεις είναι το παρόν. Ούτε το μέλλον δεν ξέρεις. Έχεις μόνοContinue Reading

Δεν θέλω κανείς να ξέρει πόσα δάκρυα χωράνε στο δικό μου σώμα. Κανένας να μην ξέρει τι χρώμα έχει το δάκρυ της ψυχής μου. Όταν κλείνει η πόρτα του σπιτιού μου και είμαι μόνη με τον εαυτό μου, έρχεται η στιγμή της αναμέτρησης και τότε μόνο μπορώ να λυγίσω χωρίςContinue Reading