Λοιπόν, αυτό το κείμενο θέλω να το αφιερώσω σε πολύ συγκεκριμένα τυπάκια, όπως λέμε σοκολάτα με ονοματεπώνυμο. Στον Άλεξ και στη Φραν. Φυσικά και μόλις το διαβάσουν θα με περάσουν γενεές δεκατέσσερις, αλλά ok, ξέρω πως γουστάρουν να το παίζουν μετριόφρονες και “έλα, ρεεεεε, δεν είμαι εγώ έτσιιι”. Όχι, όχιContinue Reading

Ξέρεις τι είναι τα πέντε λεπτά; Αν δεν το έχεις ζήσει, δεν ξέρεις. Πέρασα με τον ίδιο άνθρωπο περίπου δεκαπέντε χρόνια και όταν όλα τελείωσαν, αυτό που έμεινε να αναπολώ χαμογελώντας με νοσταλγία, ήταν τα πεντάλεπτα που έτρεφαν αυτό που είχαμε. “Θα έρθεις στο σταθμό στα Κάτω Πατήσια να σεContinue Reading

Τι όμορφα που είναι έξω! Έχει ρίξει λίγο χιόνι και δεν το έχει στρώσει στους δρόμους! Τι καλά! Θα πάμε για χριστουγεννιάτικα σήμερα! Κοιμάσαι ακόμα. Φτιάχνω καφέ και φρυγανίζω ψωμί. Βγάζω από το ντουλάπι δύο κούπες και τις γεμίζω καφέ. Βγάζω βούτυρο και μέλι και τα βάζω σε έναν δίσκοContinue Reading

48, 84, 1.68 αριθμοί που με καθορίζουν… Ενδεικτικά, γιατί με καθορίζουν κι άλλοι, αλλά θα σταθώ σε βασικά μεγέθη, ηλικία, βάρος, ύψος. Κάλλιστα θα μπορούσα να προσθέσω περιφέρεια (Αττικής τουλάχιστον), στήθος, μέση (δαχτυλίδι σαν αυτό της λεωφόρου Κηφισίας). Έλα να μου πεις για τα παραπανίσια μου κιλάκια και κάτσε ναContinue Reading

Πολιτισμός, ε; Φυσικά και κυρίως και πάνω απ’ όλα, γιατί για μια αξιοπρέπεια ζούμε! “Ρε, δεν πας στο διάολο λέω εγώ κι ακόμα παραπέρα! Κι εσύ και ο πολιτισμός μου και ο δικός σου!” Ουπς! Τι φωνούλα ήταν αυτή; Από πού ακούστηκε; Από το σκοτεινό πηγάδι που έπεσες πριν κάναContinue Reading


Πέρασαν τρία χρόνια από εκείνο το βράδυ. Τρεις χειμώνες ξεχειμώνιασα χωρίς εσένα. Και έρχεται κι άλλος ένας. Θυμάσαι; “Νινάκι, να προσέχεις.” “Κι εσύ να προσέχεις. Καληνύχτα.” Πόσα χρόνια πέρασαν από το πρώτο σου φευγιό; Δεν θυμάμαι. “Νινάκι, ήρθε η ώρα. Θα σε πάρω μόλις φτάσω. Να προσέχεις και ρίχνε καιContinue Reading

Συμπερίληψη, γι’ αυτή θα σας πω. Χωρίς πολλές σοφίες. Απλά. Αυτό που κάνει κάποιες σχέσεις να αντέχουν ουσιαστικά στο χρόνο, είναι η συμπερίληψη. Τι είναι αυτό; Είναι κάτι που έχει ξεχαστεί. Είναι η ικανότητα να κάνεις το εγώ και το εσύ, “εμείς”! Εμείς, μαζί, χέρι- χέρι συνοδοιπόροι σε κοινό δρόμο.Continue Reading

Λοιπόν; Αντέχει το συναίσθημα στο χρόνο; Αντέχει. Αν το τρέφεις, αν το δέντρο της αγάπης το ποτίζουν δυο, αντέχει. Θα σας πω κι άλλα μεγαλεπίβολα αν με αφήσετε, αλλά όχι γιατί δεν θα μιλήσουμε για την περίπτωση των δύο, αλλά του ενός! Εκείνου που νιώθει μόνος του. Για το συναίσθημαContinue Reading

Τι έγινε; Γιατί τέτοια μούτρα αυγουστιάτικα; Αδειούλες έρχονται, διακοπούλες έρχονται, φεγγαράδα πλησιάζει με μια πανσεληνάρα ναααα με το συμπάθιο. Δεν σε καταλαβαίνω. Γιατί είσαι έτσι; Τι; Πού θα πας μόνος σου; Παντού μπορείς να πας! Παντού και να μη δίνεις και λογαριασμό σε κανένα. Τι; Αυτά είναι για τα ζευγάρια;Continue Reading

Κυριακή μεσημέρι στο κέντρο της Αθήνας. Ο καιρός είναι ανοιξιάτικος και προσφέρεται για βόλτες. Ο σπανίως άπλετος χρόνος μου είναι η πεμπτουσία της βόλτας μου, παρέα με την φωτογραφική μου μηχανή. Για μια φωτογράφηση για ένα διαγωνισμό ξεκίνησα και άρχισα να περιδιαβαίνω τους δρόμους του Μεταξουργείου. Καθώς βάδιζα, άκουσα μιαContinue Reading

“Να ‘ταν ο κόσμος μαγικόςπαράδεισος η πλάσηστου φεγγαριού το τάσικαφές βαρύς γλυκός…” Η φωνή της Γαλάνη γέμιζε το δωμάτιο και η Πέπη κοντοστάθηκε για να ακούσει. Έκλεισε τα μάτια της κι έφερε εικόνες μπροστά της. Εικόνες των φίλων που τη συνόδευαν χρόνια τώρα και πότε στα εύκολα, πότε στα δύσκολα,Continue Reading


Ο έρωτας δεν είναι συναίσθημα καθώς πρέπει. Προφανώς! Ένα σκανταλιάρικο, ξεβράκωτο μωρό που πετάει βέλη κι όποιον πάρει ο χάρος είναι! Ίχνος καθωσπρεπισμού! Ίχνος ελέους για το ανυποψίαστο θύμα του! Ξέρετε πολλά μωρά εσείς που να δείχνουν έλεος; Εγώ κανένα! Πόσο μάλλον κι αυτό που είναι και θεούλης… Ένα φτερωτόContinue Reading

Αν ήξερες την δύναμη που χρειάζεται για να διαχειριστώ την ελευθερία που μου δίνεις, πιθανόν να μη μου την έδινες αν λίγο νοιαζόσουν. Λίγο! Υπάρχουν άνθρωποι που την ελευθερία την αντιλαμβάνονται λίγο διαφορετικά και τη σέβονται με το παραπάνω, σεβόμενοι πρώτα τον ίδιο τους τον εαυτό. Μου λες να πετάξω μακριά,Continue Reading

Μια ειδοποίηση περίμενε στο viber για να πάρει το αυτοκίνητο και να αρχίσει να διασχίζει την Αττική οδό με κατεύθυνση το αεροδρόμιο. Ένα επαγγελματικό ταξίδι θα την κρατούσε μακριά απ’ όλα για εύλογο διάστημα και σίγουρα θα αποσυμφόριζε την κατάσταση. Άκουσε το κινητό της να χτυπά. Ήταν η Στέλλα. –Continue Reading

Γύρισες και αποσυντονίστηκες! Μα τι περίμενες; Ότι θα έβρισκες τη στάχτη χωρίς τον φοίνικα; Πλανάσαι! «Άλλαξες!» είπες και προφανώς δεν εννοούσες την εξωτερική μου εμφάνιση. Διέκρινα μια δόση απορίας. Φυσικά και άλλαξα. Μα τι περίμενες; Η ζωή είναι μικρή και τα μαθήματα μεγάλα και πρέπει να τα αφομοιώνουμε γρήγορα. «Έλα ναContinue Reading

Τι περιμένετε να ακούσετε; Εννοείται ότι δεν άντεξε! Αν άντεχε, εδώ θα ήμουν να κάθομαι να φιλοσοφώ; Τελικά όταν δυο άνθρωποι βρεθούν, δεν κάνουν βήμα στη σιγουριά, άλμα στην αβεβαιότητα κάνουν. Και εκεί που λένε «είσαι εδώ κι είναι πάντα αυτό αρκετό» εκεί βγαίνει ο Πασχάλης και τους κουνάει το δάχτυλοContinue Reading

“Τι να την κάνεις τη σκιά; Το φως αξίζει να μοιράζεσαι…” Ήταν μεσημέρι όταν το αεροπλάνο προσγειώθηκε στο αεροδρόμιο Κεμάλ Ατατούρκ στην Κωνσταντινούπολη. Η Νέλλη καθόταν στο παράθυρο και κοιτούσε απ’ έξω την Πόλη των Πόλεων να παίζει κρυφτό κάτω από τα μαύρα σύννεφα. “Ωραίος καιρός! Άνοιξη στην Πόλη, ποιοςContinue Reading


Η γιαγιά μου, που ήταν μια γυναίκα αγράμματη, αλλά σοφή, έλεγε «Μέτριο να μην θέλεις ούτε τον καφέ σου! Πόσο μάλλον τις αποφάσεις σου, τα “ναι” σου και τα “όχι” σου!”. Αυτά που θες και που δεν θες, τα ξέρεις σίγουρα από την πρώτη στιγμή που θα κληθείς να τα υποστηρίξεις, ναContinue Reading

Κάθε δεκαπέντε του Γενάρη η ίδια εικόνα στο καπηλειό του Σταύρου. Μια γυναίκα ψηλή, ξερακιανή, με μια μαύρη πλεξούδα ως την πλάτη και μάτια μαύρα σαν κάρβουνα, ντυμένη στα μαύρα με βράκα και πουκαμίσα και σαλβάρι κι ένα ζευγάρι καφετιά στιβάνια έμπαινε στο μαγαζί. Όλοι την γνώριζαν την Έλλη. ΣτοContinue Reading

Ξύπνησε όταν ο ήλιος είχε πια δύσει. Σηκώθηκε από το κρεβάτι της με νωχελικές κινήσεις και έψαξε στο σκοτάδι να βρει το κινητό της. Δέκα αναπάντητες, οκτώ μηνύματα και απανωτά κουδουνίσματα στο μέσεντζερ. Το ξανάκλεισε και μπήκε στο μπάνιο. Μετά το χθεσινό ξενύχτι δεν ήθελε να δει και να μιλήσειContinue Reading