-Στέλλα Σωτήρκου-

Η Στέλλα Σωτήρκου γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Θεσσαλονίκη. Σπούδασε στη Σχολή Αξιωματικών Νοσηλευτικής στην Αθήνα και μετά σχεδόν τριάντα χρόνια ολοκλήρωσε τον κύκλο της καριέρας της. Έχει τρία παιδιά. Σπούδασε στη σχολή αγιογραφίας Γεωργιάδη στη Θεσσαλονίκη για τρία χρόνια. Μετά την εκπαίδευσή της στο Τμήμα Δημιουργικής Γραφής στη Χ.Α.Ν.Θ., συμμετείχε στο συλλογικό μυθιστόρημα “Σταγόνες Ζωής”. “Ρωγμή στον Χρόνο” είναι το πρώτο της προσωπικό βιβλίο.

-Στέλλα Σωτήρκου- ΓΥΝΑΙΚΑ

Αντίο γυναίκα…

Στεκόσουν εκεί αμίλητος, σοβαρός, με την ωριμότητα του άντρα που πιστεύει στον εαυτό του. Το βλέμμα σου με κάρφωνε όλη νύχτα. Αναμετριόμασταν. Η φίλη μου να παραμιλά “Mακριά

-Στέλλα Σωτήρκου- ΓΥΝΑΙΚΑ

Η ζωή είναι τόσο όμορφη και μικρή για να την σπαταλάμε με ανούσια θλίψη!

-Φθινοπώριασε κιόλας; Τι αέρας κι αυτός! -Ναι φίλη! Να βγάλουμε έξω τα αγιοδημητριάτικα! -Είσαι τελείως τρελή! Εδώ ο κόσμος καίγεται! -Και τι να κάνω δηλαδή; Να μείνω μέσα

-Στέλλα Σωτήρκου- ΣΧΕΣΕΙΣ

Λυπάμαι, δεν είμαι ούτε η μαμά σου, ούτε η ψυχολόγος σου

Μου λείπεις; Μα όχι! Δεν μπορεί να σου λείψει κάτι που φαντάστηκες! Όνειρα και ιστορίες γεμάτες ερωτικό τρόμο. Γλύκα της στιγμής, με συνοδεία ένα πένθιμο ταμπούρλο με χίλιες

-Στέλλα Σωτήρκου- ΣΧΕΣΕΙΣ

Για ποιο λόγο να ξανανοίξει ο φαύλος κύκλος;

Μάτια μου, έτσι όπως φθινοπωριάζει έρχονται πιο έντονα οι μνήμες. Είναι σαν να γεύομαι το φιλί σου μες στη ψύχρα και να κουμπώνω στην αγκαλιά σου. Μίσεψες νωρίς,

-Στέλλα Σωτήρκου- ΠΑΙΔΙ & ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ

Για σένα που ξεκινάς το σχολείο…

Έχω βρεθεί στη θέση σου παιδί μου, βέβαια ήταν διαφορετικές οι συνθήκες… Θυμάμαι να κοιτάζω το ψηλό κτίριο του σχολείου και ν’ ατενίζω ένα κομμάτι κρυμμένο ουρανό. Ατέλειωτες

-Στέλλα Σωτήρκου- ΣΧΕΣΕΙΣ

Το ψωμί στην ξενιτιά…

Κάθε καλοκαίρι περιμένω να φανείς. Έχει γίνει ρουτίνα τα τελευταία χρόνια. Πετάω από πάνω μου υποχρεώσεις και καθημερινότητα κι εκείνες οι μέρες είναι αφιερωμένες σε σένα. Σ’ αγκαλιάζω

-Στέλλα Σωτήρκου- ΓΥΝΑΙΚΑ

Ήρθε η ώρα να τα πούμε εαυτέ μου…

Μες στην πόλη γυρίζω. Όχι, δεν είναι άδεια. Είναι κατάμεστη από κόσμο, φωνές, τουρίστες. “Ήρθαν κι αυτοί…” μονολογώ. Μύρισε καλοκαίρι. Το καλοκαίρι που καρτερούσαμε κι όλο μας ξέφευγε.

View More
Αρέσει σε %d bloggers: