-Στέλλα Σωτήρκου-

Η Στέλλα Σωτήρκου γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Θεσσαλονίκη. Σπούδασε στη Σχολή Αξιωματικών Νοσηλευτικής στην Αθήνα και μετά σχεδόν τριάντα χρόνια ολοκλήρωσε τον κύκλο της καριέρας της. Έχει τρία παιδιά. Σπούδασε στη σχολή αγιογραφίας Γεωργιάδη στη Θεσσαλονίκη για τρία χρόνια. Μετά την εκπαίδευσή της στο Τμήμα Δημιουργικής Γραφής στη Χ.Α.Ν.Θ., συμμετείχε στο συλλογικό μυθιστόρημα “Σταγόνες Ζωής”. “Ρωγμή στον Χρόνο” είναι το πρώτο της προσωπικό βιβλίο.

-Στέλλα Σωτήρκου- ΠΑΙΔΙ & ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ

Για σένα που ξεκινάς το σχολείο…

Έχω βρεθεί στη θέση σου παιδί μου, βέβαια ήταν διαφορετικές οι συνθήκες… Θυμάμαι να κοιτάζω το ψηλό κτίριο του σχολείου και ν’ ατενίζω ένα κομμάτι κρυμμένο ουρανό. Ατέλειωτες

-Στέλλα Σωτήρκου- ΣΧΕΣΕΙΣ

Και το πιο τρομαχτικό; Θα σε πιστέψω κιόλας…

Αλήθεια είναι, είμαι καλός ακροατής. Θα σε κοιτάξω στα μάτια και θα καταλάβω την ψυχή σου. Θα νιώσω ακόμα κι αυτά που δεν λες, πίσω απ’ τις κουβέντες

-Στέλλα Σωτήρκου- ΣΧΕΣΕΙΣ

Ξέφτισε κι αυτό το καλοκαίρι

Ξέφτισε κι αυτό το καλοκαίρι. Μια ψευδαίσθηση ο χρόνος. Πώς το περίμενα! Πόσα ονειρευόμουν να κάνω! Με κοιτούσες με την άκρη του ματιού και μου ‘λεγες “Θα χαθούμε

-Στέλλα Σωτήρκου- ΣΧΕΣΕΙΣ

Ο ένας θα ‘τρωγε τις σάρκες του αλλουνού

Άλλαξες, αλλάξαμε κι οι δυο. Μα εγώ πιο πολύ από σένα. Χαρακώθηκα. Πήγα στο μέτωπο κι επέστρεψα. Κι αυτή η γνώση της μάχης και της ήττας, δεν ξεκολλά

-Στέλλα Σωτήρκου- ΣΧΕΣΕΙΣ

Το ψωμί στην ξενιτιά…

Κάθε καλοκαίρι περιμένω να φανείς. Έχει γίνει ρουτίνα τα τελευταία χρόνια. Πετάω από πάνω μου υποχρεώσεις και καθημερινότητα κι εκείνες οι μέρες είναι αφιερωμένες σε σένα. Σ’ αγκαλιάζω

-Στέλλα Σωτήρκου- ΣΧΕΣΕΙΣ

Συγχώρα και προχώρα…

Τάχα τι θα μείνει σ’ αυτή τη ζωή; Φτάνει, μην το σκέφτεσαι πια. Μα… μου πήρε χρήματα, με χρησιμοποίησε, με απάτησε, με ταλαιπώρησε, με βασάνισε… αυτός, αυτή, συγγενείς,

-Στέλλα Σωτήρκου- ΓΥΝΑΙΚΑ

Ήρθε η ώρα να τα πούμε εαυτέ μου…

Μες στην πόλη γυρίζω. Όχι, δεν είναι άδεια. Είναι κατάμεστη από κόσμο, φωνές, τουρίστες. “Ήρθαν κι αυτοί…” μονολογώ. Μύρισε καλοκαίρι. Το καλοκαίρι που καρτερούσαμε κι όλο μας ξέφευγε.

-Στέλλα Σωτήρκου- ΣΧΕΣΕΙΣ

Το “μαύρο πρόβατο”, γίνεται λευκό;

Σαν κεραυνός χτύπησε η είδηση την οικογένεια. -Χωρίζεις; Πώς τολμάς; -Αν δεν το κάνω, θα πάω στο ψυχιατρείο! Κι έμεινα εκεί, στο λαβωμένο σπίτι, να μαζεύω τα κομμάτια

-Στέλλα Σωτήρκου- ΠΑΙΔΙ & ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ

Σε βλέπω να μεγαλώνεις και χαίρομαι παιδί μου…

Σε βλέπω να μεγαλώνεις και χαίρομαι παιδί μου. Γελάς και νιώθω να λάμπει ο ήλιος. Αλλά κι ένα τσίμπημα στην καρδιά. Ότι σε λίγο καιρό κι εσύ θ’

-Στέλλα Σωτήρκου- ΣΧΕΣΕΙΣ

Μερικές φορές, οι σιωπές κρύβουν τα πιο βαριά φορτία…

Κάθεσαι απέναντι και με κοιτάς. Πώς φτάσαμε ως εδώ; Λίγο το ένα, λίγο το άλλο… Ο χρόνος ο αδηφάγος τα τρώει όλα, τα ροκανίζει. Ίσως ήμασταν κι οι

-Στέλλα Σωτήρκου- ΣΧΕΣΕΙΣ

Είναι η ζωή ωραία ή επιτέλους την βλέπω εγώ έτσι;

Ετοιμάζομαι γρήγορα κι ανάμεσα απ’ τις δουλειές, συναντιόμαστε για ένα γρήγορο καφέ. -Πολύ καιρό είχαμε να τα πούμε κορίτσι! -Ξεχάσαμε και πώς είναι! λες και γελάς -Τι νέα;

-Στέλλα Σωτήρκου- ΠΑΙΔΙ & ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ

Έχεις δίκιο παιδί μου, όλοι κάνουμε λάθη…

Είσαι εκεί, πάντα εκεί. Ο πατέρας, η φιγούρα που με καθορίζει απ’ τη γέννησή μου. Δεν φλυαρείς. Με κοιτάζεις μόνο και καταλαβαίνεις πώς είμαι. Χθες είπα πολλά. Ίσως

-Στέλλα Σωτήρκου- ΓΥΝΑΙΚΑ

Στις μέρες μας, το “μια χαρά είμαι” δεν πιάνει φιλενάδα…

Έλα εδώ, κάτσε λίγο κοντά μου. Άραξε. Για πες μου, πώς είσαι; Αληθινά πώς είσαι; Όχι αυτά που λες στους γύρω και προσπαθείς να τους πείσεις. Στις μέρες

-Στέλλα Σωτήρκου- ΣΧΕΣΕΙΣ

Κουράστηκα να υποκρίνομαι ότι είμαι καλά και δεν τρέχει τίποτα…

Σπαρταράει ο κόσμος. Ψάχνει να βρει μια θέση κάτω απ’ τον ήλιο. Γεμάτα τα καφέ και τα ταβερνάκια. Πιάνω θέση και τους παρατηρώ. Γέλια, δυνατές φωνές. Θέλουν να

-Στέλλα Σωτήρκου- ΠΑΙΔΙ & ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ

Τα παιδιά με τα κλειδιά γύρω απ’ τον λαιμό…

Προχτές ήμουν σ’ ένα καφέ της παραλίας, που έβλεπα τον ήλιο να παιχνιδίζει μέσα απ’ τα δέντρα. Και τότε άρχισαν να περνάνε παρέες – παρέες μπροστά μου. Οι

-Στέλλα Σωτήρκου- ΣΧΕΣΕΙΣ

Σου δίνουν ψίχουλα και τα περνάς γι’ αγάπη

-Μην κλαίς κορίτσι μου! Αυτοί πρέπει να βάλουν μαύρα γυαλιά. Δεν αντέχουν το φως σου! -Ναι μάνα, αλλά ξέρεις… πώς το ‘λεγες κάθε φορά; -Σου δίνουν ψίχουλα και

View More
Αρέσει σε %d bloggers: