-Στέλλα Σωτήρκου-

Η Στέλλα Σωτήρκου γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Θεσσαλονίκη. Σπούδασε στη Σχολή Αξιωματικών Νοσηλευτικής στην Αθήνα και μετά σχεδόν τριάντα χρόνια ολοκλήρωσε τον κύκλο της καριέρας της. Έχει τρία παιδιά. Σπούδασε στη σχολή αγιογραφίας Γεωργιάδη στη Θεσσαλονίκη για τρία χρόνια. Μετά την εκπαίδευσή της στο Τμήμα Δημιουργικής Γραφής στη Χ.Α.Ν.Θ., συμμετείχε στο συλλογικό μυθιστόρημα “Σταγόνες Ζωής”. “Ρωγμή στον Χρόνο” είναι το πρώτο της προσωπικό βιβλίο.

-Στέλλα Σωτήρκου- ΠΑΙΔΙ & ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ

Έχεις δίκιο παιδί μου, όλοι κάνουμε λάθη…

Είσαι εκεί, πάντα εκεί. Ο πατέρας, η φιγούρα που με καθορίζει απ’ τη γέννησή μου. Δεν φλυαρείς. Με κοιτάζεις μόνο και καταλαβαίνεις πώς είμαι. Χθες είπα πολλά. Ίσως

-Στέλλα Σωτήρκου- ΓΥΝΑΙΚΑ

Στις μέρες μας, το “μια χαρά είμαι” δεν πιάνει φιλενάδα…

Έλα εδώ, κάτσε λίγο κοντά μου. Άραξε. Για πες μου, πώς είσαι; Αληθινά πώς είσαι; Όχι αυτά που λες στους γύρω και προσπαθείς να τους πείσεις. Στις μέρες

-Στέλλα Σωτήρκου- ΣΧΕΣΕΙΣ

Κουράστηκα να υποκρίνομαι ότι είμαι καλά και δεν τρέχει τίποτα…

Σπαρταράει ο κόσμος. Ψάχνει να βρει μια θέση κάτω απ’ τον ήλιο. Γεμάτα τα καφέ και τα ταβερνάκια. Πιάνω θέση και τους παρατηρώ. Γέλια, δυνατές φωνές. Θέλουν να

-Στέλλα Σωτήρκου- ΠΑΙΔΙ & ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ

Τα παιδιά με τα κλειδιά γύρω απ’ τον λαιμό…

Προχτές ήμουν σ’ ένα καφέ της παραλίας, που έβλεπα τον ήλιο να παιχνιδίζει μέσα απ’ τα δέντρα. Και τότε άρχισαν να περνάνε παρέες – παρέες μπροστά μου. Οι

-Στέλλα Σωτήρκου- ΣΧΕΣΕΙΣ

Σου δίνουν ψίχουλα και τα περνάς γι’ αγάπη

-Μην κλαίς κορίτσι μου! Αυτοί πρέπει να βάλουν μαύρα γυαλιά. Δεν αντέχουν το φως σου! -Ναι μάνα, αλλά ξέρεις… πώς το ‘λεγες κάθε φορά; -Σου δίνουν ψίχουλα και

-Στέλλα Σωτήρκου- ΣΧΕΣΕΙΣ

Είμαι ελεύθερη να διαχειριστώ τον πόνο μου όπως θέλω!

Ίσως αν ζούσα λίγο ανάμεσα στα ροδοπέταλα της ψυχής, ν’ αναπνεύσω, να ευωδιάζει παντού, ίσως και να μπορούσα να ξεφύγω απ’ το μαύρο πέπλο του τρόμου της βιοπάλης.

-Στέλλα Σωτήρκου- ΣΧΕΣΕΙΣ

Σκίζω τα κουρέλια από πάνω μου και φοράω ρούχο γιορτινό

Δεν επιτρέπω σε κανέναν να παραβιάζει τις πύλες της ψυχής μου. Ακόμα κι ο νους μου, δεν θέλω να τριγυρνά σε σένα. Δύσκολο ακούγεται, αλλά όχι δεν είναι!

-Στέλλα Σωτήρκου- ΓΥΝΑΙΚΑ

Πότε θα κάνει ξαστεριά;

Σε μια βδομάδα ξημερώνει Μεγάλη Εβδομάδα. Ακούω τα πουλιά να κελαηδούν. Ο ουρανός βαρύς, συννεφιασμένος ακόμα, λες κι ακουμπάει πάνω μας, όλο τον πόνο απ’ το θεϊκό δράμα

-Στέλλα Σωτήρκου- ΣΧΕΣΕΙΣ

Σπίτι, είναι εκεί που είναι η καρδιά

-Μα είναι πιο μικρό, δεν το βλέπεις; επιμένεις-Και τι σημασία έχει;-Πώς θα βολευτούμε εδώ πέρα; Κι όλα αυτά τα έπιπλα;-Καιρός να κάνουμε ξεκαθάρισμα! Δεν ζούμε για τον καναπέ,

-Στέλλα Σωτήρκου- ΣΧΕΣΕΙΣ

Είμαστε μαζί κι ας είμαστε χώρια…

Έρωτας σε αναμονή. “Μ’ ακούτε; Σας συνδέω αμέσως!”. Και κάπως έτσι φτάσαμε ως εδώ. Ίσως το πιο όμορφο συναίσθημα για τον εαυτό μας, είναι τελικά ένα “μπράβο ρε

-Στέλλα Σωτήρκου- ΣΧΕΣΕΙΣ

Γιατί ζητάς από μένα συγνώμη;

Γιατί ζητάς από μένα συγνώμη; Είναι το στερεότυπο, θα πει κάποιος. Όχι φίλε μου, το από καρδιάς έχει σημασία. Νιώθεις ότι έφταιξες; Γιατί μες στο νου πολλά παιχνίδια

-Στέλλα Σωτήρκου- SATURDAY NIGHT STORIES

Κοίτα που μ’ ένα χαμόγελο ξαναρχίζει η ζωή

“Άργησα πολύ! Θα προλάβω;” αναρωτιέμαι. Το λεωφορείο τρέχει μανιασμένο τις πρώτες πρωινές ώρες. Όλοι εργαζόμενοι, με θλιμμένη όψη και μερικοί νέοι που παραπαίουν απ’ το χθεσινό ξενύχτι. Σαν

View More
Αρέσει σε %d bloggers: