Σταμάτα πια! σου μιλάω! Δύο λόγια μόνο θέλω να σου πω! Θυμωμένη έκφραση, μα με μία δόση αγάπης. Σαν μία γλυκιά γεύση από σοκολάτα. “Είσαι το πιο ιερό που υπάρχει στη ζωή μου, όχι αντικείμενο, όχι πράγμα, όχι είδος, η ιερότερη ψυχή που θα κουβαλήσω μέχρι την τελευταία μου πνοή, μείνε λοιπόν και μη μιλάς, μόνο άκου! Εσύ να φτιάχνεις ένα καφέ διπλό ελληνικό, με καϊμάκι και λίγη ζάχαρη. Όλα τα άλλα στη ζωή σου θα είναι ένα τραγούδι και θα σου τραγουδώ εγώ για τη χαρά για την αγάπη και τον έρωτα, για την ευτυχία. Μην τρομάζεις θησαυρέ μου, ψηφίδες ενωμένες θα είναι το παζλ της δικής μας ζωής!”. Η εξομολόγηση ενός τρελού σκέφτηκα…

Ναι, τον πίστεψα και δεν μετάνιωσα ποτέ! Χαμόγελα οι μέρες μας, μία disneyland ψυχής. Η πραγματική καθημερινότητα γοητεία. Ύψος σε όλο της το μεγαλείο. Το χέρι μου αγγίζει περήφανη τον ίδιο και το βλέμμα μου λέει: Ευχαριστώ… Ο χορός μας κάθε μέρα και πιο όμορφος. Το δικό σου ταγκό η δική μου ζωή. Ο rock σταρ της ζωής μου, που η γραβάτα του δεν τον εμπόδισε ποτέ να δείξει τις αγάπες του, τα πάθη του, τα θέλω του. Περισσεύει η κοινωνία για μας. Δραπετεύουν οι ψυχές μας. Αν μου άξιζε δεν το έμαθα ποτέ. Μα το ζω το όνειρο, σαν τη βασίλισσα στον ομορφότερο θρόνο. Αυτόν που η καρδιά χαρίζει. Οι ρυτίδες μας δεν αλλάζουν έρωτά μου τη ζωή μας! Μας δίνουν ακόμα μεγαλύτερη ορμή για το αύριο. Η αιώνια μυρωδιά από το άρωμά σου, συντροφεύει τις στιγμές της απουσίας σου. Και έπειτα τρέχεις σαν τρελός, ένας πεταμένος χαρτοφύλακας όπου βρεθεί και μία σκάλα που ανεβαίνεις τρέχοντας… αυτό παραμένεις ολόκληρη τη ζωή σου, ένας έφηβος.


Δύο κεφάλια ίδια με σένα κρυφοκοιτούν συναισθήματα γεμάτα… γελούν. Μαζεύουν τα πράγματα στο γραφείο σου, ξανά γελούν “αυτός ο μπαμπάς δεν θα αλλάξει ποτέ!” ψιθυρίζει η νεράιδα.

-Δεν χαίρεσαι μικρή; Μπούρδες κάνει όποτε θυμάμαι την εικόνα του να γυρίζει από τη δουλειά…


-Ναι, αλλά εμείς θα ζήσουμε σαν μεγαλώσουμε αυτό τον έρωτα; Θα βρούμε κάποιον να μας αγαπάει τόσο πολύ;

-Αν έβλεπες μικρή γύρω σου, όλοι χωρίζουν, χάνονται, φεύγουν ίσως από τη ζωή.

Μία σφιχτή αγκαλιά ήρθε να δέσει τα δύο αδέλφια, μία οικογένεια μαγική.

-Να πάμε να σπουδάσουμε μακριά, να συνεχίσουν να ζουν τον έρωτά τους! μονολογούσε η μικρή νεράιδα. Μην κάνεις θόρυβο έρχονται!

Και έτσι έφτιαξαν το δικό τους κόσμο, χωρίς σκουριές και πόρτες ανοιχτές, χωρίς πληγές, χωρίς υποκρισίες, χωρίς γιατί… όσο υπάρχει αυτή η ζωή, δονείται ύπαρξή μας! Για όσο υπάρχει ο έρωτας, ψυχή μου γιατρεμένη!

Ευαγγελία Αλιβιζάτου

alivizatou-creative-writing.blogspot.com

Advertisements

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.