Θέλω να παλεύεις μαζί μου, όχι εναντίον μου. Να με τραβάς να σηκώνομαι και να συνεχίζω. Όπως κάνω κι εγώ όταν πέφτεις και εκνευρίζεσαι. Να μου αλλάζεις την οπτική και να μου γυρνάς το φακό σε κάτι άλλο. Έτσι δεν θα ‘πρεπε να είναι; Να βοηθάμε ο ένας τον άλλον. Να αλληλοσυμπληρωνόμαστε. Να γεμίζουμε τα κενά που δεν γνωρίζαμε ότι είχαμε. Έτσι πίστευα. Γιατί έτσι μας μαθαίνουν τα παραμύθια με τα οποία μεγαλώνουμε. Πως όλα είναι τόσο όμορφα και ανάλαφρα όσο στα πρώτα ραντεβού. Πως ο μήνας του μέλιτος της αρχής, κρατάει για πάντα. Μα δύσκολα μαθαίνουμε πως οι σχέσεις, ο έρωτας, και το “εμείς” κρατάει μόνο όσο το θέλουμε και όσο το τροφοδοτούμε. Και οι δυο. Γιατί η αγάπη σε όλες της τις μορφές είναι αίσθημα αμοιβαίο.


Μπορεί να μην αγαπάμε όλοι με τον ίδιο τρόπο και σίγουρα να μην το δείχνουμε εξίσου. Μα όλοι θέλουμε κάποιον που να είναι εκεί και στα δύσκολα και στα εύκολα και σε όλα τα αναμεταξύ. Που να μένει ακόμα κι όταν του λες “φύγε”, γιατί βλέπει κάτι παραπάνω σε εμάς και ξέρει πως μαζί γινόμαστε πιο δυνατοί. Και όταν νιώθεις κάποιον δίπλα σου, γίνεσαι ισχυρότερος ώστε να σώσεις ο ίδιος τον εαυτό σου. Δε θέλω να με σώσεις. Δε θέλω να μάχεσαι εναντίον μου. Θέλω να είσαι δίπλα μου όμως, καθώς παλεύω εγώ τους δαίμονές μου, καθώς σώζω εγώ τον εαυτό μου και καταφέρνω να σ’ αγαπάω ακόμα πιο πολύ.


Μαρία-Χριστίνα Δουλάμη

https://mcswhispers.wordpress.com/

Instagram: @words_or_whispers

Advertisements

Απάντηση

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.