Θυμάμαι να απογοητεύομαι απίστευτα από παιδί, όταν εισέπραττα συμπεριφορές άσχημες, μη προβλεπόμενες και τόσο ξένες για τη δική μου ιδιοσυγκρασία αν μη τι άλλο. Καταλάβαινα ότι δεν έπρεπε να αξιώνω οι άλλοι να φέρονται, να νιώθουν, να σκέφτονται και να πράττουν όπως εγώ, αλλά μου ήταν αφόρητα δύσκολο. Θυμάμαι τότε τη μάνα να μου λέει “Κανένας δεν έχει τη δική σου ψυχή, εμπέδωσέ το και σταμάτα να έχεις τέτοιες προσδοκίες, για να σταματήσεις να πληγώνεσαι. Φέρσου όπως σου φέρονται… είναι τόσο απλό!”. Κι ερχόμαστε στο παρόν… έχουν περάσει πολλά χρόνια κι ακόμη δεν πήρα όσα έχω δώσει και να ‘ταν μόνο αυτό; Έγινα αποδέκτης παραλόγου, αχαριστίας μέχρι και κακίας!


Αδυνατώ να καταλάβω… αισθάνομαι πιο επιτακτική από ποτέ την ανάγκη να αλλάξω και προσπαθώ με όλη μου την ενέργεια. Ακροβατώ ανάμεσα στη λογική και στο συναίσθημα. Δε βλέπω με καλό μάτι να αλλοιωθεί ο χαρακτήρας μου για να είμαι ειλικρινής. Δεν πετάω τη σκούφια μου να γίνω και άλλο, γιατί μου αρέσω όπως είμαι, μα… είναι θέμα επιβίωσης προφανώς. Κάλλιο αργά παρά ποτέ επιπροσθέτως! Δε μου ταιριάζει μήτε ο ρόλος του θύματος και δεν απολαμβάνω την αυτολύπηση, ούτε τον οίκτο των άλλων. Είναι δύσκολο να δεχτείς τον κόσμο όπως είναι, όταν τον ονειρεύτηκες αλλιώς. Είμαι υπερήφανη για την ψυχή μου όπως και να ‘χει, ωστόσο θα τη δείχνω ή θα τη χαρίζω όπου αξίζει τώρα πια. Ναι… κανείς δεν έχει την ψυχή σου και χώνεψέ το!


Θώμη Μπαλτσαβιά

Advertisements

Απάντηση

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.