Αντίο έρωτα μεγάλε που μεταμορφώθηκες σε απάτη! Αντίο γλυκόλογα και στιγμές ερωτικές που αποσκοπούσαν μόνο στην επιβεβαίωση του “εγώ” σου. Ήρθε η ώρα να φροντίσω εμένα. Να νιώσω τον αγέρα στα μαλλιά, να χαμογελάσω στον ήλιο που με λούζει, να ανοίξω τα χέρια διάπλατα μόνο στα όμορφα που θα ‘ρθουν και να νιώσω ελεύθερη! Ελεύθερη απ’ το ζυγό της χειριστικότητάς σου, να νιώθω κάθε ώρα και στιγμή, την επιθυμία σου να γνωρίζεις τι κάνω και πού ακριβώς είμαι. Ως και τι σκέφτομαι και τι νιώθω, αν είναι δυνατόν!
Σε τι γλυκιά παγίδα μ’ έριξες! Καλυμμένος κάτω απ’ τη μάσκα του εκβιασμού, του εκφοβισμού, νόμιζες ότι θα μ’ έχεις υποταγμένη. Ελεύθερη πια, γυρίζει ο νους στα περασμένα και θυμάμαι σαν ασθενής που πέρασε απ’ τον Γολγοθά της αρρώστιάς του κι επιτέλους αναπνέει. Τώρα πια ζω για μένα και μόνο!
Στέλλα Σωτήρκου