Περάσαν χρόνια… Ζήσαμε τόσα πολλά μαζί μέσα σε τόσο λίγο χρόνο, θαρρείς μεγαλώσαμε απότομα! Είναι δυνατόν να συναντήσεις τον έρωτα της ζωής σου τόσο νωρίς; Είναι δυνατόν άλλοι να ψάχνουν χρόνια και εμείς να βρεθήκαμε τόσο νωρίς, τόσο ταιριαστά μαζί; Ήμασταν μικροί και οι δυο, μα η αγάπη μας ήταν πέρα για πέρα αληθινή, αυθεντική, ίσως η μοναδική αυθεντική αγάπη που ένιωσα στα μετέπειτα χρόνια μου! Ήμασταν και οι δυο τόσο άπειροι, παίζαμε με μια σοβαρότητα σπουδαία το ζευγάρι! Γελάγαμε ασυναίσθητα, προκαλούσαμε με την ανεμελιά της νιότης! Πόσο παιδιά!


Και μετά, στην μέση μπήκε η λογική, η παράλογη… σπουδές, έπρεπε να χωρίσουμε, με την λογική των άλλων πάντα! Μαζεύτηκε ένα τσούρμο ενηλικών να «κάψει» την αγάπη δυο παιδιών! Δώσαμε όρκους παντοτινής αγάπης, κλάψαμε, είπαμε να φύγουμε, να το σκάσουμε, το δοκιμάσαμε αλλά… Μας χώρισαν άσχημα, θυμάσαι; Τότε ήταν που ένιωσα να σπάει η καρδιά μου, κυριολεκτικά, να πέφτει κομμάτια, να γκρεμίζεται μέσα μου! Την ημέρα του χωρισμού μας, με κοίταγες χωρίς να ακούς κανέναν, με ρώτησες ψιθυριστά «είσαι μαζί μου;». Δεν απάντησα! Μου έδωσες ένα δαχτυλίδι που σου είχα πάρει, πίσω. Μικρής αξίας για όλους, για εμάς πολύτιμο! Έκλαιγα ημέρες! Πόσο σιχάθηκα την λογική τους! Πόσο μακριά ήθελα να φύγω! Και εσύ άφαντος! Σε ένα ολόκληρο νησί, δεν μπορούσα να σε βρω πουθενά! Τα μάζεψα και έφυγα!


Ποιος να φανταζόταν πώς χρόνια μετά, θα συναντιόμασταν τυχαία! Αναγνωρίσαμε κατευθείαν ο ένας τον άλλο, όπως τα αποδημητικά πουλιά αναγνωρίζουν τους τόπους που αφήσαν πίσω! Χαμογέλασες στον βλέμμα μου, άνοιξες την αγκαλιά σου να με σφίξεις. Και εγώ παραδόθηκα, ηττημένη εξ αρχής! Και όταν τα μάτια και τα χαμόγελα χόρτασαν, τότε κάτσαμε να τα «πούμε»». Μου είπες πως έχεις δυο παιδιά, μια δουλειά αρκετά καλή, μια γυναίκα που σε αγαπά πολύ! Συγκαταβατικά χαμογέλασα ακόμα μια φορά και έκλεισα τα μάτια ένα δευτερόλεπτο, να θυμηθώ το φιλί σου. Γλυκό, πάντα γλυκό! Σε φίλησα στο μάγουλο και έφυγα με μια δικαιολογία, δεν μπορούσα άλλο να ακούσω. Δεν ήταν ότι δεν άντεχα την ευτυχία σου, ήταν πως ένιωσα πάλι τα χαλάσματα της καρδιάς μου να «πέφτουν». Συγχώρησέ με που για λίγο γύρισα σε εκείνο το ζευγάρι παιδιών, συγχώρησέ με για το δάκρυ που δεν μπόρεσα να κρύψω…

Ελένη Ρέγγα

Advertisements

Απάντηση

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.