Το παιχνίδι σου το ξέχασες… Δεν αξίζει να το σκέφτομαι, αρρωσταίνω. Δεν έχει ουσία ούτε το μελάνι που τώρα ξοδεύω, κοστίζει κάτι αϋπνίες, κάτι δάκρυα και λυγμούς, κάτι κρίσεις πανικού… Δεν θα θρηνήσω όμως άλλο για ό,τι έχασα, θα πενθούσα μόνο αν δεν υπήρχες. Έφυγες και έσερνα τα πόδια μου πίσω από τα δικά σου βήματα. Κρατούσες την καφέ βαλίτσα, είχες μέσα τις αναμνήσεις μας. “Σ’ αγάπησα πολύ…” είπες. Οι τελευταίες σου λέξεις. Κραυγή απόγνωσης για τα χαμένα χρόνια. Ήμουν το τίποτα, με έκανες σπουδαία με το άγγιγμα της αγάπης σου.

Δεν κλονίστηκε η ελπίδα μου, μα βούλιαξα στις αυταπάτες. Ένα “μπορεί και να γυρίσει” έτρωγε τα σωθικά μου. Ο αέρας με πνίγει, είναι που λείπει το άρωμά σου. Άκου τα τραγούδια που σου χάριζα. Ίσως πάψω να υποφέρω. Ζω για το ανέλπιστο, για εκείνη την βαλίτσα της επιστροφής, με τα όνειρα γεμάτη…

Λίτσα Αλιβιζάτου

Advertisements

Απάντηση

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.