Είναι η καρδιά σου για μένα, καράβια σπασμένα που χρόνια σαπίζουν στο ψέμα. Τα “σ’ αγαπώ” σου κομμάτια σπασμένα κατάρτια, βουλιάζουν κι αυτά μες το ψέμα. Τα όνειρά σου μια δίνη που μέσα με κλείνει και δεν με αφήνει να πάρω αέρα. Τα χείλη σου άδεια, μαύρα σημάδια σε ρούχα λευκά πεταμένα. Είναι η ζωή σου ένα “θέλω”, χωρίς το “σε θέλω” ξεχνάς και ματώνουν φεγγάρια.

Σε ψάχνω μέσα σε λέξεις, καρδιά μου να αντέξεις, σε ερήμους πλανιέσαι τα βράδια. Μία θάλασσα ήρθε, το δάκρυ μου πήρε παρέα να έχει τα βράδια. Τα χάδια γίναν εικόνες, παλιές ανεμώνες που κάποτε χρώματα είχαν. Τα μάτια ήταν αστέρια, λευκά περιστέρια που μες την σκιά σου χαθήκαν. Μία ψυχή τρεμοπαίζει, το φως της γυρεύει σε γκρίζους καιρούς να φωνάξει. Έγινε δάσος ο χρόνος, κάθε κλαδί κι ένας πόνος, μια φωτιά που μερόνυχτα καίει. Η μοναξιά μου μιλάει, αχ Θεέ μου, πόσο διψάει και εγώ κρατώ δύο άδεια δοχεία. Μία ευχή περιμένω, γονατιστός υπομένω την ευτυχία ο ήλιος να φέρει…

Χρήστος Παναγιωτόπουλος – Men’s view

Advertisements

Απάντηση

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.