Τι να μου πει ένα βλέμμα, όταν όλη η ζωή στρέφεται και περιστρέφεται γύρω από μια κυκλική συσπείρωση ψέματος και αυθάδειας; Τι να μου πει ο σωρός που ‘χει μαζευτεί κάτω απ’ το χαλί, πάνω και παραπέρα, απ’ τις αδιάκριτες εκείνες ματιές του ψεύδους και τις αγόγγυστες παραδοχές της μη αλήθειας σου απέναντί μου ή και παραπέρα από μένα; Τι να μου πουν τα κόκκινα τάχα ερεθισμένα μάτια, όταν τα μάτια της ψυχής σε τυφλώνουν και ο ορατός κόσμος σου, καλύπτεται από ένα στρώμα αντίληψης της κάλυψης και της συγκάλυψης με αισχρότατα ψεύδη και ψευδορκίες;

Τι να τις κάνω τις παρακλήσεις και τις ικεσίες, όταν ο αντρικός λόγος μετριάζεται με την ακυρότητά του και κυρίως συννηφασμένος με την αποχή της δυναμικής του, καθώς και της εγκυρότητάς του; Τι να νιώσω και πώς να αισθανθώ, όταν το δικό μου πάντα προαίσθημα υπερβαίνει των θελημάτων της σκέψης και του νου μου και υπερτερεί εις βάρος της αγάπης και του νοιαξίματος των πτυχών της καρδιάς και της ολότητάς της; Τι να μου πουν λόγια, φράσεις μεγάλες, πομπώδεις, όταν στα ουσιώδη και ωφέλιμα προς όλους μας, τους δυο μας, στέκονται αντιμέτωπα και συγκρουόμενα συμφέροντα σε μια διαδικασία προβολής και του θεαθήναι τάχα;

Τι να το κάνω, να δω και να αγγίξω τα τμήματα εισχώρησης της σκέψης και της αδιακρισίας ακόμα και εκείνης της τακτικής που διεκδικεί τα πάντα δικά της, μα μέχρι ενός δικού της και μόνο σημείου, αδιαφορώντας για τα σκιρτήματα της άλλης πλευράς, των άλλων τοιχωμάτων, που απλά στερημένα και μόνο, καλύπτει κενά και αποστασίες άλλων, που δεν είναι σε θέση να τα διεκδικήσει και να τα τοποθετήσει στο ανάλογο βάθρο;

Τι να μου πει ένα βλέμμα που θα ακουμπήσει τα Τάρταρα της ψυχής μου και θα αγγίξει επί των πλείστων τα άπατα μονοπάτια της ψυχικής μου αδιαθεσίας, που τα προκαλείς εσύ απ’ την μια μεριά κι απ’ την άλλη; Θες και ανυψώνεις ανάμεσά μας κάστρα απόρθητα και απροσπέλαστα! Τι να μου πει και τι διάθεση να μου προκαλέσει, απλά να νιώσει και να αισθανθεί το εγώ μου, τη δικαίωσή του, σε όλες τις φάσεις και τις εκφάνσεις τους; Θα πω εγώ τελειώνοντας και παραθέτοντας ένα βασικό παράγοντα. Μην αφήνετε σε κανέναν να σας κάνει έρμαιο των ψευδών λόγων του, παρά δώστε και σώστε τη δική σας αυτάρκεια και αξιοπρέπειά σας κι ας πονέσει και κανένας άλλος μετέπειτα. Η σειρά σας και η σειρά του!

Άννα Ζανιδάκη

Advertisements

Απάντηση

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.