Σκάρτοι άνθρωποι… Ναι, έχει πολλούς από αυτούς η ζωή, αλλιώς δεν θα υπήρχε η πολυπλοκότητα στους χαρακτήρες, μπορεί να μην είχε και ενδιαφέρον. Αν δεν τους συναντούσαμε στη ζωή μας, δεν θα αναγνωρίζουμε τα λάθη που κάναμε μαζί τους για να μην τα επαναλάβουμε.

Το έπαιζε φίλος, έδειχνε αγάπη, συμπόνια και κατανόηση, βοηθούσε σε προσωπικό επίπεδο να ξεκινήσει μία σχέση. Και βοήθησε, αλλά με ίδιον όφελος. Το όνομά του με παρέσυρε σε κάτι το… “θείο”. Που μόνο “θείο” δεν ήταν τελικά. Μία αλεπού που κοιτούσε πώς θα αρπάξει. Κάτι ψυλλιάζεσαι, αλλά λες “μπα μωρέ, λάθος κάνω”. Και γιατί; Γιατί εσύ είσαι αλλιώς, άλλος χαρακτήρας, πονόψυχος, ευαίσθητος και δίνεις ευκαιρίες. Αλλά εκεί ακριβώς την πατάς.

Πού να το φανταστείς; Κρίνεις εξ ιδίων. “Όχι κοριτσάκι μου, δεν είναι έτσι!” λες στον εαυτό σου. Και αρχίζεις την ανάλυση. Και βλέπεις ότι τελικά δεν πληγώνεσαι, γιατί μέσα σου κάτι σε κράταγε και δεν πίστεψες “στα ψεύτικα τα λόγια, τα μεγάλα”. Πήρες το μάθημα! Αλλά στους σκάρτους δεν κρατάς κακία, μόνο απόσταση!

Έφη Χαλκέα

Advertisements

Απάντηση

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.