Πόσα ήθελα να σου γράψω, αλλά δεν τόλμησα! Πόσα ήθελα να σου πω, αλλά δεν βρήκα τις λέξεις. Και όταν κατάφερα να τις σκεφτώ, δειλά έγραψα ένα μήνυμα… Το άλλαξα χίλιες φορές και άλλες τόσες το έσβησα. Δεν το έλαβες ποτέ καρδιά μου…

Πώς, αλίμονο, χωρούν οι σκέψεις σε μηνύματα; Εσένα ήθελα, να τα πω, να σε κοιτώ στα μάτια, όχι μια χαζοοθόνη να γράφω μηνύματα χωρίς να γνωρίζω αν και πότε θα τα διαβάσεις. Άλλωστε όσες φορές και αν το διάβασα, μου φάνηκε τραγικό, αστείο, παιδικό, σαχλό. «Ήθελα να σου πω, πως λυπάμαι, θα ήθελα να σου εξηγήσω… μου λείπεις…», ενώ στη πραγματικότητα θα σου έλεγα «Σ’ αγαπώ, σε θέλω, συγνώμη!» Τρεις λέξεις μόνο! Τρεις λυτρωτικές σκέψεις και μετά ας γίνει ό,τι θέλεις, ό,τι επιθυμείς, ό,τι αποφασίσεις! Τα μηνύματα είναι λίγα μπροστά στα αισθήματά μου και νιώθω ανεπαρκής όταν εκφράζομαι με αυτά. Είναι περιληπτικά, ξύλινα, δεν έχουν αλλαγή στον τόνο όπως η φωνή, δεν έχουν εκφράσεις όπως έχει το πρόσωπο, δεν έχουν δάκρυα όπως έχουν τα μάτια μου. Δεν μεταφέρουν την μοναξιά, τον πόνο.

Ντρέπομαι να σε αντικρύσω, ίσως γιατί εσύ ήσουν εντάξει σε όλα και εγώ εκείνη που σε πλήγωσε. Τι μήνυμα να σου στείλω και ποια λόγια θα μπορούσαν να σε κάνουν έστω και λίγο να νιώσεις δικαίωση; Δεν ξέρω αλήθεια τι να πω, δεν ξέρω τι να κάνω. Δεν ξέρω καν αν θες να ακούσεις ξανά για εμένα. Τι λες, τι γράφεις σε έναν άνθρωπο χωρίς να φανείς γελοία, χωρίς να φανείς ψεύτικη; Πώς λες ότι ήσουν απερίσκεπτη, χαζή, μικρή; Πώς λες συγνώμη όταν το εννοείς; Τι μήνυμα να γράψω να χωράει όλα αυτά που θέλω να σου πω; Ένα από εκείνα που δεν σβήνουν, ένα από εκείνα που τα κοιτάς συνέχεια και νιώθεις αγάπη. Ένα που θα καλύψει όλα τα υπόλοιπα, σταλμένα και μη…

Ελένη Ρέγγα

Advertisements

Απάντηση

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.