Δεν μπορούσα ποτέ να σκεφτώ ότι θα ήταν τόσο δύσκολο τελικά. Οι μήνες περνάνε σαν να ‘ναι νερό, στην ζωή μου έχουν έρθει τα πάνω κάτω και όμως το μόνο πράγμα που έχει μείνει στάσιμο, είναι το πώς νιώθω για εσένα.

Ήλπιζα να ήταν πιο εύκολο, φυσικά και ήξερα ότι θα υποφέρω, αλλά δεν περίμενα τόσο. Καμιά φορά κλείνω τα μάτια μου και σκέφτομαι το μαζί. Σκέφτομαι τις συζητήσεις μας, το χαμόγελό σου και τον τρόπο που με κοιτούσες. Πώς γίναμε έτσι μωρό μου; Πώς φτάσαμε από το απόλυτο στο τίποτα; Πώς γίνεται από το μαζί και το σ’ αγαπώ, να φτάσαμε στο χώρια και στο κενό; Πώς μπόρεσες έτσι απλά χωρίς ένα πισωγύρισμα να φύγεις και να μην κοιτάξεις ποτέ πίσω;

Με σκέφτεσαι άραγε καθόλου; Ήθελα να ξέρω εκείνα τα βραδιά που βγαίνεις στο μπαλκόνι, την ώρα που ρουφάς τον καπνό από το τσιγάρο, σου έρχεται η εικόνα μου στο μυαλό σου; Θυμάσαι καθόλου τις συζητήσεις μας μέχρι τις 5 το πρωί; Θυμάσαι τις διαφωνίες μας και τους χαζούς τσακωμούς μας για το αν υπάρχει η όχι μοίρα; Θυμάσαι που μου έλεγες πόσο σου άρεσε που σε νευρίαζα; Πονάς καθόλου όπως εγώ;

Δεν είναι εκδίκηση μωρό μου αυτό, εγωισμός είναι. Γιατί δεν μπορώ να δεχτώ ότι ήμουν τόσο λίγη για εσένα, για εσένα που ήσουν τα πάντα μου. Και αν με ρωτάς, ακόμα και μετά από όλα αυτά, μετά τον πόνο, μετά το κλάμα και μετά από αυτά που έκανες, δεν σε μίσησα ποτέ. Δεν κατάφερα να σου νευριάσω ούτε στιγμή. Μόνο πληγώθηκα, πολύ. Αλλά θα περάσει, θα περάσει και θα είμαι καλά. Εσύ όμως; Θα είσαι καλά; Θέλω να είσαι καλά, αλλά βαθιά μέσα μου το έχω ανάγκη να πιστεύω ότι με σκέφτεσαι μια στο τόσο. Ότι πού και πού περνάω από το μυαλό σου και σε πιάνει ένας κόμπος στο στομάχι. Σαν να θυμάσαι κάτι που αγάπησες πολύ και το έχασες…

Υ.Γ. Μου λείπεις…

Μαρία Μεϊντάνη

Advertisements

Απάντηση

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.