Αγάπη μου, στα δύσκολα φαίνονται τα “σ’ αγαπώ” και τα δικά μου ήταν ατόφιο χρυσάφι, τα δικά σου ξεθώριασαν και έχασαν την λάμψη τους. Δεν μπορώ να πω, πούλησες πολύ ωραία τον εαυτό σου, πραγματικά έλαμπες σαν χρυσός. Σαν! Κάτι που δεν προσπάθησα να κάνω εγώ. Εγώ αγάπη μου δεν προσπάθησα να σου πουλήσω καράτια, άφησα τον χρόνο να σου δείξει την αξία μου, μια αξία που όπως φάνηκε ήταν ανεκτίμητη. Εσύ με την πρώτη δυσκολία βιάστηκες να με πουλήσεις όσο όσο στην μαύρη αγορά των “θέλω” σου.

Αγάπη μου, μπορεί από έξω να έλαμπες ολόκληρη, αλλά από μέσα πάλευε να βγει η σκουριά σου και εδώ σου βγάζω το καπέλο, είχες μάθει να καμουφλάρεις καλά τα σημάδια που έβγαιναν στην επιφάνειά σου. Βλέπεις αγάπη μου, εγώ δεν έδειχνα σημασία στα σημάδια, όλη μου την προσοχή την έδινα στα μάτια σου και στο χαμόγελό σου. Ο χρυσός δεν χάνει ποτέ την αξία του, εσύ αγάπη μου έλαμπες, δεν ήσουν. Όσα και να μου έκανες, όσο και να προσπάθησες να με γδάρεις με πισώπλατες νυχιές, χρυσός έβγαινε από μέσα μου, κοίταξε τα νύχια σου να δεις πώς λάμπουν και θα καταλάβεις.

Εγώ κακία δεν κρατάω και για κανέναν άνθρωπο δεν πρόκειται να αλλάξω, έτσι ήμουν και θα είμαι στην ζωή μου, ένα κομμάτι ατόφιο χρυσάφι και η καρδιά μου δεν μετριέται σε καράτια, αλλά σε ευτυχία και έχω να δώσω μπόλικη. Όση λάσπη κι αν μου πετούσες, η λάμψη μου ακτινοβολούσε, εσύ για πόσο πιστεύεις ότι θα λάμπεις; Αγάπη μου…

Χρήστος Παναγιωτόπουλος – Men’s view

Advertisements

Απάντηση

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.