Μην ανησυχείς, εγώ ποτέ ξανά δεν θα επιτρέψω στη ζάλη του μυαλού μου να φέρει τη μορφή σου, μέσα στο άχρωμο δωμάτιό μου. Ποτέ ξανά δεν θα αφήσω την αδυναμία μου, να με οδηγήσει στα σκοτεινά μονοπάτια μιας πεθαμένης στιγμής. Μην ανησυχείς, εγώ ποτέ ξανά δεν θα αναπνεύσω την οσμή σου, όταν φυσάει ο αέρας σου στο πρόσωπό μου. Ποτέ ξανά δεν θα σε ψάξω, μέσα στα παλιά σεντούκια της αδικίας.

Μην ανησυχείς, εγώ ποτέ ξανά δεν θα σκεφτώ τα μάτια σου. Ποτέ ξανά δεν θα θυμηθώ τα στολισμένα λόγια σου. Μην ανησυχείς, εγώ ποτέ ξανά δεν θα υπάρξω ούτε καν σαν σκιά μέσα στη νέα σου ζωή, καλά και όμορφα πλασμένη. Ποτέ ξανά δεν θα σκεφτώ και δεν θα στεναχωρηθώ για τις ταμπέλες που μου φόρεσες.

Μην ανησυχείς, εγώ ποτέ ξανά δεν θα νοσταλγήσω τις ανύπαρκτες πια στιγμές μας, σ’ εκείνο το μικρό μας καταφύγιο. Ποτέ ξανά δεν θα διερωτηθώ τι κάνεις, πού χορεύεις και πού βρίσκεις νερό να ξαποστάσεις από τις δοκιμασίες της ζωής. Μην ανησυχείς, εγώ ποτέ ξανά δεν θα κάνω βήμα πίσω για να ψαχουλέψω το παρελθόν που άφησε την τελευταία του πνοή στα χέρια μου. Ποτέ ξανά δεν θα τραγουδήσω ένα παλιό σκοπό σου. Ξέρω πια πολύ καλά, ότι δεν ανησυχείς, αλλά μην ανησυχείς, εγώ ποτέ ξανά. Εγώ ποτέ…

Μαρία Τσιντίδου

Advertisements

Απάντηση

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.