Άνοιξε τα χέρια της και τον αγκάλιασε τρυφερά, κλείνοντας μέσα σ’ αυτά όλη της την αγάπη! Πόσο ευτυχισμένη ένιωθε… το είπε μέσα της. Αλλά και εκείνος ακριβώς της το είπε εκείνη την στιγμή, “Είμαι ευτυχισμένος κοντά σου! Μου δίνεις την αγάπη, την ηρεμία και την ασφάλεια που χρειάζομαι!”. Τα Σαββατοκύριακά τους που δεν είχαν υποχρεώσεις, τα πέρναγαν μαζί. Έκαναν βόλτα πιασμένοι χέρι χέρι στην πλατεία με τα μεγάλα δένδρα, που στην σκιά τους στέγαζαν τα μικρά τραπεζάκια από τα λιγοστά καφέ που υπήρχαν. Εκεί έπιναν τον καφέ τους οι δυο τους. Δεν έβλεπε πια στο βλέμμα του τον φόβο και το άγχος.

Είχε αλλάξει. Ήταν σίγουρος για τα αισθήματά του, είχε περάσει καιρός που ήταν μαζί και για τα δικά της αισθήματα που του τα έδειχνε με κάθε τρόπο. Αυτή η γυναίκα του έδινε τα πάντα! Έπαιρναν φαγητό ή το παράγγελνε και το έτρωγαν στο σπίτι του. Ύστερα την έπαιρνε αγκαλιά, την ήθελε. Ήθελε να χωθεί μέσα στην αγκαλιά της και να αφήσει την αγάπη τους ήρεμη να μην φοβάται πια. Αλλά και εκείνη ήθελε να αφεθεί και να πλημμυρίσει με έρωτα και χάδια την αγάπη τους, που τώρα πια “ελεύθερη” βαδίζει χωρίς φόβο, με ασφάλεια να συνεχίσει το ταξίδι της. Σε ένα ταξίδι που δείχνει να μην τελειώνει ποτέ…

Έφη Χαλκέα

Advertisements

Απάντηση

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.