Μεγαλώνοντας, όλοι χάνουμε την παιδική αθωότητά μας, την άγνοια, αλλά και την ευκολία να παίρνουμε τους άλλους ανθρώπους σαν παράδειγμα όπως κάναμε κάποτε, σαν μικρά παιδιά. Στην πορεία γινόμαστε λίγο πιο εγωιστές, πιο ανταγωνιστικοί, προσπαθώντας να βρούμε ένα δρόμο που δεν μας ανήκει. Σαν να έχουμε βρεθεί στα χαμένα, σαν μας λείπει εκείνη η σπίθα που καθορίζει νέα όνειρα ξανά. Τα όνειρα είναι φοβερά, μα μ’ αυτά μόνο μπορούμε να συνεχίσουμε όταν μαυρίζει ο ουρανός μας, να θυμηθούμε το παιδί εκείνο που υπήρξαμε κάποτε.

“Μπορείς να γίνεις πάλι παιδί και να γεμίσεις το σακίδιό σου με νέα όνειρα να βρεις ξανά, όπως και τότε, τη χαμένη σου ελπίδα…”

Αν ψάξουμε πιο βαθιά, πολλά κομμάτια βρίσκονται σκορπισμένα ακόμη στα “παιδικά μας δωμάτια”, εστιάζοντας σε αυτή την “χρυσή” ηλικία των 8 – 10 χρονών. Τότε που όλοι ήξεραν αυτό που είχαμε πραγματικά ανάγκη, εκείνο το χαμόγελο, εκείνη την καλή κουβέντα ή και την κακή, προκειμένου να μας προσγειώσουν στην πραγματικότητά μας και πάνω από όλα στην δική μας ταυτότητα. Αν νιώθεις έτσι έστω και λίγο, στα χαμένα, ρίξε μια ματιά στις παλιές σου φωτογραφίες και βρες αυτήν την σπίθα που σου λείπει τώρα…

Δέσποινα Γρηγοριάδη

Advertisements

Απάντηση

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.