Και πριν σε γνωρίσω χτυπούσε η καρδιά, αλλά οι παλμοί σε ηρεμία. Δεν την ήθελα έτσι εξασθενημένη, δεν μου αρκούσε, ένιωθα ότι έσβηνε… “Ζωντάνεψε!” της είπα, “Πώς; Δεν ξέρω!” μου είπε. Και όταν σε αντίκρυσε, άρχιζε να ανεβάζει παλμούς. “Τι έκανες;” με ρώτησε, “Εγώ τίποτα, ο έρωτας…” της είπα.

Στο πρώτο μας φιλί, στο πρώτο μας χάδι, χτυπούσε πιο δυνατά. “Αυτός είναι για σένα, αν δεν το νιώθεις εσύ, άκου την καρδιά σου…”. Και την άκουσα. Την ακολούθησα τυφλά. Μόνο τον έρωτα έβλεπα στα μάτια σου, στα χέρια σου που με αγκαλιάζουν, στην ανάσα σου που μου δίνει την ζωή! Τα χιλιάδες σ’ αγαπώ που σου λέω, γιατί αυθόρμητα βγαίνουν από τα χείλη μου, δεν θέλω να τα πνίξω. Σε λατρεύω κάθε στιγμή, κάθε λεπτό!

Είσαι δίπλα μου και όταν δεν είσαι. Και όταν δεν μου τηλεφωνείς, μαραίνομαι για λίγο, γιατί μου λείπει η φωνή σου. Και όταν δεν με χαϊδεύεις με την αγάπη σου, νιώθω την παγωνιά στο κορμί μου. Είμαι θλιμμένη όταν δεν σε βλέπω, λουλούδι χωρίς νερό με το κεφάλι μου γυρτό. Και όταν σε βλέπω, φωτίζεις την μέρα μου με το φως των ματιών σου. Εσύ είσαι ο ήλιος μου και το νερό που ζητώ. Εσύ είσαι ο χτύπος της καρδιάς μου. Η καρδιά μου χτυπά και εσύ δίνεις την ανάσα ψυχή μου…

Έφη Χαλκέα

Advertisements

Απάντηση

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.