Σε λίγο οι δείκτες θα δείξουν 24:00… Ντύθηκα για τη δική μου γιορτή, έτοιμη για την αλλαγή. Το τζάκι αναμμένο, μία όμορφη απαλή μουσική ακούγεται στην ατμόσφαιρα. Φώτα λιγοστά, μόνο τα κεριά που δίνουν το γλυκό τους φως. Το τραπέζι στρωμένο για δύο, για σένα και για μένα. Με το πορσελάνινο σερβίτσιο και  ένα μπουκάλι καλό, κόκκινο κρασί. Γεμίζω το ποτήρι μου και βάζω και στο δικό σου. Βρέχω τα χείλη μου και βάφονται από το κόκκινο του έρωτά μας! Ένας έρωτας κεραυνοβόλος που μας ξεπέρασε. Χωρίς τη λογική και τα “πρέπει”. Χωρίς αυτό το φρένο να πατηθεί, έρωτας με τέρμα το γκάζι! Γιατί έτσι έμελλε να ‘ρθει. Και εμείς παιδιά της Αφροδίτης και του έρωτα!

Εγώ εδώ και εσύ αλλού. Και τώρα ένα μεγάλο “πρέπει” που δεν μπορεί να προσπεραστεί… Ο ήχος του μηνύματος σπάει λίγο τη σιωπή. “Βγες στο μπαλκόνι σου μωρό μου, κοίτα ψηλά και ας κάνουμε μαζί την ίδια ευχή!”. 23:58 βγαίνω στο μπαλκόνι με τα ποτήρια μας στο χέρι, κοιτώντας τα πυροτεχνήματα που κάνουν αυτόν τον έρωτα γεμάτο φως μες στην ψυχή! Και τσουγκρίζουμε μαζί, οι σκέψεις μας συναντιούνται στον αέρα και η ευχή “Να είμαστε πάντα μαζί!”. Στο χέρι μου μετέωρο έχει μείνει το τηλέφωνο… Να θέλω να σου ευχηθώ και να μη μου επιτρέπεται. Ο έρωτας όμως δίνει τις μάχες του και βγαίνει πάντα νικητής!

Έφη Χαλκέα

Advertisements

Απάντηση

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.