Από την πρώτη στιγμή, εκείνη την πρώτη ματιά, σε αντιπάθησα σχεδόν χωρίς λόγο, δεν ήθελα να έχω καμία σχέση μαζί σου. Όταν ο διευθυντής μου ανακοίνωσε πως με ήθελες στην ομάδα σου, σφίχτηκε το στομάχι μου και ένιωσα μια έντονη διάθεση για εμετό. Χρησιμοποίησα όλα μου τα επιχειρήματα για να τον μεταπείσω, χωρίς όμως επιτυχία. Εμφανίστηκα στο γραφείο σου τη Δευτέρα το πρωί φανερά ενοχλημένη και με μια διάθεση “μη συνεργασίας”, που φυσικά σου έγινε αντιληπτή από την πρώτη στιγμή. Προσπάθησες να με πείσεις με την ευγενική σου συμπεριφορά πως δεν θα έχουμε κανένα απολύτως πρόβλημα στη συνεργασία μας, μα τα προβλήματα δυστυχώς ξεκίνησαν το ίδιο απόγευμα, που απέρριψες ολόκληρη την καμπάνια μου. Ήταν απλώς αδύνατο να συγκρατήσω το θυμό μου, είχα δουλέψει πολύ για εκείνη την καμπάνια, πίστευα μάλιστα πως ήταν η καλύτερη μου δουλειά και εσύ με μια ματιά μονάχα την απέρριψες! Μα το Θεό, σε μίσησα! Εκείνη η ηθελημένη ευγένεια στη φωνή και το υπεροπτικό ύφος, πως “εγώ διατάζω εδώ μικρή και αν σ’ αρέσει…”, κυριολεκτικά μου έσπαγε τα νεύρα! Παρόλα αυτά αποφάσισα να κάνω υπομονή. Αγαπούσα πολύ τη δουλειά μου και δεν ήθελα να τη χάσω. Την χρονιά που πέρασε είχα χάσει ήδη πάρα πολλά και γι’ αυτό είχα αφοσιωθεί τόσο στη δουλειά. Γέμιζε τα κενά της ζωής και της ψυχής μου, όπως έλεγε χαρακτηριστικά η μεγαλύτερη μου αδελφή.

Ήμουν καλή σ’ αυτό που έκανα και το ήξερα, μπορεί να είχα αμφιβολίες για την εμφάνισή μου, για τον χαρακτήρα μου, όχι όμως για το ταλέντο μου να στήνω ένα προϊόν σωστά στο ράφι και να προωθώ τις πωλήσεις του. Μπορούσα να σχεδιάσω από τη συσκευασία του μέχρι την παρουσίασή του στο ράφι της αγοράς, να βρω το σλόγκαν της προώθησής του, να βρω το πιο κατάλληλο σενάριο για τη διαφημιστική και το σποτ του. Ξεκίνησα λοιπόν τη δουλειά από την αρχή, γιατί δεν μπορούσα να δεχθώ έτσι απλά την αποτυχία, μέχρι που έμαθα πως αποφάσισες να το αναλάβεις εξ ολοκλήρου εσύ. Δεν ξέρω καν πώς βρέθηκα στο γραφείο σου, το μόνο που θυμάμαι είναι πως ήταν αδύνατο να συγκρατήσω το θυμό μου. Λόγια πικρά, σκληρά, λόγια που ξεστόμιζα για πρώτη φορά! Λέξεις φαρμακερές, που είχα την αίσθηση πως θα σε χαρακώνανε. Ίσως μάλιστα να το κάνανε, αν δεν ήσουν τόσο καλά εκπαιδευμένος.

Ήμουν απόλυτα βέβαιη πως θα ζητούσες την απόλυσή μου. Όχι, δεν είχα μετανιώσει για το ξέσπασμά μου, το παράπονό μου παρέμενε το ίδιο, ήθελα ν’ αποτελειώσω εγώ τη δουλειά, ήταν σημαντική για μένα, πολύ σημαντική, μα κανένας δεν το ήξερε και κανένας δεν θα το μάθαινε… Είχα αρχίσει να μαζεύω τα πράγματά μου, όταν δέχθηκα μήνυμα από τη γραμματεία του διευθυντή. Αυτό ήταν, παραμονή Πρωτοχρονιάς και εγώ για δώρο θα έπαιρνα μια ωραιότατη απόλυση. Μπήκα μέσα συνοφρυωμένη, όταν μετά από έναν ιδιαίτερα κουραστικό και μονότονο πρόλογο, άκουσα τη λέξη “προαγωγή”. Μάλλον δεν είχα ακούσει καλά… Και το πιο τρελό απ’ όλα, ήταν πως την είχες προτείνει εσύ!

Όταν κατέβηκα στην αίθουσα εκδηλώσεων, το κέφι είχε ξεκινήσει για τα καλά. Για πρώτη φορά στη ζωή μου αισθανόμουν μουδιασμένη, δεν ήξερα πώς έπρεπε ν’ αντιδράσω, όταν από το πουθενά αισθάνθηκα δυο χέρια να τυλίγονται τρυφερά γύρω από τη μέση μου. Ξαφνιασμένη γύρισα και βρέθηκα αντιμέτωπη με δυο πρασινωπά μάτια, που με κοίταζαν σαν λαχταριστή ζεστή λιωμένη σοκολάτα “Καλή χρονιά μικρή μου αμαζόνα!”. Έχω την αίσθηση… όχι… την βεβαιότητα, πως δεν θα ξεχάσω ποτέ εκείνο το φιλί, το ζεστό χάδι της ανάσας που θέλει να ρουφήξει κυριολεκτικά τη δική σου, τη λαχτάρα που κρύβεται με το ζόρι κάτω από την ιέρεια των δυο χειλιών για να μη σε τρομάξει, τον πόθο που μέσα σε μια στιγμή ξυπνά και διεκδικεί τα κεκτημένα του. Κανένας άνδρας δεν με είχε φιλήσει έτσι, κανένας άνδρας δεν θα με φιλήσει έτσι! Κυριολεκτικά χάθηκα μέσα στις ανάσες του και τα ζεστά του χέρια, που ευτυχώς δεν σταμάτησαν στιγμή να με κρατάνε. Ένας νέος κόσμος γεννημένος μέσα στα μάτια του, στα χείλη του, στις ανάσες που από το πουθενά μου πρόσφεραν τόσο απλόχερα ζωή! Κάποια στιγμή, σε μια προσπάθεια να συνέλθω, σήκωσα το βλέμμα μου και τότε είδα το γκι, που την προηγούμενη εγώ η ίδια είχα κρεμάσει, θέλοντας να βοηθήσω τα κορίτσια που είχαν αναλάβει τη διακόσμηση του χώρου. Ένα φιλί, κάτω από το γκι…

Μαρία Σταυρίδου

https://www.mariastavridou.gr/

Advertisements

Απάντηση

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.