Πριν σβήσω τα κεράκια πάνω στην τούρτα, έκανα μια μικρή, μια ανόητη ευχή… “Θεέ μου, προστάτευσέ με από την ίδια μου την καρδιά σε παρακαλώ…”. Δύο χρόνια και επτά μήνες χωρίς να σε βλέπω, χωρίς να σ’ ακούω, χωρίς να χάνομαι μέσα στη δίνη των φιλιών σου, χωρίς να κάνω όνειρα για μια ζωή… ψεύτικη. Το να συνειδητοποιήσω πως δεν υπήρχε κανένα μέλλον ανάμεσά μας και να σε διώξω μακριά μου, ήταν ένα από τα πιο δύσκολα πράγματα που έκανα στη ζωή μου. Είναι στη φύση μου να δικαιολογώ τους ανθρώπους, να μπαίνω στα “παπούτσια” τους και ν’ ανακαλύπτω τον λόγο που τους οδήγησε στις επιλογές τους, όσο καλές ή κακές και αν είναι αυτές για μένα. Επί μήνες σε δικαιολογούσα και ας καταλάβαινα πως μου ‘λεγες ψέματα και ας ένιωθα πως όλες αυτές οι απουσίες δεν ήταν για καλό και πως δεν ήταν για τη δουλειά σου και ας σ’ έβλεπα να ‘χεις αλλάξει. Εκείνη την πρώτη φορά που αρνήθηκες να κάνουμε έρωτα, με τη δικαιολογία πως είσαι κουρασμένος από τη δουλειά, το ένιωσα. Ένας άνδρας που κυριολεκτικά σε κυνηγάει κάθε μέρα μέσα στο σπίτι για να βρεθεί ερωτικά μαζί σου, που κάνει παράπονα πως τον έχεις αμελήσει αν μια μέρα είσαι αδιάθετη, που το μυαλό του είναι μονίμως στον έρωτα, δεν έχει λογική να σ’ αρνιέται, τη μέρα μάλιστα που ξέρεις πως το τμήμα του στην εταιρία είχε ένα άτυπο ρεπό.

Έπαψες να είσαι ο άνδρας που ήθελε να κοιμάται στην αγκαλιά μου μετά την ερωτική μας συνεύρεση, που μου χάιδευε τα μαλλιά γιατί λάτρευε το άρωμά τους, που με ξύπναγε με δυο κούπες καφέ και δυο φιλιά που με ταξίδευαν σ’ έναν μικρό παράδεισο. Ψέματα, χιλιάδες μικρά και μεγάλα ψέματα, που άρχισαν να κατασκηνώνουν παντού μέσα στο σπίτι μας και να βρωμίζουν το πάπλωμα της αγάπης μας και εγώ τυφλή να προσπαθώ να τα “καθαρίσω”, να τα σπρώξω από μια μικρή χαραμάδα στο παραθύρι. Άδικος κόπος, δεν ήσουν πια δικός μου, δεν θα γινόσουν ποτέ ξανά δικός μου. Γι’ αυτό εκπλήσσομαι τώρα, που διάφοροι καλοθελητές μ’ ενημερώνουν πως άρχισες να μιλάς ξανά για μένα, να ρωτάς παλιούς φίλους και γνωστούς για την καλή μου υγεία, για τις επιτυχίες μου στη δουλειά, για το αν υπάρχουν πιο προσωπικοί φίλοι στη ζωή μου. Το μήνυμα που σου έστειλα είναι ξεκάθαρο “Σταμάτα να ρωτάς για μένα, να δείχνεις το παραμικρό ενδιαφέρον, να προσπαθείς να μάθεις τι συμβαίνει στη ζωή μου, όταν η ζωή μου δεν σε αφορά και πίστεψέ με όταν το λέω, δεν θα σ’ αφορά ποτέ ξανά!”.

Ναι, ήταν μια πολύ δύσκολη απόφαση για μένα να σε διώξω, να το τελειώσω, μια που εσύ δεν έβρισκες το κουράγιο, ίσως γιατί τελικά να σε βόλευε αυτή η κατάσταση του “δίπορτου”, εγώ όμως δεν είμαι διατεθειμένη να ξαναζήσω εκείνη τη μικρή κόλαση που σε ήθελε άγγελο στη ζωή και δαίμονα στη ψυχή. Είσαι ένας άνθρωπος που πραγματικά αγάπησα πολύ, βαθιά, ειλικρινά. Ίσως μάλιστα γι’ αυτό η πληγή να με πονάει ακόμη, δεν θα επιτρέψω όμως να ξαναγίνω παιχνιδάκι στα χέρια σου. Η εμπειρία που
μου πρόσφερες, μου έδωσε ένα μεγάλο, ένα σημαντικό μάθημα που δεν θα ξεχάσω ποτέ στη ζωή μου, πως αν δεν προστατεύσω εγώ τη ψυχή μου δεν θα το κάνει κανείς άλλος για μένα. Και φυσικά ούτε και εσύ. Θέλω να είσαι καλά, εύχομαι να είσαι καλά, δεν θέλω όμως να είσαι κοντά μου καλά, γιατί το δικό σου “καλά”, για μένα μεταφράζεται ως πόνος – προδοσία – ψέμα – υποκρισία. Μη ρωτάς λοιπόν για μένα, ρώτα τον εαυτό σου μονάχα αν άξιζε να μας καταδικάσεις…

Μαρία Σταυρίδου

Advertisements

Απάντηση

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.