Με ρώτησες πού θα χτίσουμε το σπίτι της αγάπης μας και σου είπα “όπου θες αγάπη μου”. Ψάξαμε και βρήκαμε ένα μέρος που το έλουζε ο ήλιος με τις ακτίνες του. Ένα καταπράσινο τοπίο που το αγκάλιαζαν χιλιάδες μαργαρίτες. Όταν το είδες, ξετρελάθηκες, μου είπες “εδώ θέλω”. Ξεκινήσαμε μαζί να χτίζουμε με τα ίδια μας τα χέρια το σπίτι που θα φώλιαζε η αγάπη μας. Δεν μας λύγιζε τίποτα, ούτε η κούραση, ούτε ο ιδρώτας που κύλαγε στο κορμί μας, ούτε οι σταγόνες της βροχής που κύλαγαν απαλά στα πρόσωπά μας την ώρα που ενώναμε τα χείλη μας, ούτε το κρύο που έτσουζε τα ενωμένα χέρια μας. Εμείς συνεχίζαμε και χτίζαμε, γιατί μας περίμενε ένα όνειρο που θα ζούσαμε όταν φώλιαζε η αγάπη μας και ο έρωτάς μας…

Όταν γέμιζαν πληγές τα χέρια σου, τα κρατούσα μέσα στα δικά μου, τα φιλούσα και έκλεινα τις πληγές σου. Όταν γέμιζαν πληγές τα χέρια μου, χαμογελούσα και σου έλεγα δεν πειράζει, θα περάσει. Όταν δεν μπορούσες εσύ, έχτιζα εγώ και για τους δύο, γιατί η αγάπη μας μου έδινε δύναμη να συνεχίσω. Μετά από αρκετό καιρό και με μεγάλους κόπους τα καταφέραμε, το οίκημα που θα στεγαζόταν η αγάπη μας ήταν έτοιμο. Επιτέλους τώρα θα ξεκινούσε το όνειρο να γίνεται πραγματικότητα, τώρα η ζωή θα μας αγκάλιαζε και θα μας χάριζε ό,τι στερηθήκαμε όλο αυτό το διάστημα. Επιτέλους ο σπόρος που φροντίζαμε τόσο καιρό, με τόσο κόπο και χρόνο και ενάντια σε όλες τις συνθήκες μεγάλωσε, έγινε φυτό και μας θα χαρίσει τους καρπούς του έρωτά μας.

Σου είπα “αγάπη μου πέρασε μέσα, έλα να ζήσουμε αυτό που δημιουργήσαμε”. Είδα τον ουρανό να μαυρίζει και εσύ δίστασες να μπεις. Μου είπες “δεν μπορώ, δεν ξέρω, δεν θέλω…”. Σε είδα με μανία να καταστρέφεις με χέρια και με νύχια αυτό το σπίτι. Σε ρωτούσα γιατί, εσύ δεν απαντούσες, συνέχιζες να καταστρέφεις. Αποσβολωμένος έμεινα εκεί να κοιτάζω… Μέσα σε λίγη ώρα, ό,τι είχαμε χτίσει είχε γίνει ερείπια κι εσύ έτρεξες και χάθηκες μέσα στην νύχτα. Μια λέξη έφερε ο άνεμος από μακριά “συγγνώμη” και αυτή χάθηκε μαζί του. Το μόνο που θυμάμαι από τότε, είναι μια δυνατή βροχή που ξέσπασε με μανία και εγώ εκεί βρεγμένος στα ερείπια της αγάπης μας, να αναζητώ επιζώντες, όνειρα, αναμνήσεις, αισθήματα… Δεν ξέρω γιατί κάποιοι άνθρωποι γκρεμίζουν σε μια νύχτα ανθρώπους, αγάπες, όνειρα, συναισθήματα, κόπους μιας ζωής και μένεις με τόσα αναπάντητα “γιατί”. Αυτό που ξέρω είναι ότι οφείλεις στον εαυτό σου να σηκωθείς και να προχωρήσεις…

Χρήστος Παναγιωτόπουλος – Men’s View

Advertisements

Απάντηση

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.