Κοιτάζω το ρολόι κάθε δέκα λεπτά, βιάζομαι να ‘ρθω κοντά σου, παρακαλάω τους δείκτες να μου κάνουν το χατίρι απόψε και να περπατήσουν πιο γρήγορα, να κλέψουν τη μέρα για να μπορέσω να ‘ρθω επιτέλους κοντά σου, να τρυπώσω μέσα στην αγκαλιά σου για να νιώσω ασφαλής. Εδώ και έναν χρόνο, πιάνω τον εαυτό μου να λειτουργεί σαν ένα μικρό, αφελέστατο παιδί. Ένα δεκάχρονο, που τη μια στιγμή πετάει στα ουράνια και την άλλη κάνει νάζια μέσα στην αγκαλιά σου. Δεν αναγνωρίζω τον εαυτό μου και όμως… τι όμορφα που είναι, που η ψυχή γέμισε ελπίδα και φόρεσε το φόρεμα της νιότης, που ντύθηκε στα λευκά και άρχισε να μαζεύει λουλούδια και να τραγουδά! Είναι σαν να βιώνω μια στερημένη εφηβεία που την είχαν κλείσει στο κελάρι, με τα ξεχασμένα μπουκάλια κρασί, που της είχαν στερήσει άδεια εξόδου, γιατί τόλμησε να ερωτευθεί. Είναι μαγεία και μα το Θεό, φοβάμαι μήπως χαθεί, μήπως ανοίξω τα μάτια κάποια στιγμή και βρεθώ ξανά στο βρώμικο κελάρι, μόνη, τιμωρημένη, χωρίς φωνή, χωρίς ελπίδα, χωρίς ψυχή…

Είναι απίστευτο να μην αναγνωρίζω τον ίδιο μου τον εαυτό, να συστήνομαι ξανά και ξανά στην κυρία με τα γκρίζα μαλλιά και τις γλυκές ρυτίδες γύρω από τα μάτια και τα χαμογελαστά χείλη. Έρχονται στιγμές που αισθάνομαι σαν πρίμα μπαλαρίνα, που απρόσμενα πήρε τον ρόλο του λευκού κύκνου. Κι ας υπάρχει ο κακός μάγος, εγώ δεν φοβάμαι τίποτα! Ξέρω πως όταν με κλείσεις στην αγκαλιά σου, τίποτα δεν μπορεί να μας αγγίξει. Είπαμε, έγινα μικρό παιδί και πιστεύω πια στα παραμύθια! Ακόμη καλύτερα, έπλασα το δικό μου παραμύθι, που λέει πως κανείς δεν μπορεί να μ’ απειλήσει! Ο πρίγκιπας είναι θεός, ατρόμητος, σωτήρας σωστός! Είναι ό,τι λαχταράει η ψυχή, ό,τι ποθεί το κορμί, ό,τι γιάνει την ψυχή! Ξέρω πως κάποια στιγμή το παραμύθι ίσως να τελειώσει, οι σκοτεινοί ίσως καταφέρουν να μας αγγίξουν, η μαγεία ίσως τελικά να χαθεί, όμως αυτό το σπάνιο δώρο που έκανες στη ψυχή μου, ποτέ δεν θα λησμονηθεί. Ακόμη και αν ο πρίγκιπας πάρει το άτι και εξαφανιστεί, η μικρή πριγκίπισσα θ’ απομείνει μοναχή, μα δεν θα επιστρέψει ποτέ ξανά στο κελάρι-φυλακή, θα έχει συντροφιά σπάνια φυλαχτά… χάδια, φιλιά, αναστεναγμούς και εκείνα τα υπέροχα “σε θέλω ξανά…”. Έτσι η μοναξιά δεν θα ‘χει χώρο να στήσει γλέντι και γιορτή.

Ναι, έγινα παιδί και ονειρεύομαι κάθε στιγμή. Παίζω ξένοιαστα με τα δώρα της αγάπης, ντύνομαι πριγκίπισσα και ταξιδεύω μαζί σου στα πιο όμορφα παραμύθια! Σε παρακολουθώ να “σκοτώνεις” δράκους και δαιμονικά και περήφανη σου χαρίζω χιλιάδες φιλιά. Αφήνω τη ψυχή να χορτάσει, να ξεδιψάσει, να μεθύσει σαν να μην υπάρχει αύριο, σαν να υπάρχει ο φόβος πως όλα θα τελειώσουν το δείλι που δεν χάνει ποτέ το ραντεβού του. Η τύχη αυτή τη φορά είναι με το μέρος μου, μετά το δείλι έρχεται πάντα η αυγή και η ζωή κοντά σου γίνεται ξανά πανηγύρι, γλέντι, χορός και ηδονή! Το παραμύθι συνεχίζεται… οι σελίδες λίγες, μα κάθε μέρα αυξάνονται. Κι οι ήρωες πάντα εκεί, μ’ ένα χαμόγελο και ένα φιλί. Ο πρίγκιπας και εκείνη που ντύθηκε μικρό παιδί…

Μαρία Σταυρίδου

Advertisements

Απάντηση

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.