Μια ακόμη μαχαιριά… δεν μπορώ να καταλάβω καν αν είναι βαθιά, αν είναι άξια να πληγώσει την καρδιά, να την κάνει να πονέσει πολύ, τόσο που να νεκρώσει τη σκέψη, να παραλύσει την υποταγή. Σταμάτησες ακόμη και να κρατάς τα προσχήματα, με ξεφτιλίζεις κάθε μέρα, κάθε ώρα, κάθε στιγμή! Μ’ αναγκάζεις ν’ ανακαλύπτω τις βρωμιές σου και απαιτείς να συνεχίζω το θέατρο της ζωής μας για χάρη των παιδιών. Μέρα με τη μέρα έχω την αίσθηση πως πλησιάζει η ώρα που η φωνή μου θα βρει από μόνη της διέξοδο και θα δραπετεύσει, θα σπάσει τις χορδές, θα τσαλακώσει τα δόντια και θα ελευθερώσει όλη αυτήν την πίεση, που σαν βράχος έχει πλακώσει το στέρνο μου και δεν μ’ αφήνει ν’ ανασάνω βαθιά, ελεύθερα!

Κουράστηκα να παρουσιάζω μια καθημερινότητα μιας ήρεμης οικογενειακής πραγματικότητας, που υπάρχει μονάχα στο θεατρικό που έχεις σκηνοθετήσει, για να μη χάσεις τους δυο σου γιους. Η αγία οικογένεια, με τις αρχές και τις παραδόσεις! Μ’ έναν θρησκευόμενο πατέρα, που κάθε βράδυ κυλιέται σε βρώμικες αγκαλιές, αδιαφορώντας για τα φιλιά που ακουμπάνε πάνω στα καλοσιδερωμένα πουκάμισα και λερώνουν με ανεξίτηλα σημάδια τους γιακάδες, ενώ μια “δούλα” σύζυγος έχει υποχρέωση και καθήκον ιερό να τα καθαρίσει. Κουράστηκα να ψελλίζω ανόητες δικαιολογίες και να πλάθω ιστορίες φανταστικές, από εκείνες που πρέπει να κάνουν τους δυο γιους μας να αισθάνονται περήφανοι, για έναν πατέρα, που μα το Θεό, δεν έχει καμία σχέση με σένα, που κορδώνεσαι στις φωτογραφίες δίπλα τους.

Μια ψεύτικη καθημερινότητα για δυο αληθινούς αγγέλους, που είχαν την ατυχία να έχουν εμάς τους δυο γονείς. Ναι, φταίω και εγώ. Ποτέ δεν φταίει μονάχα ο ένας. Τα σημάδια της πρόστυχης συμπεριφοράς σου ήταν μπροστά μου από την πρώτη στιγμή και όμως βυθισμένη σ’ εκείνο το ανόητα παράλογο συναίσθημα του έρωτα, δεν καταλάβαινα τίποτα ή δεν ήθελα να καταλάβω, για να μην σε χάσω. Τώρα πληρώνουμε το τίμημα και οι δυο, μόνο που η σκέψη να μην την πληρώσουν και τα παιδιά, η σκέψη που με κρατούσε ήρεμη και σιωπηλή, άρχισε να ξεφτίζει και αυτή είναι η μεγαλύτερη αγωνία μου. Πολύ φοβάμαι πως δεν θ’ αντέξω για πολύ ακόμη. Βλέπω ακόμη και το κορμί μου ν’ αντιδρά, ο πόνος και η αγανάκτηση γίνονται ψυχοσωματικά και μέρα με τη μέρα βυθίζομαι σε μια σκοτεινή κόλαση, που την βομβαρδίζουν συνεχώς άσχημες εικόνες. Άρχισα να χάνω την προσοχή μου, τη συγκέντρωσή μου, έχω αφεθεί σε μια γλυκιά αμνησία που έχει αρχίσει να τρομάζει ακόμη και τα παιδιά. Ξεχνάω ημερομηνίες, ραντεβού, υποχρεώσεις και καλύπτω την αδυναμία μου με το παλτό της εργαζόμενης μάνας. Ως πότε όμως θα μπορώ να δικαιολογούμαι, ως πότε θα μπορώ να χαμογελάω αμέριμνη και θα σκύβω αυθόρμητα προς το μέρος τους, να τους φιλήσω τρυφερά στο μάγουλο; Εκείνη η μικρή υποψία στο βλέμμα τους και ας γελάνε, εκείνη η μικρή αμφιβολία με σκοτώνει κάθε μέρα.

Δεν θέλω να τα τρομάξω, δεν θέλω να μάθουν πόσο απίστευτα δειλή και αδύναμη στάθηκα στη ζωή μου, δεν θέλω να τ’ απογοητεύσω και σε καμία περίπτωση δεν θέλω να τσακίσω την εικόνα που έχουν για τον πατέρα τους και για μένα. Μια συνηθισμένη, γεννημένη δειλή μάνα, αυτό είμαι! Ακουμπάω την αγάπη μου στις αγκαλιές τους κάθε βράδυ που κοιμούνται και παρακαλάω να γίνουν δυνατοί, να σφυρηλατηθούν με το αμόνι της ηθικής και της σύνεσης. Βαθιά μέσα μου τρομάζω που έχουν πρότυπο αυτόν τον άνδρα, που συνεχίζω ν’ αποκαλώ μπροστά τους “αγάπη μου”, ενώ εκείνα περήφανα τον φωνάζουν “Γειά σου ρε πατέρα!”. Έρχονται στιγμές που αισθάνομαι τύψεις, που τα καταδίκασα σε μια ζωή δίπλα σ’ έναν τόσο εγωιστή και ανήθικο άνθρωπο. Δεν ξέρω τι πρέπει να κάνω, κάθε φορά αποφασίζω κάτι διαφορετικό και κάθε φορά μετανιώνω. Παλεύω ανάμεσα στην ηθική και την αντοχή. Ακόμη αναρωτιέμαι ποια θα κερδίσει, ποια θα πάρει τα ηνία και θα επιβάλλει τα “θέλω” της.

Παρακαλάω κάθε βράδυ την Παναγιά να με βοηθήσει, να μου σταθεί, να μου δείξει το μονοπάτι που πρέπει να διαβώ και ας είναι δύσκολο. Αρκεί οι άγγελοί μου να βγουν αλώβητοι, δεν με νοιάζει για μένα! Αλήθεια λέω, ποτέ δεν μ’ ένοιαζε για μένα, εκείνα όμως… ξέρω καλά πως δεν θ’ αντέξω να τα δω πληγωμένα, σακατεμένα από μια αβάσταχτη πραγματικότητα, που θέλει τον πατέρα τους γυναικά, ψεύτη, υποκριτή και την μάνα τους δειλή και άτολμη. Ο ορίζοντας κάθε μέρα μικραίνει… θα το υποστώ και αυτό, θα περιμένω, ξέρω πως κάποια στιγμή η συνείδηση και το καθήκον θα μου υποδείξουν τι πρέπει να κάνω. Ίσως τελικά να είναι πιο απλό και εγώ αυτήν τη στιγμή να μη μπορώ να το διακρίνω, ίσως… ίσως απλώς να χρειάζεται ν’ αφήσω τη σιωπή μου να γίνει τελικά κραυγή, για να ξυπνήσουν οι αλήθειες, ίσως… και ας μην ξεχνάμε, πως η αλήθεια όσο και αν πληγώνει, είναι το πιο στέρεο έδαφος για τους αγγέλους…

Μαρία Σταυρίδου

Advertisements

Απάντηση

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.