Έχω την αίσθηση πως είναι στη φύση της γυναίκας να θυσιάζει και να θυσιάζεται γι’ αυτά που αγαπά, γι’ αυτά που θεωρεί δικά της, κομμάτι της ζωής και της ανάσας της. Είναι αυτονόητο για μια γυναίκα να θυσιάσει χρήμα, συναισθήματα, χρόνο για την οικογένειά της ή γι’ αυτά που γεμίζουν την ψυχή και τη ζωή της και από την άλλη ξέρω πως κάποιοι υποστηρίζουν ακριβώς το αντίθετο. Ομολογώ πως δεν γνωρίζω πού βρίσκεται η αλήθεια, ίσως κάπου στη μέση, ίσως τελικά να έχει σχέση με τα βιώματα και τον χαρακτήρα του ανθρώπου, ίσως να μας έχουν απλώς γαλουχήσει μ’ αυτήν την ιδέα, πως η γυναίκα πρέπει να θυσιάσει και να θυσιαστεί γι’ αυτά που αγαπάει… ίσως… Γεγονός παραμένει πως από πολύ μικρές μεγαλώνουμε με την πεποίθηση πως πρέπει να είμαστε εμείς αυτές που θα προστατέψουμε τα μικρότερα αδέλφια, που θα φροντίσουμε τους γονείς, που θα γίνουμε θυσία για τα παιδιά, που θα γίνουμε ασπίδα προστασίας για την οικογένεια. Όσο και αν έχει εξελιχθεί η κοινωνία, όσο και αν οι ρόλοι πια να μην είναι τόσο διακριτοί ανάμεσα στα δυο φύλα, η γυναίκα συνεχίζει και παραμένει ο κρίκος που ενώνει, ο καταλύτης που δένει την οικογένεια, που την κρατάει σταθερή, παρόλο που είναι πια γεγονός πως οι νέες γενιές «σφυρηλατούνται» από ένα άλλου είδους εγωισμό.

Τώρα πια υπάρχει η προσωπική προβολή και ικανοποίηση επιθυμιών και δεν είναι λίγες πια οι γυναίκες που επιλέγουν να κάνουν θυσίες μόνο για το προσωπικό τους όφελος, για τις φιλοδοξίες και τα όνειρά τους. Βλέπετε είναι πια της “μοδός”, η αγάπη να είναι αγκαλιά με τον εγωισμό. Οι νέοι αγαπούν την καριέρα τους, την προσωπική τους προβολή, την καταξίωσή τους μέσα από φημισμένα γρήγορα αυτοκίνητα, επώνυμα δερμάτινα αξεσουάρ και ταξίδια σε μακρινούς διάσημους προορισμούς. Προτιμούν να θυσιάζουν τα πάντα, ακόμη και τη προσωπική τους ευτυχία, για μια πρόσκαιρη προβολή στα Social Media. Άρχισαν ν’ αξιολογούν τον ίδιο τους τον κόπο με κριτήρια ποιας επώνυμης φίρμας τσάντα κρατάς, σε ποιο νησί πας διακοπές, ποιον επιλέγεις για σύντροφό σου. Χάσαμε τον ορίζοντα… Χαθήκαμε ανάμεσα στα “θέλω” και “αγαπώ”, μπερδέψαμε τις προτεραιότητές μας και χάσαμε το νόημα της θυσίας.

Είναι τουλάχιστον γελοίο να θυσιάζεις τον χρόνο και τον κόπο της δουλειάς σου, για να σταθείς στην ουρά στο τέλος του μήνα για ν’ αγοράσεις ένα επώνυμο ζευγάρι παπούτσια, που στην τελική θα το φοράνε οι περισσότερες φίλες και γνωστές, σ’ έναν χορό ανταγωνισμού, που έχει τα πιο ανόητα βήματα του κόσμου. Ίσως να έχει μια δική της λογική αυτή η μοντέρνα άποψη ζωής, ίσως τελικά να είμαι πολύ μεγάλη για να την κατανοήσω, ίσως γέρασα και έμεινα πίσω με τις σκουριασμένες απόψεις πως θυσιάζεις τα πάντα μόνο γι’ αυτούς που αγαπάς, για τους γονείς, για τα παιδιά, για τον έρωτα που σου κόβει την ανάσα… ίσως… Για μένα έχει νόημα κάθε μορφή θυσίας, μόνο για τις ζωντανές ψυχές, που με συντροφεύουν. Το γέλιο της κόρης μου, όταν πουλάω τα τελευταία χρυσά δαχτυλίδια για να κάνει ιδιαίτερα μαθήματα μαθηματικών και χημείας για να μπει στο Πανεπιστήμιο, το δάκρυ της μάνας μου όταν τη συνοδεύω στις χημειοθεραπείες και επιλέγω να ‘χει την καλύτερη δυνατή ιατρική φροντίδα, το φιλί του αγαπημένου μου όταν τον διαβεβαιώνω πως δεν με νοιάζει αν μείνουμε μέσα στο σπίτι ακόμη ένα Σάββατο βράδυ, γιατί πρέπει να πληρωθεί ο λογαριασμός της ΔΕΗ… Δεν ξέρω, μπορεί να είμαι απλώς… ανόητη. Επιλέγω όμως συνειδητά αυτού του είδους την ανοησία, επιλέγω να στερώ τον εαυτό μου από διάφορα “παράσημα” της μοντέρνας ζωής του σήμερα, για λίγα ζεστά χαμόγελα του “χθες”. Στην τελική είναι και αυτό ένα άλλο είδος εγωισμού… ο δικός μου εγωισμός!

Μαρία Σταυρίδου

Advertisements

Απάντηση

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.