Βροχερός ο καιρός απόψε… Καταιγίδα ξέσπασε ξαφνικά. Ακούω την έντασή της στα κεραμίδια. Ξαπλωμένος, μόνος μου απόψε, χωρίς εσένα. Γιατί δεν είσαι εδώ; Γιατί δεν σου είπα να έρθεις; Σε έχω τόση ανάγκη απόψε! Θέλω το κορμί σου δίπλα στο δικό μου, να μ’ αγκαλιάσεις, να με ζεστάνεις με την ανάσα σου. Να μου πεις τόσο όμορφα και γλυκά “Σ’ αγαπάω ψυχή μου…” και να σφραγίζω τα χείλη σου με τα δικά μου. Να έρθεις να σου πάρω ένα φιλί και να με πάρεις μέσα σου να γίνουμε δυο κορμιά σε μια ψυχή! Να κάνουμε αυτόν τον έρωτα, αυτή την αγάπη, ακόμη πιο δυνατή! Πώς ο ύπνος να με πάρει; Τα βλέφαρά μου βαραίνουν, νιώθω το χέρι σου να μ’ αγκαλιάζει και βγαίνουν ασυναίσθητα οι λέξεις “Όσο ζω, η νύχτα μας δεν θα τελειώσει…”. Η υπόσχεση των ματιών σου είναι και δική μου υπόσχεση!

Έφη Χαλκέα

Advertisements

Απάντηση

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.