Δεν ξέρω πώς θα ήταν αν ζούσαμε μαζί. Ούτε μπορώ να φανταστώ πώς θα ήταν αν κάποτε καταφέρναμε να ζήσουμε μαζί. Ξέρω όμως πολύ καλά πώς είναι να ζω χωρίς εσένα. Σε νιώθω καθημερινά σαν μια απώλεια που σφηνώθηκε μόνιμα σαν καρφί μέσα μου και κάνει ακόμη και το ίδιο το όνειρό μου να ασφυκτιά. Πλέον ζω αναπνέοντας αυτό το όνειρο που με ξυπνά, που κι άλλα όνειρα γεννά, όνειρα μέσα στο όνειρα, όνειρα από ελπίδες, ερωτικά, αισθησιακά κι άλλα ηλιόλουστα, ηδονικά, μα και πονεμένα, κλαμένα, θλιβερά.

Ζω μακριά σου, λαχταρώντας το πρώτο συναπάντημα των καρδιών μας μέσα σε μία θάλασσα γαλήνια κι αρμονική. Ζω κι ονειρεύομαι το πρώτο άγγιγμα των κορμιών μας. Ανασαίνω έχοντας πάντα κρυμμένη στα χείλη μου μία προσευχή, που μόνο στόμα ερωτευμένου τολμά να ψάλλει. Η αγάπη μου για σένα αναβλύζει πρωτόγνωρα αρώματα, που παρόμοια στον κόσμο δεν υπάρχουν μήτε σε άνθη, μήτε σε μπουκαλάκια ακριβά. Πόσο να αντέξω μακριά σου; Ψάχνω να βρω στοιχεία κρυφά για να μπορέσω να εκφράσω έστω σιωπηλά το μυστήριο του έρωτά μας. Κι όταν η ψυχή μου τον πόνο αγκαλιάζει, όλα γίνονται πάλι πιο λαμπερά. Όπως το φως του πρώτου μας καλοκαιριού. Όπως το πρώτο βλέμμα σου στα μάτια μου που άστραψε ολούθε στο κορμί μου. Ξέρω πώς είναι να μου λείπεις πια. Πονάω, μα ελπίζω. Πες με ονειροπόλα με ανέμελο τον νου, μα όποιος αγαπά επιθυμεί κι όποιος επιθυμεί ελπίζει, ελπίζει για όσο ζει. Ζώντας χωρίς εσένα, έμαθα να ονειρεύομαι. Έμαθα τι θα πει «ελπίζω».

Ελένη Ισπόγλου

https://www.facebook.com/eispoglou

Advertisements

Απάντηση

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.