Ήταν μια αποτυχία… μια ακόμη επαγγελματική αποτυχία. Ok, ήταν κάτι που είχα ξαναβιώσει, κάτι που θα ξαναβίωνα και στο μέλλον, γιατί απλούστατα αυτή είναι η ζωή, κάπου κερδίζεις και κάπου χάνεις. Αν και η ψιθυριστή φωνή του εγωισμού μου δεν έλεγε να σταματήσει, πάλευα να την κρατήσω ναρκωμένη, ζαλισμένη, εκεί, στη μικρή μου κόλαση, που είχα τόσο καλά καμουφλαρισμένη. Κανείς δεν ήξερε, το προτιμούσα έτσι, οι άνθρωποι γύρω μας πολλές φορές ξεχνάνε τις υποσχέσεις που δίνουν σε φίλους και γνωστούς. Ξεχνάνε και αρχίζουν και μιλάνε χωρίς μέτρο, χωρίς όρια, χωρίς ντροπή. Κανείς δεν ήξερε για τη μικρή “κόλαση” που είχα βιώσει πριν από μερικά χρόνια, κανείς δεν ήξερε ούτε για τον άδικο χαμό του αγαπημένου μου, ούτε για τον βασανιστικό εθισμό μου στα υπνωτικά, ούτε τον αγώνα που έδωσα με τον ίδιο μου τον εαυτό για να τα σταματήσω…

Ναι, τα σταμάτησα και ας υπάρχει πάντα ένα κουτί με κόκκινη ψιλή γραμμή στο δεύτερο συρτάρι της κρεβατοκάμαράς μου. Κι ας σκοτεινιάζουν οι σκέψεις όταν θυμάμαι τη ζωή που ζούσα μέσα στην αγκαλιά του, τη ζωή που ζω στα παγωμένα σεντόνια της μοναξιάς μου. Στα 39 μου είμαι μια μοναχική γυναίκα, που ξέρει πως δεν έχει πια και τόσες πολλές πιθανότητες να ξαναγίνει ευτυχισμένη, να ξαναγίνει η γυναίκα με το ζεστό χαμόγελο και την ελπίδα πως σύντομα θα νιώσει μια ζωή να μεγαλώνει στα σωθικά της. Όχι, αυτό το όνειρο έχει σβήσει για πάντα! Αφού δεν κατάφερα, δεν πρόλαβα να κάνω το δικό του παιδί, δεν θα γινόμουν μάνα. Η ηλικία των αντοχών έχει περάσει και η επιθυμία να μ’ αποκαλεί ένας πιτσιρικάς “μάνα” έχει σβήσει προ πολλού.

Προσπαθώ ν’ αντιμετωπίζω πια τα πάντα με μια “αφύσικη ηρεμία”, όπως σχολιάζει και μια φίλη στο γραφείο. Κλείνω τα μάτια και φωνάζω με δύναμη τη λογική, της δίνω την ευκαιρία να επιβληθεί σ’ εκείνην την καταραμένη τρέλα που δε λέει να χαλαρώσει και λαχταράει σα ναρκομανής να επιτεθεί στους πάντες. Τώρα πια διαβάζω ασταμάτητα βιβλία αυτοβελτίωσης και φιλοσοφία ζωής. Διαβάζω, περπατάω πολύ, προσέχω τη διατροφή μου, δεν πίνω, δεν καπνίζω, απλώς κάποιες στιγμές αφήνω το τέρας μέσα μου κυριολεκτικά να δαγκώσει τα σωθικά μου, για να ηρεμήσει. Το αφήνω να με ντύσει σκοτεινή ιέρεια της νύχτας και σας νυχτόβιο θεριό βγαίνω στα σκοτάδια μια βόλτα για να ηρεμήσω τη φωνή της Μάγισσας, που θέλει ν’ αφήσει ελεύθερες τις κραυγές, που όλη την ημέρα παλεύω να σιωπήσω.

Κανείς δεν μπορεί να υποπτευθεί τι ακριβώς κρύβεται πίσω από το ευγενικό πρόσωπο που τους καλημερίζει κάθε μέρα. Κανείς δεν μπορεί να φανταστεί τον αγώνα που ακόμη κάνω, για να φαίνομαι ήρεμη, φυσιολογική, όπως θα έλεγε και ο παλιός μου ψυχολόγος. Από τη στιγμή που νεκροφίλησα το ταίρι της ψυχής μου, τι να με τρομάξει και τι να με φοβίσει; Γνώρισα την κόλαση από κοντά, τόσο κοντά που ακόμη έχω τη μυρωδιά της στα ρουθούνια μου. Πολλές φορές βάζω άρωμα ανάμεσα τους, ακριβώς στη μέση της μύτης, μήπως και καταφέρω επιτέλους να την αφανίσω. Η κόλαση όμως δεν μπορεί να εξαφανιστεί, ακόμη και αν καταφέρεις να την κρύψεις, να την καμουφλάρεις, τα δαιμόνια έχουν καταφέρει ήδη να σημαδέψουν τη ψυχή σου, να βάλουν τη σφραγίδα τους στη σκέψη, στα όνειρα, στις επιθυμίες σου. Ακόμη και στο κορμί σου…

Αφαγία, λαιμαργία, αϋπνία, θυμός, καταχρήσεις… Κακό στο κακό, μαύρες σκέψεις για κάθε φωτεινό, κατάρες στις πιο όμορφες ευχές του κόσμου, δάκρυα και βρισιές σ’ όλες τις μορφές αγάπης, σ’ όλες τις τρυφερές στιγμές… Χάνεις τον εαυτό σου, την πίστη σου, το Θεό σου και τότε… τότε η ώρα η πιο σκοτεινή και ταυτόχρονα η πιο μαγική, μια φωνή, ίσως η ίδια η ψυχή, θ’ ακουστεί και θα σε ρωτήσει τελικά τι έχεις αποφασίσει να κάνεις. Και τότε εσύ ή θα μηνύσεις στον βαρκάρη να ‘ρθει να σε πάρει ή θα σφίξεις τα δόντια και θα σταθείς ξανά όρθιος. Κι ας είσαι βρώμικος, χαρακωμένος, μισητός, θα σταθείς και θα φωνάξεις πως δεν θα λυγίσεις, πως θα προσπαθήσεις, πως θα ξαναβρείς και πάλι το φως…

Είναι αλήθεια, τα κατάφερα, βρήκα ξανά το φως, την πίστη, εκείνο το μικρό λυχνάρι που κάθε βράδυ με καληνυχτίζει και ας συνεχίσουν να ‘ρχονται τα δαιμόνια, για να μου το κλέψουν. Οι συνάδελφοι φοβούνται πως θα με λυγίσει μια μικρή αποτυχία στη δουλειά, πως θα με κάνει να χάσω τις ισορροπίες μου. Είναι τραγικό, μα όταν τους ακούω, κρυφογελάω! Αν ήξεραν μονάχα τι έχω αντιμετωπίσει και πώς κατάφερα να σταθώ ξανά στο φως, θα με κοίταζαν σαν τέρας σ’ επίδειξη τσίρκου. Ας είναι, καλύτερα έτσι,  κανείς δεν θέλω να μάθει ποια σκοτεινά μονοπάτια αναγκάστηκα να περπατήσω. Εξάλλου ακόμη έχω κρυμμένο το φόρεμα της Μάγισσας στη ντουλάπα, όταν κουραστώ θα το ξαναφορέσω…

Μαρία Σταυρίδου

Advertisements

Απάντηση

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.