Ήμουν ενθουσιασμένη, είχα ακούσει τα καλύτερα για τις ικανότητες και τις επιτυχίες σου στον τομέα της διαφήμισης. Ναι, είχα μια έντονη επιθυμία να σε γνωρίσω και να δουλέψω μαζί σου και γιατί όχι, να εκπαιδευτώ κοντά στον καλύτερο. Όταν σ’ αντίκρυσα μέσα στην αίθουσα συνεδριάσεων, ομολογώ πως ξαφνιάστηκα. Περίμενα να δω έναν πιο μεγάλο ηλικιακά άνδρα, πιο σοβαρό, πιο μετρημένο, δίπλα στον διευθυντή του υποκαταστήματος όμως στεκόταν ένας νεαρός άνδρας, ιδιαίτερα διαχυτικός, με μια απίστευτα πονηρή και διεισδυτική ματιά, που ομολογώ αντιπάθησα από το πρώτο βλέμμα. Κάτι που δεν ίσχυε και για σένα… Μας συνέστησαν και κατευθείαν ξεκαθάρισες πως ήθελες να μπω στην ομάδα σου, μόνο που οι διαθέσεις σου ήταν θολές και αυτό με άγχωνε. Δεν ήξερα αν με είχες επιλέξει εξαιτίας των διακρίσεων μου ή… Όχι, δεν τολμούσα να ομολογήσω ούτε στον ίδιο μου τον εαυτό τη σκοτεινή σκέψη που ακολουθούσε τις ματιές και τα περίεργα χαμόγελα σου.

Αναλάβαμε μαζί ένα από τα πιο σημαντικά project της διαφημιστικής. Παρ’ όλους τους φόβους μου, ήμουν ενθουσιασμένη και άρχισα να δουλεύω αμέσως πάνω στο σενάριο της διαφήμισης. Μόνο που τίποτα δεν θα ήταν τόσο εύκολο όσο φανταζόμουν! Για τα πάντα είχες άποψη και αμέτρητες διαφωνίες, δεν προλάβαινα να ολοκληρώσω μια άποψη και η αντίρρηση ξεπεταγόταν από τα χείλη σου σε δευτερόλεπτα, σαν μικρές βελόνες που καρφωνόταν πάνω μου με ορμή. Θα ήταν εύκολο ν’ αδιαφορήσω ή ακόμη χειρότερα να δηλώσω παραίτηση από το project, μα ο εγωισμός και το πείσμα δεν μ’ άφηναν. Δεν μ’ ενδιέφερε ούτε που αυξήθηκαν οι ώρες παραμονής μου στο γραφείο, ούτε που όλοι με κοίταζαν έντονα μέσα στα μάτια, περιμένοντας το ξέσπασμά μου. Δεν σου την έκανα τελικά τη χάρη, συνέχισα να δουλεύω χωρίς αντιρρήσεις και πολλά πολλά λόγια, συνέχισα ν’ ακούω τις παρατηρήσεις σου, τις αντιρρήσεις σου, τις προτάσεις σου και συνέχισα να κάνω τη δουλειά μου ακριβώς όπως ήξερα.

Όταν ήρθε η μέρα της παρουσίασης στον διευθυντή, σ’ άφησα να παρουσιάσεις, ομολογουμένως μ’ έναν ιδιαίτερα εντυπωσιακό τρόπο, τη δική σου πρόταση και μετά εκπλήσσοντας τους πάντες, σηκώθηκα και παρουσίασα τη δική μου. Ποτέ δεν θα ξεχάσω το ύφος σου, όταν άκουσες να μου δίνει συγχαρητήρια ο διευθυντής. Τελικά ο πελάτης συμφώνησε με την δική σου πρόταση, την ικανοποίηση όμως που αισθάνθηκα τη μέρα της παρουσίασης, έχω την αίσθηση πως δεν θα την ξεχάσω ποτέ. Παρότι περίμενα την ειρωνεία σου για την ήττα μου, παραδόξως δεν σχολίασες, μάλιστα με επαίνεσες μπροστά σε όλους. Για κάποιον ανεξήγητο λόγο όμως ήταν αδύνατο να πιστέψω τα “καλά” σου λόγια. Τελικά έκανες την κίνησή σου στην ετήσια γιορτή της εταιρίας, ζήτησες να χορέψουμε και εκεί μ’ έναν απίστευτα θρασύτατο τρόπο, μου εξομολογήθηκες πως σ’ ενδιαφέρω… πολύ… όπως τόνισες με στόμφο. Ήθελα να το πιστέψω, ήθελα ν’ ανακαλύψω πως ήταν αλήθεια, όλα όμως πάνω σου πρόδιδαν διαθέσεις, που δεν είχαν καμία απολύτως σχέση με τα λεγόμενά σου. Ναι, σου είχα κινήσει το ενδιαφέρον, σε είχα ιντριγκάρει γιατί ήμουν το μοναδικό θηλυκό που δεν είχε υποκύψει στην μεγάλη σου γοητεία, που τόλμησε να σε συναγωνιστεί και μάλιστα σε κάποιες περιπτώσεις να σε κερδίσει κιόλας, αυτό όμως δεν είχε καμία απολύτως σχέση με τον έρωτα που αποζητούσα εγώ από έναν άνδρα.

Ήθελες απλώς να με κατακτήσεις, να με… “καλουπώσεις”, όπως πολύ χαρακτηριστικά σ’ άκουσα κάποια στιγμή να λες μεταξύ αστείου και σοβαρού σε μια παρέα συναδέλφων. “Τις γυναίκες αγαπητοί μου, πρέπει να μπορείς να τις καλουπώνεις, να τις φέρνεις στα δικά σου δεδομένα, να τις ζυγίζεις βάση των δικών σου αναγκών και θέλω. Διαφορετικά, πιστέψτε με, η συνταγή δεν πετυχαίνει!”. Δέχθηκα το φλερτ σου, διασκέδασα με τη γοητεία και την εξυπνάδα σου και μετά σε καληνύχτισα μ’ ένα ζεστό χαμόγελο και μια υπόσχεση, που να είσαι απόλυτα βέβαιος πως θα τηρήσω στο έπακρο… “Τα καλούπια στη συμπεριφορά, στη φιλοσοφία, σε κάθε πτυχή της ζωής μου, τα καθορίζω μόνο εγώ και κανένας άλλος. Την καληνύχτα μου!”…

Μαρία Σταυρίδου

Advertisements

Απάντηση

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.