Άλλο ένα βράδυ που είμαι χάλια, αγκαλιά με ένα τηλέφωνο, περιμένοντας ένα μήνυμα που ποτέ δεν έρχεται. Δεν αντέχω άλλο αυτό το μαρτύριο! Ντύθηκα και πήγα σε ένα μπαρ, όχι για να διασκεδάσω, το μόνο που ήθελα ήταν να πιω… να πιω… να πιω… Όχι για να ξεχάσω, δεν γίνεται να ξεχάσω, πώς μπορώ να ξεχάσω; Το μόνο που θέλω είναι να θολώσω τις σκέψεις μου, να πνίξω τον πόνο μου, να μεθύσω τον χρόνο που έχασα μαζί σου. 

Σου έδωσα ό,τι είχα, χαμόγελο, καρδιά, μυαλό, κορμί, ψυχή. Τα μέσα μου άδειαζα για να γεμίζω τα δικά σου, πάντα ήμουν εκεί για σένα χωρίς καν να χρειαστεί να το ζητήσεις και εσύ ωραία λόγια και από πράξεις τόσες όσες χρειαζόντουσαν για να μην ξεβολευτείς, ελάχιστες δηλαδή. “Είσαι η ζωή μου!” μου έλεγες ακούραστα και τώρα είμαι εδώ, σε αυτό το μπαράκι. “Είμαι μπερδεμένη και θέλω χρόνο…” μου είπες την τελευταία φορά που σε είδα. Όταν σου έδινα τον χρόνο μου, όταν θυσίαζα τον χρόνο μου για τον δικό σου, δεν σου έφτανε; Θες κι άλλο; 

Απόψε κομμάτια γίνομαι για σένα… έχουν θολώσει όλα, έχω πνίξει τα πάντα μέσα μου… Δεν πίνω άλλο. Αρκετά ως εδώ! Μαζεύω τα κομμάτια μου και προχωράω. Όσο για σένα, πάρε όσο χρόνο θες απ’ τον δικό σου αυτή την φορά, γιατί ο δικός μου μόλις τελείωσε για σένα, σε αυτό το μπαράκι…

 

Χρήστος Παναγιωτόπουλος – Men’s view

Advertisements

Απάντηση

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.