Η ιστορία μας θυμίζει Ρωμαίο και Ιουλιέτα… Είναι σχεδόν αστείο στις μέρες μας ο εταιρικός ανταγωνισμός να διεισδύει στις οικογένειες και να καθορίζει σχέσεις και γάμους συμφέροντος. Έναν τέτοιο γάμο μου ετοίμαζε και ο αγαπημένος μου πατέρας, που πίστευε πως ήταν δικό του μέλημα η αποκατάστασή μου. Ποτέ δεν φανταζόμουν πως σε μια τριήμερη χειμωνιάτικη εκδρομή, σ’ ένα μικρό χωριουδάκι της Μακεδονίας, θα συναντούσα τον γιο του μεγαλύτερου ανταγωνιστή του. Χρόνια και οι δυο στη βιομηχανία γαλακτοκομικών, πάλευαν ν’ αποδείξουν την αξία των προϊόντων τους. Μόνο που οι αγαπημένοι τους “διάδοχοι”, δεν ήθελαν να έχουν καμία απολύτως σχέση με το ανταγωνιστικό τους «παιχνιδάκι». Ένας εντυπωσιακός νέος 27 ετών και μια μοντέρνα νεαρά 22 Μαΐων, δεν νοιάζονται για πωλήσεις και εξαγωγές, μονάχα για περιπέτεια και έρωτα.

Όταν συνειδητοποιήσαμε ποιοι ακριβώς ήμασταν, αρχίσαμε να γελάμε δυνατά, αρχίσαμε να διασκεδάζουμε με τις ανοησίες που οι δυο πατεράδες συνέχιζαν να κάνουν, στην ουσία χωρίς κανένα νόημα. Ασυναίσθητα οι δυο παρέες έγιναν μια και αρχίσαμε να διασκεδάζουμε, αδιαφορώντας για τα επίθετα που είχαν στιγματίσει τις ζωές μας. Δεν μπορούσα να το κρύψω πως είχα εντυπωσιαστεί μαζί σου, μ’ άρεσε ο τρόπος που μιλούσες, κυρίως στους ανθρώπους που μας προσέφεραν τις υπηρεσίες τους, η φυσική σου ευγένεια, ο τρόπος που έβρισκες λύσεις για τα πάντα χωρίς να κραυγάζεις τις ικανότητές σου. Μ’ άρεσε ο τρόπος που σκεφτόσουν, χωρίς υποκρισία και ψεύτικη διακριτικότητα. Ήξερες απόλυτα και ποιος ήσουν και τι δύναμη “κουβαλούσε” τ’ όνομά σου, επέλεγες όμως ν’ αντιδράς διακριτικά και με μέτρο, χωρίς να βροντοφωνάζεις πως μπορούσες να επιβάλεις τη γνώμη και τα “θέλω” σου.

Περάσαμε τρεις υπέροχες μέρες στα χιόνια, με γέλια, με παιχνίδια, με άφθονο κρασί και πολύωρες συζητήσεις. Έρχονταν στιγμές που αισθανόμουν πως οι δυο μας δημιουργούσαμε έναν μικρό κόσμο, που κανείς και τίποτα δεν μπορούσε να εισχωρήσει. Ναι, για πρώτη φορά μπορούσα να μιλήσω ελεύθερα για τα πιστεύω μου, για τις σπουδές που σκόπευα να κάνω, για τις φιλοδοξίες, για τα όνειρά μου. Όνειρα που ως δια μαγείας ακουμπούσαν γλυκά με τα δικά σου. Ήταν σαν οι ανάσες τους να έδιναν ζωή ταυτόχρονα και στους δυο μας. Όταν επιστρέψαμε στην πόλη, το μόνο που ήθελα ήταν να συνεχίσω να σε βλέπω, το ίδιο και εσύ. Πριν χωριστούμε, μ’ έκλεισες στην αγκαλιά σου τρυφερά και ψιθύρισες έναν αγαπημένο στίχο, πριν σκύψεις και αγγίξεις τα χείλη μου για μια στιγμή, μόλις για μια ανάσα… “Το πιο μακρύ ταξίδι μου εσύ…”.

Από εκείνη τη στιγμή γίναμε αχώριστοι. Βόλτες στην παραλία, συζητήσεις σε μικρά γραφικά ταβερνάκια, περίπατοι στα πιο απομονωμένα σοκάκια της πόλης και παθιασμένα φιλιά και χάδια κάτω από τον ξάστερο ουρανό, που τόσο αγαπούσαμε και οι δυο. Η παρέα που ξεκίνησε τόσο αυθόρμητα, χωρίς δεύτερες σκέψεις, κατέληξε σ’ έναν βαθύ, απόλυτο έρωτα, που έκοβε την ανάσα και στους δυο. Μετά από λίγο ο φόβος και η αγωνία να μην το μάθουν οι δικοί μας άρχισαν να σκοτεινιάζουν τον ουρανό μας και ν’ αγριεύουν τη θάλασσα των φιλιών μας. Αποφασίσαμε να σταματήσουμε το κρυφτούλι και να τους πούμε την αλήθεια. Είχαμε μάλιστα την “φοβερή” ιδέα, να τους μιλήσουμε μαζί, να τους προσκαλέσουμε και τους δυο μαζί σε μια πριβέ αίθουσα ενός διάσημου ξενοδοχείου.

Πόλεμος, ένας ασύλληπτος θυμός, άγριες φωνές και ένα “κατηγορώ”, που μας έκανε να κουρνιάσουμε και οι δυο σε μια γωνιά τρομαγμένοι. Κάποια στιγμή κοιταχτήκαμε σοκαρισμένοι, θέλαμε να τους μιλήσουμε γι’ αγάπη και εκείνοι εξαγριωμένοι κήρυτταν πόλεμο. Μας χώρισαν. Μας απομόνωσαν. Μας εγκλώβισαν στα “πρέπει” μιας ηθικής, που μα το Θεό δεν ξέρει τι θα πει αγάπη! Προσπάθησαν να αιχμαλωτίσουν δυο ερωτευμένους, να φυλακίσουν την αγάπη, μόνο που κανείς από τους δυο πατεράδες δεν ήξερε πως η αγάπη δεν φυλακίζεται.

Σήμερα ζούμε και οι δυο στην Βοστόνη, εγώ σπουδάζω σ’ ένα από τα πιο διάσημα Πανεπιστήμια Καλών Τεχνών και εσύ δουλεύεις στην εταιρία ενός φίλου. Στο αριστερό μου χέρι φοράω το δαχτυλίδι σου και κάθε βράδυ κάνουμε όνειρα για την επιστροφή μας στην Ελλάδα. Κάνουμε όνειρα για ένα σπίτι κοντά στη θάλασσα, που θα το γεμίσω με δικά μου έργα ζωγραφικής και μια μεγάλη οικογένεια με πολλά κουτσούβελα. Στο όνειρο χωράνε και δυο πατεράδες μ’ αγύριστα μυαλά. Ίσως τελικά χωρέσουν και στην πραγματικότητα…

Μαρία Σταυρίδου

Advertisements

Απάντηση

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.