Η πρώτη μας συνάντηση στη δουλειά… Με κάρφωνες με τα πράσινα μάτια σου, αλλά εγώ δεν είχα πάρει χαμπάρι. Λίγες ώρες μετά, καθισμένοι στο μπαλκόνι πίναμε καφέ και κάναμε ένα τσιγάρο. Με ξάφνιασες όταν μου ζήτησες το τηλέφωνό μου. Τότε είδα στα μάτια σου ότι με γουστάρεις. Μου άρεσες και με τη ματιά μου στο έδειξα και εγώ, χωρίς να σου πω λέξη. Μετά από μέρες, καθισμένος σε ένα παραδοσιακό μπαλκόνι ενός ξενοδοχείου στην επαρχία, με σκέφτηκες και μου έστειλες το πρώτο μήνυμα. “Σε σκέφτομαι  με αυτό το αέρινο φορεματάκι σου και μου φτιάχνεις το μυαλό…”. Έδειξες φανερά ότι σου αρέσω και στο έδειξα και εγώ μέσα από μηνύματα. Άρχισε να μου αρέσει αυτό, ώσπου ήρθες ένα σούρουπο “Μαύρος ιππότης”. Όλα μαύρα, μαύρη μηχανή, μαύρο κράνος… Καθίσαμε σε ένα παρκάκι και μου έδωσες ένα φιλί που μ’ έστειλε… Γύρισα στο παρελθόν, στα πάρκα να κλέψουμε ένα φιλί, να δώσουμε μία αγκαλιά. Και εγώ έμεινα εκεί, σε εκείνο το φιλί, που άλλο δεν είχε. Τα μηνύματα αραίωσαν. Δεν ξέρω τι είχες μέσα στο μυαλό σου και ούτε με αφορά. Σου το ‘δειξα, σε διεκδίκησα. Εσύ όμως έμεινες στα ωραία λόγια, αλλά ρε φίλε χορτάσαμε! Πού είναι οι πράξεις; Πώς γουστάρεις δηλαδή “κουτσά-λειψά”; Ξέρω τι θέλω και στο είπα. Αλλά και αυτό δεν είναι αρκετό. Τι θέλεις; Ξέρεις; Ίσως να ξεκινούσε κάτι όμορφο, αλλά μάθαμε στο γκρίζο και όχι στο φωτεινό. Μας φοβίζει, μας τυφλώνει το φως και η αλήθεια! “Σε θέλω, με θέλεις”. Απλά πράγματα, αλλά και αυτά δεν είναι αρκετά. Ξέρω να διεκδικώ, αλλά δεν έμαθα να παρακαλάω για μία αγκαλιά, για ένα φιλί, για ένα μαζί στην τελική. Καβαλάω λοιπόν τη δική μου μηχανή με συνεπιβάτη την αξιοπρέπειά μου και εξαφανίζομαι.

Έφη Χαλκέα

Advertisements

Απάντηση

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.