Κλείναμε και οι δυο τα 16, όταν τελείως απροσδόκητα σου εξομολογήθηκα πως ήμουν ερωτευμένη μαζί σου. Ένα ανόητο πάρτυ συμμαθητών, δυο ποτήρια βότκα παραπάνω στο άδειο στομάχι και η ζημιά δεν άργησε να γίνει… Θυμάμαι πως όταν με συνόδεψες στο σπίτι, δεν είχα το κουράγιο να σε κοιτάξω στα μάτια. Για κάποιον ανεξήγητο λόγο, το βλέμμα μου έφτανε μέχρι τα γόνατα σου. Ακόμη θυμάμαι το φθαρμένο τζιν που φορούσες, στο αριστερό πόδι υπήρχε μια μικρή τρύπα ακριβώς πάνω στο γόνατο. Εκείνη την ώρα, το μόνο που ήθελα ήταν να την αγγίξω και μετά να εξαφανιστώ για πάντα από μπροστά σου. Τίποτα από τα δυο όμως δεν συνέβη, ούτε άγγιξα την προκλητική τρύπα στο τζιν, ούτε φυσικά και εξαφανίστηκα. Την επομένη εμφανίστηκες στο δωμάτιο μου όπως πάντα, κρατώντας δυο ζεστούς καφέδες και το βιβλίο της Χημείας για να σε βοηθήσω. Ήταν παράλογο όσο το σκεφτόμουν, μα δεν ξαναμιλήσαμε για την αυθόρμητη εξομολόγησή μου, συνεχίσαμε να κάνουμε κολλητή παρέα μέχρι τις πανελλαδικές και μετά μαζί ξανά στο Πανεπιστήμιο και μετά στο μεταπτυχιακό και μετά… και μετά στη ζωή…

Εκείνο το αυθόρμητο “Είμαι ερωτευμένη μαζί σου…”, παρέμεινε το μοναδικό μελανό σημείο στη σχέση μας, που όμως καμωνόμασταν και οι δυο πως το είχαμε ξεχάσει. Κάθε φορά που το σκεφτόμουν, ντρεπόμουν πολύ, κάθε φορά που σ’ έβλεπα μ’ ένα χαμογελαστό κορίτσι στο πλάι, ντρεπόμουν ακόμη περισσότερο… Αφού επέλεξες τη σιωπή, αναγκαστικά σ’ ακολούθησα, αποφάσισα πως δεν ήθελα να σε χάσω και συμβιβάστηκα στον ρόλο της “κολλητής”. Καμάρωνα για τις επιτυχίες σου, δάκρυζα για τις διακρίσεις σου και ένιωθα ντροπή, που ακόμη και μετά από τόσα χρόνια απέφευγα να πιώ μαζί σου βότκα, για να μην τολμήσει ξανά η ζαλισμένη γλώσσα ν’ αποκαλύψει το μεγάλο μου μυστικό… Βυθισμένη σε μια γλυκιά μονοτονία, με μόνιμη συντροφιά μια γλυκόπικρη μελαγχολία, συνέχισα να σπουδάζω και να υπάρχω στο περιθώριο της ζωής σου, μέχρι που εμφανίστηκε ένας απρόσμενος “μνηστήρας”…

Είχαμε φτάσει αισίως στα 23 και αν εξαιρέσεις κάποια επιπόλαια φλερτ, ακόμη δεν είχα καμία απολύτως εμπειρία απ’ αυτό που όλοι αποκαλούσαν “σχέση”. Δέχθηκα το φλερτ του περισσότερο από περιέργεια και εκείνο το αίσθημα ντροπής, που γινόταν όλο και πιο έντονο. Η τελευταία σου κατάκτηση μετρούσε ήδη 8 μήνες και απ’ ότι φαινόταν, το θέμα σοβάρευε, έπρεπε λοιπόν να το πάρω απόφαση πως θα συνέχιζες τη ζωή σου με μια άλλη γυναίκα. Ήμουν έτοιμη να κάνω το επόμενο βήμα, όταν απρόσμενα σε είδα στο κατώφλι του σπιτιού μου, κρατώντας ένα μπουκάλι βότκα. Πάγωσα ολόκληρη! Ευδιάθετος μου ζήτησες ν’ ακυρώσω το ραντεβού μου και σέρβιρες σε δυο ποτήρια το διάφανο υγρό. Το ήξερες πως δεν ήθελα να πιώ και όμως σχεδόν… μ’ ανάγκασες…

Όταν γέμισες το ποτήρι μου για τρίτη φορά πανικοβλήθηκα και σε ρώτησα με τρεμάμενη φωνή τι σου συμβαίνει. “Κάνω υπομονή 7 ολόκληρα χρόνια. Είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου πως θα σου έδινα τον χρόνο να… μεγαλώσεις, να ωριμάσεις, πώς να το πω… να συνειδητοποιήσεις τα συναισθήματά σου. Νομίζω όμως πως το παράκανα και εσύ…”. Δεν καταλάβαινα τίποτα, συνέχισα να σε κοιτάζω σαν χαμένη. “Δεν πρόκειται να επιτρέψω σε κανέναν να σε πλησιάσει, να επιχειρήσει να σε κάνει δικιά του, να τολμήσει να σ’ αγγίξει! Εσύ είσαι δικιά μου! Δικιά μου, κομμάτι της ανάσας μου, ο δεύτερος χτύπος της καρδιάς μου! Θεωρούσα πως ο χρόνος θα μας βοηθούσε να  κατασταλάξουμε, να βεβαιωθούμε για να συναισθήματά μας. Δεν ήθελα να σε χάσω. Δεν θέλω να σε χάσω. Εκείνο το βράδυ, το μόνο που ήθελα ήταν να σε κλείσω στην αγκαλιά μου και να… όμως φοβήθηκα πολύ! Δεν ήθελα να σε πληγώσω. Πρέπει να με πιστέψεις! Και μόνο στη σκέψη πως ήσουν πληγωμένη, τρελαινόμουν. Επέλεξα τη σιωπή, γιατί δεν ήμουν έτοιμος. Δεν ήθελα να καταστρέψω την ευκαιρία που μου έδινες. Ήθελα απλώς να γίνουμε ζευγάρι την πιο κατάλληλη στιγμή…”.

Το βλέμμα μου χαμήλωσε ξανά, μόνο που αυτή τη φορά η ζεστή αγκαλιά σου, ήρθε αποφασισμένη να με πάρει μακριά από το μονοπάτι της ντροπής. Όταν αισθάνθηκα τα χείλη σου πάνω στα δικά μου, ο κόσμος μονομιάς άλλαξε προσωπείο. Μια ολόκληρη ζωή περίμενα εκείνο το φιλί, εκείνη την ανάσα που τώρα ρουφούσε λαίμαργα τη δική μου, που πάλευε να της επιβληθεί και ταυτόχρονα να της δώσει ζωή και ελευθερία. Ένα απρόσμενο ταξίδι στο όνειρο με γεύση από… βότκα. Όταν τα χείλη κατάφεραν ν’ αποτραβηχτούν για μια φρέσκια ανάσα, κούρνιασα στην πολυπόθητη αγκαλιά σου μ’ έναν γλυκό ψίθυρο… “Η αγάπη ποτέ δεν πληγώνει…”.

Μαρία Σταυρίδου

Advertisements

Απάντηση

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.