Για κάποιον διαολεμένο λόγο που ποτέ δεν κατάλαβα, από την πρώτη στιγμή που πάτησα το πόδι μου στο Πανεπιστήμιο, αντιπάθησα έναν και μόνο άνθρωπο, την παιδική σου φίλη. Φυσικά όταν την πρωτογνώρισα ακόμη δεν γνωριζόμασταν και δεν είχα ιδέα για την πολύχρονη φιλία σας. Είχαμε ήδη βγει τέσσερα ραντεβού, όταν μου ανακοίνωσες πως η κολλητή σου έχει γενέθλια και θέλεις να πάμε μαζί, για να γνωρίσω και όλη την τρελοπαρέα. Ομολογώ πως όταν συμφώνησα, δεν περνούσε από το μυαλό μου πως θα συναντούσα εκείνην την αντιπαθητική φυσιογνωμία στην μέση του τραπεζιού, να γελάει και να κοιτάζει όπως πάντα ειρωνικά. Ακόμη δεν μπορώ να εξηγήσω πώς κατάφερα να βγάλω εκείνο το βράδυ χωρίς μαλώματα και μαλλιοτραβήγματα, μονάχα με τις συνηθισμένες “γυναικουλίστικες” μπηχτές. Τελικά το μόνο κέρδος ήταν πως διαπίστωσα πόσο πολύ με ήθελες και αυτό ομολογώ ήταν το καλύτερο “επιδόρπιο” της βραδιάς.

Η καθημερινότητά μας έντονη, όπως πρέπει να είναι σ’ αυτήν την ηλικία. Μαθήματα, εργαστήρια, διάβασμα στη βιβλιοθήκη, εργασίες, φαγητό στην λέσχη, καφεδάκι στην παραλία και μετά χουζούρι και παθιασμένα φιλιά στο μικρό σου δυαράκι. Δεν ήθελα κάτι άλλο… Πολύ γρήγορα χαλάρωσα, αφέθηκα στην αγκαλιά σου και απολάμβανα το δώρο του έρωτα, που ήταν τόσο όμορφο, τόσο διαολεμένα λαχταριστό! Μόνιμη παραφωνία… ο ειρωνικός σχολιασμός της αγαπημένης σου “κολλητής”, που είχε αρχίσει να γίνεται κάτι παραπάνω από ενοχλητική. Ακόμη και εσύ άρχισες να την αποφεύγεις, παρότι σε μένα προσπαθούσες πάντα να τη δικαιολογήσεις. Ίσως γι’ αυτό και εγώ έδινα τόπο στην οργή. Είναι εύκολο να ξεσπάς και να γκρεμίζεις και εγώ μαζί σου ήθελα μόνο να χτίζω και να κάνω όνειρα για μια κοινή ζωή. Προσπαθούσα να την ανεχθώ, αν και δεν ήταν εύκολο, μα για χάρη σου το έκανα, μέχρι που ένα απόγευμα η “κυρία” με κατηγόρησε ομολογουμένως με περισσό θράσος, πως μπήκα ανάμεσά σας και λίγο ή πολύ με προειδοποίησε πως θα κάνει τα πάντα για να χωρίσουμε. Για λίγα λεπτά έμεινα ακίνητη και ναι, σοκαρισμένη… Κανείς μέχρι τότε δεν μου είχε φερθεί τόσο αδιάντροπα! Κατάφερα να συγκρατήσω τα λόγια που μ’ έπνιξαν, κατάφερα να κρατήσω τη ψυχραιμία μου και να μην της απαντήσω καν. Σου έστειλα ένα μήνυμα πως έπρεπε να φύγω για κάποιο υποτιθέμενο σοβαρό πρόβλημα στο σπίτι και εξαφανίστηκα.

Βγήκα στον δρόμο και άρχισα να περπατάω κάτω από τη βροχή σαν μεθυσμένη. Ήταν η πρώτη φορά που αισθανόμουν τόσο έντονα συναισθήματα για κάποιο αγόρι και δεν ήθελα να μου το χαλάσει αυτό το θρασύτατο πλάσμα. Δεν ξέρω πώς δυο ώρες μετά βρέθηκα κάτω από το διαμέρισμα σου. Ανέβηκα μουδιασμένη, ίσως και λιγάκι φοβισμένη. Είχα καταλάβει πως ήσουν δεμένος μαζί της, ό,τι και αν έλεγες όταν σου έκανα παράπονα το ένιωθα πως και εκείνη είχε μια διαλεχτή θέση στην καρδιά σου. Άνοιξες την πόρτα έκπληκτος και μάλλον κάπως ανήσυχος, η όψη μου δήλωνε πολλά περισσότερα απ’ όσα θα ήθελα. Δεν ήταν δύσκολο να με πιέσεις, ίσως γιατί στην ουσία το ήθελα και εγώ πολύ να σου μιλήσω, να σου αποκαλύψω τι ακριβώς είχε συμβεί. Έμεινες σιωπηλός μέχρι να σταματήσω τη διήγηση, μέχρι τα λόγια να σβήσουν μέσα στα παγωμένα μου χείλη. Εκείνη η σιωπή με φόβιζε, δεν ήθελα να σε χάσω, δεν ήμουν όμως και διατεθειμένη να σε μοιραστώ μ’ έναν τέτοιο άνθρωπο. Δεν γινόταν και το χειρότερο ήταν πως το ξέραμε και οι τρεις αυτό, δεν υπήρχε χώρος πια και για την “κολλητή” και για την “αγαπημένη”

Έκπληκτη σ’ άκουσα να λες πως θα της μιλήσεις και πως θα προσπαθήσεις να της δώσεις να καταλάβει πως δεν γίνεται να μου μιλά μ’ αυτόν τον τρόπο, πως εγώ είμαι το πιο σημαντικό πρόσωπο στη ζωή σου και πως δεν υπάρχει περίπτωση να χωρίσουμε, για να ικανοποιηθεί αυτή. Λόγια, υποσχέσεις και δηλώσεις έρωτα και αγάπης, που μέσα σε λίγες στιγμές μόνο, ζέσταναν και το κορμί και τη ψυχή μου. Αποκοιμήθηκα στην αγκαλιά σου γαληνεμένη, σίγουρη πως ο λόγος σου ήταν η σφραγίδα της κοινής μας ζωής. Πόσο λάθος έκανα Θεέ μου; Την επομένη, με το που ξυπνήσαμε, μου ανακοίνωσες πως έκλεισες ραντεβού μαζί της για να μιλήσετε. Δεν είπα τίποτα, δεν υπήρχε λόγος. Ετοιμαστήκαμε, εγώ έπρεπε να επιστρέψω στο σπίτι ν’ αλλάξω και να πάω στο εργαστήριο. Πριν βγω από το διαμέρισμα, το μόνο που τόλμησα να σου πω, ήταν πως δεν υπήρχε περίπτωση να τη δεχθώ στη ζωή μας με κανέναν τρόπο και πως αν ήθελες να συνεχίσεις μαζί της, αναγκαστικά να ξέκοβες μαζί μου. Με φίλησες και μου έδωσες ραντεβού στη λέσχη για να φάμε παρέα. Μόνο που στη λέσχη δεν εμφανίστηκες μόνος…

Όταν την είδα να κάθεται δίπλα σου και μάλιστα να έχει τυλίξει τα χέρια της γύρω από το κορμί σου, ήξερα πως τελικά είχα χάσει.. Ίσως να ήταν λάθος που σ’ έβαλα να επιλέξεις, ίσως να υπερεκτίμησα την “αγάπη” μας, ίσως… Το θέμα παρέμενε πως είχα χάσει και το μόνο που έπρεπε να κάνω ήταν ν’ αποδεχθώ την ήττα μου. Απόλυτα ψύχραιμη έβαλα δυο γλυκά σ’ έναν δίσκο και σας τον έφερα με το πιο ζεστό μου χαμόγελο. “Να είστε πάντα καλά και πάντα τόσο… αγαπημένοι”. Άφησα τον δίσκο και έκανα μεταβολή. Σ’ άκουσα να με φωνάζεις, ομολογώ πως περίμενα μάλιστα να τρέξεις και από πίσω μου να με σταματήσεις. Φαντάζομαι πως η αγαπημένη σου κολλητή, δεν σου το επέτρεψε… Δεν πειράζει, τώρα ξέρω, τότε φορούσα ακόμη τις παρωπίδες τους έρωτα… Αν πράγματι δεν ήθελες να με χάσεις, δεν θα την έφερνες ποτέ στο ραντεβού μας. Ας είναι, ας είστε πάντα καλά, απ’ ότι φαίνεται, αξίζετε απόλυτα ο ένας τον άλλον. Εγώ πήρα ένα πολύ καλό μάθημα, που είμαι απόλυτα σίγουρη πως θα μου φανεί πολύ χρήσιμο στο μέλλον. Τέσσερις μήνες μετά, έμαθα τυχαία από έναν κοινό φίλο πως η φιλία σας χάλασε, πως το είχες μετανιώσει. Δεν σχολίασα, δεν υπήρχε λόγος, ήταν δική σου η επιλογή να ρισκάρεις να με χάσεις, που δυστυχώς την έκανες…

Μαρία Σταυρίδου

Advertisements

Απάντηση

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.