Πού να το ήξερα, όταν ευχήθηκα μέσα μου “θέλω να ζήσω έναν έρωτα από αυτούς που σημαδεύουν κι ας ραγίσω στο τέλος…”. Το σύμπαν ήταν ανοιχτό και άκουσε την σκέψη μου. Πέρασαν μήνες και αυτό το απρόσμενο, αυτή η ευχή, έγινε πραγματικότητα.! Έτσι ξαφνικά και απρόσμενα όπως όλα γίνονται στην ζωή. Ξαφνικά σε είδα μπροστά μου να στέκεις και να με κοιτάζεις με ένα βλέμμα βαθύ. Και εγώ το ίδιο να σε κοιτάζω και το βλέμμα μου να νιώθω ότι διαπερνά την αθέατη πλευρά του μυαλού σου. Μαγνητισμένοι και οι δύο… Σου χαμογέλασα. Το έκανες και εσύ, αλλά με μια αμηχανία και μια αποφασιστικότητα σαν να μην ήθελες να με αφήσεις να χαθώ μέσα στο πλήθος. Έτρεχες ανάμεσα στον κόσμο, όσο εγώ ξεμάκραινα συνεχίζοντας τον δρόμο μου, αλλά συγχρόνως έπιασα τον εαυτό μου να εύχεται να τρέξεις πίσω μου. Αυτόματα διατάραξες την σκέψη μου, ακουμπώντας το χέρι σου στον ώμο μου. “Στάσου ένα λεπτό, γιατί έφυγες; Θέλω να σε ξαναδώ, δώσε μου το τηλέφωνό σου…”. Ακούστηκε σαν προσταγή, αλλά μου άρεσε. Εγώ αυθόρμητα στο έδωσα, δεν ήθελα να χαθούμε. Σαν κάτι να μου ψιθύριζε η καρδιά… Βρεθήκαμε μετά από μέρες, ένα φθινοπωρινό απογευματάκι, αλλά με λιακάδα. “Τότε η μέρα θα είναι πιο λαμπρή!” μου είπες, όταν σου είπα το ναι.

Αυτό ήταν! Ένας έρωτας κεραυνοβόλος που δεν τον είχα φανταστεί! Δύσκολη η διαδρομή μέσα στα “πρέπει”, αλλά όχι στα “γιατί”. Και ο έρωτας έγινε αγάπη δυνατή! Μία αγάπη από αυτές που νιώθεις ότι θα κρατήσει και δεν θα χαθεί! Μία διαδρομή στον δρόμο της καρδιάς, χαραγμένη στον δικό της χάρτη. “Μαζί σου θέλω να είμαι, να μου δώσεις αγάπη και να σου δώσω έρωτα πολύ!”. Με σημάδεψες, ζωγράφισες μια κόκκινη καρδιά στο στήθος μου, ένα ανεξίτηλο tattoo του έρωτά μας, σαν να μην ήθελες πότε σου να σβηστεί. Ξέρω ότι θα ραγίσω, όταν το “μαζί” αυτό χαθεί. Όχι στο μυαλό, όχι στην καρδιά. Θα μείνεις πάντα εκεί! Δική μου ήταν η επιλογή!
 
Έφη Χαλκέα
Advertisements

Απάντηση

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.