Μπήκα στο σπίτι μουδιασμένη παρότι διανύαμε τον πιο ζεστό Απρίλη των τελευταίων ετών. Έτρεμα ολάκερη! Μόλις μπήκα στο καθιστικό, αμέσως αναζήτησα το κουβερτάκι της τηλεόρασης. Άναψα ένα τσιγάρο και κουλουριάστηκα σε μια γωνιά, προσπαθώντας να συνέλθω. Τίποτα όμως δεν μπορούσε να ζεστάνει το κορμί μου! Τίποτα! Η εικόνα σου δεν έφευγε από τα μάτια μου, ο πόνος και το παράπονο στη φωνή σου με είχαν καθηλώσει, με είδαν διαλύσει. Ανακάθισα και άρχισα να φέρνω στη μνήμη μου καρέ – καρέ ακριβώς ό,τι είχε συμβεί. Τη συνέλευση του τμήματος, την παρουσίασή σου, τις διαφωνίες του διευθυντή, τα επιχειρήματά σου, τη γνώμη μου… Για μια στιγμή όλα διαγράφηκαν και μόνο εκείνο το “Σε ήθελα δίπλα μου…”. Πάγωσα, δεν είχα καταλάβει πως οι αντιρρήσεις μου σ’ έφεραν σε τόσο δύσκολη θέση, δεν ήταν η πρώτη φορά που δεν συμφωνούσα μαζί σου σε θέματα της δουλειάς. Το είχαμε αποδεχθεί πια και οι δυο, πως κάποια ζητήματα τα βλέπαμε τελείως διαφορετικά. Εκείνη η τόσο αυθόρμητη φράση όμως με είχε ταρακουνήσει. “Σε ήθελα δίπλα μου…”. Μα πάντα είμαι δίπλα σου, από τη στιγμή που γίναμε ζευγάρι, αγαπημένο ζευγάρι, ποτέ δεν στάθηκα απέναντί σου ή τουλάχιστον έτσι πίστευα μέχρι τώρα.

Προσπάθησα να δω την αντίδρασή σου κάτω από ένα διαφορετικό πρίσμα, προσπάθησα να μπω στη θέση σου, να ζυγίσω τα λόγια μου σαν να είμαι “εσύ”. Θεώρησα σωστό όταν ρωτήθηκα να πω τη γνώμη μου, την ειλικρινή μου γνώμη, η παρουσίασή σου για το νέο προϊόν ήταν υπέροχη, μα είχε ένα – δυο κενά που δεν γινόταν να περάσουν απαρατήρητα. Όταν μου ζήτησες τη γνώμη μου, σου την είπα χωρίς φόβο και χωρίς κανένα πάθος. Ποτέ δεν σ’ έχω δει ανταγωνιστικά και ας δουλεύουμε στο ίδιο τμήμα. Εσύ είσαι το ταίρι μου, ο άνθρωπός μου, πώς θα ήταν δυνατό λοιπόν να σε δω ανταγωνιστικά; Με προβλημάτισε όμως η σημερινή σου αντίδραση, “Σε ήθελα δίπλα μου…”. Αυτή η φράση τελικά έγινε ένας μικρός εφιάλτης! Ποτέ δεν φανταζόμουν πως έτσι αισθανόσουν για μένα, που ξέρεις καλά πόσο παλεύω να μην αδικήσω κανέναν και κυρίως εσένα.

Γέμισα ένα ποτήρι κρασί και το πήρα πάλι από την αρχή… επιχειρήματα, αντιδράσεις, αντιρρήσεις… Όλα είχαν μια λογική πορεία, κανείς δεν ήθελε ούτε να σε απορρίψει, ούτε να σε προσβάλει, ίσως όμως εγώ όντως να έπρεπε ν’ αντιδράσω διαφορετικά. Μπορεί να είχε να κάνει με την δουλειά, όμως όσο το σκεφτόμουν, καταλάβαινα πως αναζητούσες την ηθική μου συμπαράσταση. Μπορεί όταν ρωτήθηκα να ήμουν η υπεύθυνη των πωλήσεων για την εταιρία, εσύ όμως ήθελες να εκφραστώ ως το στήριγμά σου. Δεν ξέρω αν έχεις δίκιο, ξέρω καλά πως ποτέ δεν θα προσπαθούσα να σε διαβάλω στη συνέλευση, όπως ξέρω καλά πως πάντα θέλω να σε στηρίζω. Για την ώρα, το μόνο που θέλω είναι να επιστρέψεις και να μου δώσεις την ευκαιρία να σου εξηγήσω γιατί αντέδρασα έτσι όπως αντέδρασα. Όχι, δεν ήμουν απέναντί σου, ίσως να αισθάνθηκες πως δεν ήμουν πλάι σου, δεν ήμουν όμως και απέναντί σου. Ποτέ δεν θα σταθώ απέναντί σου, απλώς πάντα θα είμαι επαγγελματίας και θα προσπαθώ να κάνω ό,τι καλύτερο μπορώ στη δουλειά μου. Ίσως να έπρεπε να είμαι πιο διακριτική, ίσως θα έπρεπε πρώτα να το έχω συζητήσει πιο επίμονα μαζί σου, ίσως… Ένα είναι σίγουρο, πως όταν έρθεις, θα ξεκαθαρίσουμε μια και καλή πως πρωτίστως για μένα είσαι το ταίρι μου, ο αγαπημένος μου και μετά όλα τα άλλα. Εύχομαι ειλικρινά να καταφέρουμε να βρούμε τις ισορροπίες μας, γιατί εγώ καρδιά μου το μόνο που θέλω είναι να στέκομαι στο πλάι σου, ούτε πιο πίσω σου, ούτε πιο μπροστά σου και κυρίως ποτέ απέναντι σου!

Μαρία Σταυρίδου

Advertisements

Απάντηση

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.