Ήρθε η στιγμή να ομολογήσω πως είχα φερθεί εγωιστικά. Ναι, εγωιστικά και τώρα έπρεπε να υποστώ τις συνέπειες. Όταν μου ζήτησες να σε παντρευτώ, ήξερα πως δεν ήθελες να συνεχίσω την καριέρα μου, ήθελες να κάνεις οικογένεια, παιδιά, μια ζωή με σταθερά δεδομένα. Τα δεδομένα της ελληνικής “πατροπαράδοτης” οικογένειας. Παρότι με ξίνιζε λιγάκι όλο αυτή η τυποποιημένη εικόνα, βαθιά μέσα μου ήξερα πως λίγο – πολύ το ίδιο ήθελα και εγώ. Ίσως να μ’ ενοχλούσε λίγο η σκέψη πως έπρεπε να παρατήσω τη δουλειά μου, να κλείσω το γραφείο μου, όμως ήξερα πως ήμουν πολύ ερωτευμένη μαζί σου και ήσουν ο μοναδικός άνδρας που μ’ έκανε να αισθάνομαι έτσι. Δεν υπήρχε οικονομικό ζήτημα, είχα όμως παιδευτεί πολύ να στήσω τον εκδοτικό και με πονούσε η σκέψη να τον αφήσω στην αδελφή μου και ν’ αποκοπώ τελείως. Πριν τον γάμο, σου υποσχέθηκα πως θα εκπαίδευα την αδελφή μου και πως με το που θα έμενα έγκυος θα παρατούσα τα πάντα και θ’ αφοσιωνόμουν στην οικογένειά μας.

Ο γάμος έγινε, το υπέροχο γαμήλιο ταξίδι στο Παρίσι τελείωσε μέσα στο όνειρο του έρωτά μας και πριν κλείσει ο μήνας, απρόσμενα διαπιστώσαμε και τις “συνέπειες” αυτού του ταξιδιού. Όταν είδα το τεστ να δείχνει θετικό, αισθάνθηκα να μουδιάζω ολόκληρη, ομολογώ πως δεν το περίμενα. Δεν είχε να κάνει πως δεν ήθελα τόσο γρήγορα να γίνω μητέρα ή… δεν ξέρω,,, ίσως να είχε σχέση και αυτό. Φυσικά και ήθελα το παιδί σου και μάλιστα όχι μόνο ένα, όμως… αυτό ήταν το πρόβλημα, υπήρχε αυτό το “όμως”, που τριβέλιζε το μυαλό μου, που με βασάνιζε, που μου δημιουργούσε αμφιβολίες ακόμη και για τα ίδια μου τα συναισθήματα.

Μόλις το έμαθες, δήλωσες πως αισθάνεσαι ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος στον κόσμο! Σ’ έβλεπα ενθουσιασμένο να κάνεις σχέδια και όνειρα για τον “διάδοχο”, να μιλάς για τη διακόσμηση του δωματίου του, να οργανώνεις τη ζωή του, από το βρεφονηπιακό σταθμό μέχρι τον γάμο του και εγώ σ’ άκουγα και ένιωθα το είναι μου ν’ ανατριχιάζει… Μετέφρασες την κακοδιαθεσία μου στις ορμόνες, το ξαφνικό σοκ, την γλυκιά ταραχή που έχει κάθε νέα υποψήφια μανούλα, ούτε που σου πέρασε από το μυαλό πως εγώ συνέχιζα να έχω τα ίδια όνειρα που είχα το πρωί, πριν διαπιστώσουμε πως είμαι έγκυος. Συνέχιζα να θέλω να πάρω μέρος σε διαγωνισμούς, σε συνέδρια και σ’ εκθέσεις ως εκδοτικός οίκος. Αυτό ήταν το πρόβλημα, συνέχιζα να θέλω κάτι που εσύ είχες απαγορεύσει. Αυτό το παιδί ήταν η χαριστική βολή για τον εκδοτικό μου και όσο το σκεφτόμουν, τόσο αναστατωνόμουν. Δεν τόλμησα να σου μιλήσω εγώ, μα η μητέρα σου, που με βρήκε να κλαίω ένα απόγευμα στο γραφείο. Ήρθα σε τόσο δύσκολη θέση, που δεν μπορούσα να κάνω διαφορετικά, παρά να της εξηγήσω πως δεν ήθελα ν’ αφήσω ακόμη τη δουλειά μου. Δεν χάρηκε ιδιαίτερα με τα “θέλω” μου, αν και θα πρέπει να ομολογήσω πως τα σεβάστηκε και μάλιστα σου μίλησε σχετικά. Περίμενα ν’ αντιδράσεις πολύ άσχημα, αντ’ αυτού οργάνωσες ένα όμορφο Σαββατοκύριακο στο εξοχικό μας και προσπάθησες να με πείσεις πως όλα θα πήγαιναν μια χαρά με τον εκδοτικό. Πως θα με βοηθούσες με κάθε δυνατό τρόπο να τακτοποιήσω όλες τις εκκρεμότητες της δουλειάς, ώστε να μην αγχώνομαι. “Αγάπη μου, σου υπόσχομαι πως όλα θα είναι μια χαρά μέχρι να γεννήσεις το μικρό μας!”

Ήθελα τόσο πολύ ν’ απολαύσω τη ζεστή σου αγκαλιά, όμως τα λόγια σου τα εισέπραττα ως καρφιά που με πλήγωναν και εσύ δεν καταλάβαινες τίποτα. Δεν ήθελα να με βοηθήσεις με τις εκκρεμότητες της δουλειάς, ήθελα να μου επιτρέψεις να συνεχίσω να δουλεύω, να δημιουργώ. Δεν ήξερα πώς να σου το δώσω να το καταλάβεις, είχα ανάγκη να αισθάνομαι πως δεν θα παρατούσα έτσι τους κόπους και τις θυσίες μου.

Το άγχος, η κούραση, η ένταση και οι μαύρες σκέψεις που δεν φεύγαν στιγμή από το μυαλό μου, όπως ήταν φυσικό έκαναν κακό και στην υγεία μου και στην εγκυμοσύνη μου. Όταν ο γιατρός μου εξήγησε πως έπρεπε να μείνω ακίνητη στο κρεβάτι αν ήθελα να γεννήσω ένα υγιές παιδί, άρχισα να κλαίω σε κατάσταση υστερίας. Δεν ήξεραν τι να μου πουν για να σταματήσω. Πνιγμένη στις τύψεις, άρχισα να ζητάω συγνώμη και να παρακαλάω την Παναγιά να προστατέψει το παιδί μας. Μονάχα εσύ κατάφερες με την ηρεμία και τη ψυχραιμία σου να με ηρεμήσεις και να μου δώσεις να καταλάβω πως το παιδί δεν κινδύνευε άμεσα αν πράγματι ξεκουραζόμουν και ακολουθούσα τις οδηγίες του γιατρού. Ένα μήνα τώρα μετράω ακόμη και τα λεπτά της ημέρας, το μόνο που θέλω είναι να δω στο ημερολόγιο πως έχει μπει επιτέλους ο μήνας της γέννησής σου γλυκό μου αγγελούδι. Δεν με νοιάζει τίποτα άλλο, δεν σκέφτομαι τίποτα άλλο! Μου είναι αδιάφορος και ο εκδοτικός και τα βιβλία και οι διαγωνισμοί και οι διακρίσεις. Μονάχα εσύ να ‘ρθεις με το καλό στη ζωή μας, για να την ομορφύνεις. Μετά… μετά δεν ξέρω αν θα έχω τη διάθεση να επιτρέψω να μου αποσπά την προσοχή κάτι άλλο εκτός από σένα. Εγωισμός… το απόλυτο αντίδοτο… μητρότητα!

Μαρία Σταυρίδου

Advertisements

Απάντηση

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.