Έμεινα μέχρι το ξημέρωμα να κοιτάζω τις φωτογραφίες της “αγάπης” μας… Μια κοινή ζωή 4 ετών, μια γνωριμία σε γνωστό νησί του Αιγαίου, μια απρόσμενη συνάντηση στην πόλη και ένα ραντεβού που μας οδήγησε σε μια κοινή ζωή. Μέχρι που αποφάσισες πως δεν σου ταίριαζε. Πώς το είπες; ‘Εγκλωβισμένος… “Αισθάνομαι εγκλωβισμένος μέσα στην αγάπη σου…”. Ομολογώ πως ήταν η πρώτη φορά που μου ανακοίνωσαν ως αιτία χωρισμού την αγάπη μου, που είναι αβάσταχτη, τόσο που εγκλωβίζει. Δεν κάθισα καν να το συζητήσω μαζί σου, δεν υπήρχε λόγος, εκείνα τα μάτια, που λάτρεψα όσο τίποτα, έλεγαν τόσα πολλά, τόσα πικρά και σουβλερά λόγια, που τα χείλη σου δεν θα τολμούσαν ποτέ να ξεστομίσουν. Μάζεψα τ’ απομεινάρια της αγάπης μας και έφυγα. Επέστρεψα στο μικρό μου κελί, πληγωμένη και σε κατάσταση σύγχυσης. Για μήνες πάλευα ν’ ανακαλύψω την αιτία της μεγάλης σου αλλαγής, μέχρι που ένας καλοθελητής μου αποκάλυψε το… “ξανθό” σου μυστικό. Μια συνάδελφος από το τμήμα διαφήμισης, εντυπωσιακά όμορφη και αδιάκριτα τσιμπημένη μαζί σου, διατεθειμένη να μην αφήσει τίποτα και κανέναν να σταθεί εμπόδιο στις “ορέξεις” της. Απ’ ό,τι ανακάλυψα μετά από μια μικρή έρευνα, το ενδιαφέρον της δεν σ’ άφησε αδιάφορο, το αντίθετο μάλιστα. Γι’ αυτό η αγάπη μου είχε αρχίσει να σ’ εγκλωβίζει, γιατί ανάμεσά μας δεν υπήρχε χώρος για τον ξανθό σου άγγελο… Κατανοητό.

Ομολογώ πως στην αρχή θύμωσα, μετά άρχισα να παραδίνομαι σε σκοτεινές σκέψεις εκδίκησης, ευτυχώς στο τέλος κατάφερε γι’ ακόμη μια φορά να επιβληθεί η λογική. Η αγάπη δεν είναι εξαναγκασμός, το αντίθετο, είναι πέταγμα ελεύθερο στον ουρανό, είναι βουτιά στα πιο σκοτεινά νερά της λαχτάρας και της ηδονής, είναι υπογραφή καταδίκης και σφραγίδα υποταγής με τη δική σου βούληση σ’ αυτόν που κάνει την καρδιά σου να σπαρταράει σαν τρομαγμένο πετούμενο όταν ξεσπά η καταιγίδα. Ήσουν ελεύθερος ν’ απολαύσεις τον νέο σου άγγελο, το νέο σου πάθος και εγώ ήμουν πια έτοιμη να θάψω την αγάπη μου. Να τη ντύσω με τα καλά της και να τη συνοδέψω στην τελευταία της κατοικία. Να μαζέψω τα προικιά της, τις αναμνήσεις από τα φιλιά και τα χάδια του έρωτά μας και να κλειδώσω το σεντούκι, που είχε χαραγμένο τ’ όνομά σου, για πάντα. Η ανηφόρα που είχα μπροστά μου ήταν μεγάλη, δύσβατη και απότομη, κατάφερα όμως να την ανέβω και να σταθώ ξανά δυνατή στην κορυφή της. Δυνατή και λιγάκι πιο συνειδητοποιημένη. Οι πληγές πονούσαν ακόμη, μα τώρα πια ήμουν απόλυτα βέβαιη πως μετά από λίγο θα κατάφερνα να διώξω και αυτόν τον γλυκό πόνο, που κάποια βράδια μ’ άφηνε ξάγρυπνη να σκέφτομαι δυο υπέροχα μαύρα μάτια με αφύσικα μακριές βλεφαρίδες, δυο μάτια που είχαν καταφέρει να κατακτήσουν τη ψυχή μου, δυο μάτια που είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου πως δεν θα ξαναντίκρυζα.

Τελικά πολλοί οι καλοθελητάδες σ’ αυτήν την άμοιρη ζωή, 21 μήνες μετά και ένας ενοχλητικός ψίθυρος μου θύμισε όλα αυτά που πολέμησα τόσο πολύ να ξεχάσω. Ένα “αδιάφορο” σχόλιο από έναν παλιό φίλο πως χώρισες με τον ξανθό άγγελο, συγκεκριμένα σε χώρισε και τώρα πια σκέφτεσαι πολύ σοβαρά να φύγεις και από την εταιρία. Συνέχισα να πίνω το ποτό μου θα έλεγα μάλλον αδιάφορη. Ναι, αδιάφορη, δεν μ’ αφορούσαν πια ούτε οι άγγελοι στη ζωή σου, ούτε οι αποφάσεις για τη ζωή σου. Όταν σηκώθηκα να φύγω, ο φίλος με κοίταξε με νόημα και μου ψιθύρισε μ’ έναν συμπονετικό τόνο πως κάποια στιγμή σκεφτόσουν να επικοινωνήσεις μαζί μου. Για μια στιγμή κοκάλωσα, δεν είχα επιτρέψει ποτέ σε φίλους ή συγγενείς να επέμβουν στη προσωπική μου ζωή, αυτή τη φορά όμως αισθάνθηκα πως ήταν μονόδρομος. “Κάνε μου μια χάρη… αν σου αναφέρει ξανά πως θέλει να επικοινωνήσει μαζί μου, ξεκαθάρισέ του πως δεν θέλω ούτε να τον δω μπροστά μου, οι δρόμοι επικοινωνίας έχουν κλείσει εδώ και πολύ καιρό και δεν υπάρχει περίπτωση να ξανανοίξουν. Κάποιοι δρόμοι δεν έχουν γυρισμό…”

Μαρία Σταυρίδου

Advertisements

Απάντηση

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.