Σ’ άκουγα σχεδόν με κομμένη την ανάσα μέχρι εκείνο το… “Αλλά εγώ…”. Ναι, εσύ, το άλλο μου μισό -σύμφωνα με τα λεγόμενά σου- το υπόλοιπο κομμάτι της ζωής και της ψυχής μου, που λαχταράει τόσο να ενωθεί μαζί μου, που με σκέφτεται και αισθάνεται να του κόβεται η ανάσα. Ναι, εσύ, ο πρίγκιπας του παραμυθιού, που κραυγάζει πως είναι διατεθειμένος να μοιραστεί τα πάντα μαζί μου. Να δώσει τα πάντα, να υποφέρει τα πάντα, ν’ αγωνιστεί για τα πάντα. Μόνο που εκείνο το “αλλά”, χάλασε κυριολεκτικά τη συνταγή και ο πρίγκιπας άρχισε να κοάζει ενοχλημένος και να ορίζει όρια και σύνορα ανοχής. Ίσως τελικά να παρασυρθήκαμε και οι δυο από την έντονη ανάγκη να γίνουμε «ένα».

Όταν φτάνεις στο σημείο να φωνάζεις σε κάποιον πως είναι το άλλο σου μισό και θέλεις να ενωθείς μαζί του, αν γίνεται για πάντα, δεν υπάρχουν “αλλά”, δεν υπάρχουν κόκκινες γραμμές, δεν υπάρχουν σύνορα. Υπάρχει ο πρίγκιπας, όπως υπάρχει και η πριγκίπισσα του πρίγκιπα, που δεν έχει καμία απολύτως διάθεση ν’ αναλάβει τον ρόλο του πολίτη δεύτερης κατηγορίας. Το πάντρεμα της ψυχής γίνεται από δυο ίσα κομμάτια, που γεννήθηκαν να έχουν έναν και μόνο στόχο, να ενωθούν! Όχι να πολεμήσουν, ούτε να επιβληθούν. Ν’ αγγιχτούν, να ενωθούν και να γίνουν ένα για πάντα, στα εύκολα και βολικά, στα δύσκολα και τ’ αβάσταχτα. “Μαζί” αυτό είναι το νόημα του έρωτα! Μαζί στις κραυγές που υποδηλώνουν την αδυναμία και την ικανοποίηση της σάρκας, στα δάκρυα που τόσο απλόχερα προσφέρει αυτή η δύσκολη ζωή, στα γέλια που θα ‘πρεπε να μας συντροφεύουν κάθε μέρα, στον φόβο του άγνωστου, της αρρώστιας, της κακοτυχίας, της αναποδιάς. Στην λαχτάρα για ένα ακόμη φιλί πριν το “πρέπει να φύγω”, στην αγωνία της σκέψης “άραγε είναι καλά;”, στη δίψα να παραδοθείς και να καείς.

Χωρίς δεύτερες σκέψεις όμως, χωρίς τον αφέντη εγωισμό, που σε αιχμαλωτίζει και σου χαλάει το παραμύθι. Ναι καρδιά μου, είμαστε ίσοι σ’ αυτόν τον πανάρχαιο πόλεμο ψυχών. Ίσοι, το ίδιο ευάλωτοι, το ίδιο σκληροί και απόλυτοι. Όπως θέλεις εσύ να εισπράξεις τον σεβασμό που σου αναλογεί, το ίδιο περιμένω και εγώ. Όπως λαχταράς να γευτείς την αγάπη και τον θαυμασμό, η ίδια πείνα μου τρώει τα σωθικά. Ίδιες ανάγκες και απαιτήσεις, ίσως ντυμένες με διαφορετική φορεσιά, μα πάντα όμοιες, δίδυμα αδέλφια, δυο ίσα κομμάτια μιας καρδιάς που θέλει να ικανοποιήσει τη δίψα και την πείνα του έρωτά της. Όχι, δεν είναι συμφωνία, δεν θα μπουν σφραγίδες και υπογραφές, είναι όμως η ίδια η ζωή, η ίδια η ψυχή, που το μόνο που θέλει πριν παραδοθεί στη φωτιά του έρωτα, είναι να νιώσει πως απέναντί της υπάρχει το άλλο της μισό, πάντα διατεθειμένο να θυσιάσει και να θυσιαστεί με την ίδια ευκολία που θα το κάνει και η ίδια. Πλάι μου μάτια μου σε θέλω, ούτε πίσω μου, μα ούτε και μπροστά μου…

Μαρία Σταυρίδου

Advertisements

Απάντηση

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.