Με κυνήγησες όσο λίγοι, μ΄ ένα απίστευτο πείσμα και μια επιμονή που πολλές φορές θεώρησα αφύσικα, εξωπραγματικά. Φοιτητές και οι δυο στο Α.Π.Θ., εσύ στο τμήμα Χημείας και εγώ στο Φυσικομαθηματικό, δυο χρόνια μεγαλύτερος, μα με μια εικονική ωριμότητα που ομολογουμένως μ’ εντυπωσίασε και ας μην ήθελα να το παραδεχθώ. Είχα επικεντρωθεί στα μαθήματά μου και δεν ήθελα ερωτικά μπλεξίματα, το έκανα ξεκάθαρο σε κάθε υποψήφιο “μνηστήρα”. Το μήνυμα το πήραν όλοι όσοι έδειξαν κάποιο ενδιαφέρον, εκτός από σένα, που συνέχισες να με κυνηγάς με κάθε δυνατό τρόπο. Όπου και αν πήγαινα σ’ έβρισκα εκεί, μ’ όποιον και αν μιλούσα, τυχαία η συζήτηση ερχόταν σε σένα, μέχρι που αποφάσισα να εξαφανιστώ για λίγες μέρες και από το Πανεπιστήμιο και από τα στέκια της παρέας. Το πλέον εξωφρενικό, το πρώτο πρωινό να σε βρω στη γωνιά του δρόμου που βγήκα για πρωινό καφεδάκι με τη μητέρα μου στην γειτονιά, να μου χαμογελάς αφοπλιστικά και με θράσος να προτείνεις να μας συνοδέψεις. Το παράλογο της ιστορίας ήταν πως άκουσα την ίδια μου τη μητέρα να συμφωνεί και μετά από λίγο να σκαρφίζεται μια ανόητη δικαιολογία για να μας αφήσει μόνους. Θυμός και ένα συναίσθημα άγνωστο, έντονο, που μούδιαζε ελαφριά το κορμί μου και μ’ έκανε να χάνω τη συνοχή των λέξεων. Άλλα ήθελα να ξεστομίσω και άλλες λέξεις τελικά έβγαιναν από τα χείλη, μέχρι που ένιωσα το χέρι μου να αιχμαλωτίζεται μέσα στο δικό σου. Μονομιάς μια θαλπωρή που μ’ έκανε ν’ αναστενάξω δυνατά, έδιωξε εκείνον τον μεγάλο θυμό μακριά. “Συγνώμη, μα δεν άντεχα να μη σε δω. Σε παρακαλώ, δώσ’ μου μια ευκαιρία, δεν θα το μετανιώσεις…”. Δυστυχώς για μένα, δεν κράτησες την υπόσχεση σου. Το μετάνιωσα και μάλιστα πολύ πικρά.

Δεκαοκτώ μήνες διήρκησε ο μικρός μας παράδεισος και θα πρέπει να ομολογήσω πως ήταν πραγματικά ένας μικρός παράδεισος με πολλά ροζ συννεφάκια και εγώ για πρώτη φορά στη ζωή μου ευτυχισμένη. Τόσο, που κάθε ξημέρωμα ευχαριστούσα το Θεό γι’ αυτό το σπάνιο δώρο. Μόνο που κάποια στιγμή αποφάσισες αυτό το σπάνιο και πολύτιμο δώρο να το πάρεις πίσω χωρίς καμία προειδοποίηση… Ήσουν τόσο καλός, που δεν υποψιάστηκα απολύτως τίποτα. Δεν άλλαξε ούτε η συμπεριφορά σου, ούτε οι εκδηλώσεις της “μεγάλης σου αγάπης”. Παθιασμένος, ερωτευμένος και… βουτηγμένος στο ψέμα. Μια απρόσμενη αδιαθεσία της μητέρας μου, έγινε η αφορμή ν’ ανακαλύψω πόσο απίστευτα ψεύτικος ήσουν. Σάββατο απόγευμα, ακύρωσα το ραντεβού μας γιατί η μητέρα μου είχε μια πολύ έντονη κρίση ημικρανίας και δεν ήθελα να την αφήσω μόνη. Μόνο που η μοίρα εκείνο το βράδυ ήθελε να μου δείξει ποιος πραγματικά ήσουν. Στην αναζήτηση για ένα εξειδικευμένο παυσίπονο ημικρανίας, που είχε καταφέρει στο παρελθόν να βοηθήσει ουσιαστικά τη μητέρα μου, βρέθηκα στη γειτονιά σου. Στην αρχή ούτε που το συνειδητοποίησα, όταν αναγνώρισα το φαρμακείο, που μια – δυο φορές έτυχε να μας εξυπηρετήσει. Μπήκα μέσα αγχωμένη, διένυα ήδη τη δεύτερη ώρα αναζήτησης του φαρμάκου, όταν ο φαρμακοποιός μ’ ένα ζεστό χαμόγελο με διαβεβαίωσε πως το είχε. Πήρα το φάρμακο στα χέρια σαν πολύτιμο φυλαχτό και άρχισα να τρέχω, όταν στη διάβαση άκουσα μια φωνή τόσο γνώριμη… Στην αρχή πίστευα πως ήταν η φαντασία μου, υποτίθεται πως θα διάβαζες στη βιβλιοθήκη μαζί με δυο φίλους. Σε είδα να στέκεσαι τρία μέτρα μακριά μου, ενώ στην αγκαλιά σου… Ασυναίσθητα έκανα μεταβολή και προσπάθησα να κρυφτώ πίσω από ένα παρκαρισμένο αυτοκίνητο. Γελούσες ξένοιαστα, ενώ στην αγκαλιά σου βρισκόταν η… ξαδέλφη μου! Δεν ξέρω γιατί ξαφνικά το βλέμμα μου θόλωσε, ενώ οι χτύποι της καρδιάς μου αυξήθηκαν. Δεν ξέρω γιατί τα πόδια μου άρχισαν να τρέμουν, ενώ το κεφάλι μου αργά μα σταθερά μούδιαζε. Δεν ξέρω… Δεν ξέρω καν πώς βρέθηκα ν’ ακολουθώ τη σκιά σας, ν’ ακολουθώ τα βήματα της προδοσίας σας. Το μόνο που ξέρω είναι πως μετά από λίγο βρεθήκαμε και οι τρεις αντιμέτωποι μ’ έναν νέο κόσμο, που ήθελε εσένα χλωμό και ταραγμένο να παλεύεις να δικαιολογήσεις τ’ αδικαιολόγητα και εκείνην να με κοιτάζει υποτιμητικά και να μου λέει με περισσό θράσος πως γίνομαι υπερβολική.

Ομολογώ πως ακόμη δεν μπορώ να θυμηθώ πώς έφυγα από το διαμέρισμά σου, πώς επέστρεψα στο σπίτι, πώς αντιμετώπισα τη μητέρα μου, πώς ξημέρωσε η νέα μέρα που ήθελε πια τον κόσμο πιο άσχημο και μοχθηρό. Κατάφερα να βγω από το δωμάτιο μου τρεις μέρες μετά. Ήταν αδύνατο να βάλω στο στόμα μου ακόμη και νερό, με το ζόρι κατάπινα μια – δυο γουλιές μόνο και μόνο για να διαπιστώσω έντρομη πως ακόμη ήμουν ζωντανή. Ήταν αδύνατο να φύγει από τα μάτια μου η εικόνα σας, αγκαλιασμένοι οι δυο πιο δικοί μου άνθρωποι, ο αγαπημένος μου και η κολλητή μου ξαδέλφη, ο άνθρωπος που ήξερε όλα τα μυστικά μου, που γνώριζε καλά πόσο πολύ και πόσο βαθιά σ’ αγαπούσα. Δεν μίλησα σε κανέναν και απλώς πήρα “άδεια” από τη ζωή. Κατάφερα να πείσω τη μητέρα μου για ένα ανύπαρκτο εκπαιδευτικό ταξίδι με τη σχολή, στρίμωξα δυο ρούχα σ’ έναν σάκο, άλλαξα νούμερο στο κινητό, έσπασα τον κουμπαρά για τις καλοκαιρινές μας διακοπές και έφυγα. Ναι, το έβαλα στα πόδια, για πρώτη φορά στη ζωή μου έγινα δραπέτης για ν’ αποφύγω την τρέλα. Επέλεξα επίτηδες έναν κοντινό προορισμό, μιάμιση ώρα διαδρομή με το δελφίνι της γραμμής, από το λιμάνι μέχρι το νησί. Εκεί βρήκα καταφύγιο σε μια μικρή πανσιόν με μοναδική συντροφιά τις αναμνήσεις, που από την πρώτη στιγμή αποφάσισαν να συνεχίσουν το βασανιστήριό μου. Και όμως τα κατάφερα, παρόλο τον φόβο μου επιβίωσα και όταν επέστρεψα στην πόλη έξι μέρες μετά, ήμουν ένας άλλος άνθρωπος. Ένας άνθρωπος αποφασισμένος ν’ αφήσει πίσω του όλα τα “σκουπίδια” που είχαν λερώσει το διάβα του. Έκοψα επαφή με κάθε γνωστό, πήρα ακόμη τρία μαθήματα, άλλαξα τις ώρες μελέτης και ξεκαθάρισα στη μητέρα μου πως δεν ήθελα καμία απολύτως σχέση μ’ εκείνην. Το περίεργο ήταν πως η μητέρα μου το δέχθηκε χωρίς να σχολιάσει. Πολύ αργότερα θα μάθαινα πως η “αγαπημένη” μου ξαδέλφη έκανε το λάθος να μιλήσει μαζί της και μάλιστα να της αποκαλύψει τι ακριβώς είχε συμβεί. Τα επόμενα δυο χρόνια δεν τολμήσανε να εμφανιστούν μπροστά μου ούτε κατά λάθος. Μονάχα στην τελετή αποφοίτησης για μια στιγμή είχα την αίσθηση πως είδα εκείνον να στέκεται σε μια γωνιά μέσα στην αίθουσα. Μακάρι να ήταν εκείνος, η αλήθεια είναι πως ήθελα πολύ να δει πόσο καλά τελικά τα κατάφερα και ας φρόντισε να με σπάσει σε χίλια κομμάτια.

Μαρία Σταυρίδου

Advertisements

Απάντηση

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.