Όσα άρθρα και να γράψω, όσα λόγια και να πω, μια θα ‘ναι η ουσία και αυτό έχει πια για μένα σημασία. Τον άνθρωπο τον καλόβολο και τον ήσυχο δεν τον εκτίμησε κανένας, αντιθέτως ήθελαν να χορέψουν και πεντοζάλη στο κεφαλάκι μου. Τους αφήνεις, τους το επιτρέπεις, αλλά κάποια στιγμή ζεύονται και τα ζωνάρια τους κι ο κάθε κατεργάρης στον πάγκο του. Παλεύουμε να αντέξουμε και να δείξουμε, όχι να προσποιηθούμε φυσικά, αλλά έναν συμβιβασμό ίσως και να τον αποζητούμε. Αλλά έρχεται η αλήθεια και στήνει το δικό της έδρανο, με εκπροσώπους τις νόμιμες και δίκαιες πλευρές μας, μα τα ένδικα μέσα κλασσικά καλοπληρωμένα απ’ τις τύψεις και τις ανέχειες που εκεί, σ’ εκείνη τη φάση της ζωής τους είναι επαρκείς, αφού δεν θέλουν να δούνε τις αλήθειες μας και στρουθοκαμηλίζουν επιδεικτικά κα προκλητικά. Όταν ήμουν ένα άτομο που φωνή είχε μα δεν ακουγόταν, φρόντισαν και ξύπνησαν απ’ το λήθαργο εκείνες τις κραυγές και πάλι μέσα απ’ τις σιωπές τους διαδήλωναν τη θέληση για λευτεριά της σκέψης και του λογισμού της.

Δεν με νοιάζει πια τι ήμουν πριν, το βολικό πλάσμα που δεν είχε κανείς να του προσάψει τίποτα, μα με έναν εαυτό ξένο προς αυτήν και το κυριότερο, το χειρότερο, να πνίγει συναισθήματα απέχθειας σ’ άλλους και να επιχρυσώνει πάντοτε το χάπι τους. Μα τώρα απελευθερώθηκα, ανδρώθηκα μέσω της επανάστασής μου, που κι αν άργησε, δεν πήγε στα χαμένα κι ούτε στα απολεσθέντα αντικείμενα της ψυχής νου και καρδιάς μου. Ίσα ίσα εκείνο το ήσυχο και γαλήνιο προβατάκι, δεν ενδύθηκε την προβιά του λύκου κατάσαρκα, αλλά και στο νου, ξέσκισε τα βολέματά του κ επανίδρυσε των τσακαλιών της ψυχής μου, ώστε οι ήχοι κι οι απόηχοί του, να γίνονται τα κλειδοκύμβαλα του είναι μου και οι αχόρταγες επισκέψεις των φορέων διεξαγωγής της ζωής μου και της προσέγγισής μου, πάντα τίμια και με φιλότιμο. Εξάλλου αρχές κι αξίες δεν θα ισοπεδωθούν ποτέ, τι κι αν οι λύκοι που ‘χαν φύγει από το μαντρί επέβαλαν τις δικές τους ασφάλειά μου, αλλά το κυριότερο, απόλυτου αυτοσεβασμού σε μένα και μετά στα παιδιά μου, στον περίγυρό μου. Όταν στα ζόρια σου σου στέκεται κάποιος, αργά ή γρήγορα θα αποτελέσει το δικό σου φύλακα άγγελο, που το μόνο που πρέπει να κάνω εγώ, εσείς, να τον κρατήσουμε στη ζωή μας και να πορευθούμε από κοινού, μαζί σ’ όλα. Η ζωή είναι λίγη και λήγει!

Άννα Ζανιδάκη

Advertisements

Απάντηση

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.