Περνούν και φεύγουν οι έρωτες… Είτε εκούσια, είτε ακούσια οι άνθρωποι αφήνονται να αφεθούν και χάνονται. Τα κορμιά παγώνουν και τα λόγια γίνονται μαχαίρια. Το τέλος δεν θυμίζει σε τίποτα την αρχή. Πονάει. Κι εκεί λίγο πριν το φινάλε μια λησμονιά σε κατακλύζει. Τι να έχουν απογίνει άραγε τα λόγια αγάπης; Πού να έχουν χαθεί οι στιγμές; Πόσο θα ήθελες να ξανανιώσεις την ασφάλεια και τη θαλπωρή που σου προσέφερε… Αλλά εκείνος έχει ήδη φύγει για άλλες αγκαλιές, για άλλους ουρανούς, δεν έχει σημασία, το θέμα είναι ότι δεν είναι εδώ κι εσύ ήθελες λίγο χρόνο ακόμη. Τώρα γλύφεις και να επουλώνεις τις πληγές σου. Ζεις με την ελπίδα να σε θυμάται ο άλλος και με τον φόβο μην αναλώνεται σε καινούριες αγκαλιές και μια ανομολόγητη επιθυμία να γυρίσει σε σένα κι ας ξέρεις ότι δεν θα συμβεί. Κι όσο περνά ο καιρός, τόσο συνηθίζεις την απουσία. Όλα σιγά σιγά αλλάζουν, αλλά το μυαλό ξεγλιστρά καμιά φορά και απορεί. Δεν είχες νέα του, δεν σε έχει ψάξει, δεν έχει ακουστεί από τη μέρα που έφυγε. Τόσο λίγο νοιάστηκε; Και θες τόσο πολύ να τον μισήσεις, αλλά οι αναμνήσεις δεν σε αφήνουν…

Είναι τόσες οι στιγμές. Τα γέλια, οι βόλτες, τα χουχουλιάσματα, εκείνα τα χαζά αστεία με τα οποία μόνο εσείς γελούσατε. Σου λείπουν και τα θες όλα πίσω. Και μετά σαν συννεφιασμένος ουρανός σε πολιορκούν οι τσακωμοί και οι καβγάδες που ζήσατε. Να το άξιζε όλο αυτό; Η μνήμη και τα αισθήματα είναι ο χειρότερός σου εχθρός σε αυτή την προσπάθεια να ξεχάσεις. Νιώθεις ότι έχεις γίνει έρμαιό τους και δεν μπορείς να κάνεις τίποτα για να το σταματήσεις. Έτσι είναι αγάπη και ο έρωτας, πότε σε απογειώνουν και πότε σε πετάνε σε ελεύθερη πτώση. Ή θα πετάξεις ή θα σκοτωθείς. Ή θα επουλώσεις τις πληγές σου ή θα σε φάει το σαράκι. Μόνο που το δικό σου το μυαλό δεν είναι σε σένα, ταξιδεύει στον άλλο. Θες να μάθεις απεγνωσμένα τι κάνει και πού είναι. Ο εαυτός σου έρχεται σε δεύτερη μοίρα κι αρχίζει μια αυτοκαταστροφή που δεν αντιλαμβάνεσαι, μέχρι που ξυπνάς ένα πρωί κι έχεις πιάσει πάτο. Θα μαζέψεις όπως όπως τα κομμάτια σου και θα πιαστείς από ό,τι και όσους σου έχουν απομείνει. Θα αποδεχτείς επιτέλους την απώλεια και θα μάθεις να ζεις με αυτή. Κι αν ποτέ το μυαλό σου ταξιδέψει προς τα εκεί, θα επιτρέψεις να πονέσεις και να θυμηθείς για λίγο, αλλά ξέρεις καλά πια ότι η ζωή προχωρά με ή χωρίς εκείνον…

Γεωργία Ευστρατίου

Advertisements

Απάντηση

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.